6,5 χρόνια (άλλο που μοιάζει με μια δεκαετία πίσω) περάσανε από το μακελειό του Μαρτίου του ‘20 στο Temple με HATE και BELPHEGOR. Ω ναι, οι πατέρες του brutal death (και όσων ακόμα γεννήθηκαν παραπλεύρως) από το Long Island της Νέας Υόρκης, SUFFOCATION, επιστρέφουν στον τόπο του εγκλήματος. Αυτή τη φορά, τόπος του νέου εγκλήματος, συγκεκριμένα, θα γίνει το Gagarin 205. Δεν είναι μόνοι τους, ωστόσο.
Στο πλευρό τους οι Βρετανοί INGESTED, μια από τις σπουδαιότερες deathcore μπάντες εκεί έξω (άρα εξ ορισμού, πνευματικά τέκνα των SUFFOCATION), ενώ το billing συμπληρώνει εκπροσώπηση του νέου αίματος του death metal από την Αμερική: οι UNDEATH επίσης από τη Νέα Υόρκη (τρία άλμπουμ – φόνος, ακούστε τους!) και οι ETERNAL από το τιμημένο Phoenix της Arizona (δύο EP και ένα άλμπουμ – επίσης ακούστε τους!).
Δεδομένου ότι έχουμε κάνει αφιέρωμα – διαδρομή στα έργα και τις ημέρες των SUFFOCATION, σε άρθρο πριν την τότε προαναφερθείσα συναυλία του ‘20, δεν υπάρχει λόγος να ακολουθηθεί η ίδια οδός. Όχι τίποτα άλλο, θα βαριέστε να τα διαβάζετε και εσείς! Ας το προσεγγίσουμε αλλιώς το λοιπόν. Ας αναλύσουμε κάτι που θίξαμε πιο πάνω: γιατί η επιδραστικότητα των SUFFOCATION στον ευρύτερο ακραίο ήχο, δεν πρέπει να ξεχνιέται.
Αυτό που έκαναν οι SUFFOCATION απ’ όταν εμφανίστηκαν στο νεογνό τότε death metal (έτος ιδρύσεως 1989), είναι ένας από τους πιο έξυπνους συνδυασμούς που έγιναν ποτέ στο είδος. Από τη μια η υπάρχουσα ως τότε κληρονομιά του είδους ως έμπνευση και βάση, από την άλλη, η πρόσβαση στο ιστορικό Αμερικάνικο hardcore της Νέας Υόρκης (AGNOSTIC FRONT, CRO-MAGS) τους έδωσε έξτρα χώρο για να βάλουν άλλου τύπου riffs.
Από τα άκρως συναυλιακά γρήγορα του, ως τα υπόκωφα και τόσο εθιστικά για το σβέρκο γκρουβάτα και ενίοτε και αργόσυρτα. Σε συνδυασμό με την τεχνικότερη φύση του σχήματος από πλευράς σύνθεσης, είχαμε ένα εκρηκτικό και εντελώς πρωτότυπο, ρηξικέλευθο για την εποχή μείγμα. Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι το “Effigy of the forgotten” (1991), άνοιξε έναν καινούργιο δρόμο για το death metal τότε, χωρίς να το γνωρίζει.
Δρόμο που ονομάσαμε brutal death metal, όπου οι DYING FETUS, DEEDS OF FLESH, SEVERE TORTURE, DISAVOWED, CRYPTOPSY, ORIGIN, DECREPIT BIRTH, SEVERE SAVIOR, PYAEMIA, UNMERCIFUL και πάει λέγοντας, έχτισαν (σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό) τον δικό τους προσωπικό μύθο. Η Ελλάδα δεν έμεινε στην απέξω, με τους θεούς INVERACITY (R.I.P.) να πρωτοστατούν διεθνώς, ενώ τόσο οι EXTREME VIOLENCE όσο και οι VULNUS, χρήζουν αναφοράς.
Και κάπου εκεί, εμφανίζεται το έτερο ιδίωμα που πάτησε πάνω στην κληρονομιά των Νεοϋορκέζων πιονέρων (εμπνευσμένο και από μεταγενέστερες δουλειές τους της χρυσής περιόδου ‘91 – ‘98). Το deathcore. Ακούω φωνές από τους παραδοσιακούς deathsters, αλλά όπως έλεγε και ο Γεώργιος Ράλλης “δεν θέλω ου”. To deathcore πήρε αυτό που έκαναν οι SUFFOCATION, του έβαλε στοιχεία από το metalcore ρίχνοντας ακόμα περισσότερο το βάρος στο hardcore σκέλος των επιρροών.
Κάτι που στις αρχές του 2000, άρχισε να φέρνει έτι περισσότερο νέο κόσμο στο ιδίωμα, με μπάντες όπως οι DESPISED ICON, JOB FOR A COWBOY, ALL SHALL PERISH, THE RED CHORD, πρώιμοι BRING ME THE HORIZON, WHITECHAPEL και τα συναφή, να απολαμβάνουν εμπορική απήχηση, ειδικά σε συνδυασμό με την άνοδο του MySpace τότε σαν πλατφόρμα. Μέσα σε αυτό, είναι και οι Βρετανοί INGESTED φυσικά, που θα μοιραστούν τη σκηνή με τους SUFFOCATION.
Αυτά τα δύο βασικά παρακλάδια που από μόνα τους γέννησαν τα δικά τους το καθένα, συνέπεσαν με διαφορετικές φάσεις των SUFFOCATION. Το πρώτο ξεκίνησε στις χρυσές τους μέρες και γιγαντώθηκε στην επανένωσή τους, ως ευθεία συνέχεια του ήχου τους. Το δεύτερο ξεκίνησε παράλληλα με την επανένωση τους και είχε το δικό του ενδιαφέρον, αν μη τι άλλο, να βλέπεις τους τότε ήρωες της νέας γενιάς, δίπλα-δίπλα με τους SUFFOCATION.
Τη Κυριακή 11 Οκτωβρίου το λοιπόν, δεν γιορτάζουμε μόνο την επιστροφή των SUFFOCATION. Γιορτάζουμε όλα όσα μας παρέδωσαν, καταθέτοντας ταπεινά τα σέβη μας σε ένα σχήμα που έστω και ετεροχρονισμένα, αυτά του αναγνωρίζονται στο ακέραιο, επιτέλους. Επί προσωπικού, δεν μπορούσα να ζητήσω κάποιο ομορφότερο δώρο γενεθλίων από αυτή την συναυλία. Αυτά, τα λέμε στο pit!
Γιάννης Σαββίδης
