Καλά είναι τα αφιερώματα στα συγκροτήματα που έχουν διανύσει τα δικά τους χιλιόμετρα στη μουσική βιομηχανία. Και, ως φίλοι της μουσικής, είναι απολύτως φυσιολογικό να επιστρέφουμε ξανά και ξανά σε άλμπουμ που άφησαν εποχή, σε συγκροτήματα που καθόρισαν ολόκληρες γενιές και σε μουσικούς που, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, έγιναν αναπόσπαστο κομμάτι τόσο της ιστορίας του heavy metal όσο και των ίδιων μας των ζωών.
Σε μια εποχή όπου μουσικοί όπως ο Ronnie James Dio, ο Lemmy και ο Ozzy Osbourne δεν βρίσκονται πλέον ανάμεσά μας, ενώ συγκροτήματα όπως οι IRON MAIDEN, JUDAS PRIEST και METALLICA πλησιάζουν αναπόφευκτα στο τελευταίο κεφάλαιο μιας λαμπρής διαδρομής, το ερώτημα για το ποιοι θα είναι αυτοί που θα συνεχίσουν να γράφουν την ιστορία του metal αποκτά ολοένα και μεγαλύτερη σημασία. Όχι γιατί υπάρχει λόγος να προεξοφλήσουμε το τέλος μιας εποχής, αλλά γιατί ο χρόνος δεν σταματά ποτέ και για κανέναν.
Και κάπως έτσι, συγκροτήματα που μέχρι πριν από λίγα χρόνια θεωρούσαμε «νέα», όπως οι GOJIRA, IN FLAMES, AMON AMARTH και SABATON, έχουν πλέον συμπληρώσει ή πλησιάζουν τις τρεις δεκαετίες ζωής. Ακόμη και η εμπορική φουρνιά των ’90s, με συγκροτήματα όπως οι SYSTEM OF A DOWN και οι RAMMSTEIN, έχει πλέον αρκετές δεκαετίες στην πλάτη της. Αυτό από μόνο του δείχνει πόσο γρήγορα αλλάζει ο χρόνος στη μουσική.
Την ίδια στιγμή, βλέπουμε την ολοένα εντονότερη και τιμιότατη παρουσία tribute συγκροτημάτων, μια σαφή επιστροφή στη νοσταλγία και μια γενικότερη ανάγκη του κοινού να επιστρέφει συνεχώς σε ήχους, άλμπουμ και συγκροτήματα του παρελθόντος. Και μέσα σε όλα αυτά, παραμένει το ερώτημα αν η νεότερη γενιά του metal έχει καταφέρει να δημιουργήσει τους δικούς της πραγματικά ξεχωριστούς πρωταγωνιστές. Συγκροτήματα που δεν θα περιοριστούν απλώς στο να συνεχίσουν μια ήδη γνωστή παράδοση, αλλά θα μπορέσουν να προσθέσουν κάτι δικό τους σε αυτήν. Δεν σημαίνει φυσικά, ότι το metal στερείται νέων συγκροτημάτων ή ιδεών. Κάθε άλλο. Το ενδιαφέρον όμως είναι, να εντοπίσουμε εκείνες τις μπάντες που δεν αρκούνται στο να αναπαράγουν τις επιρροές τους, αλλά προσπαθούν να τις μετατρέψουν σε κάτι καινούργιο. Γιατί αν υπάρχει κάπου ένας μικρός καπνός, αξίζει να τον προσέξουμε για να φουντώσει και να γίνει φωτιά. Και στα δικά μου μάτια, ένα από τα συγκροτήματα που αξίζει να παρακολουθήσουμε πολύ σοβαρά είναι οι ORBIT CULTURE.
Ίσως στην Ελλάδα να μην έχουν ακόμη την αναγνωρισιμότητα που τους αναλογεί. Άλλωστε, δεν μιλάμε για μια μπάντα που κινείται αποκλειστικά στα παραδοσιακά μονοπάτια του heavy ή του κλασικού melodic death metal. Ο ήχος τους είναι βαρύς, μοντέρνος, προσανατολισμένος σε groove φόρμες και πολλές φορές κινηματογραφικός, με αποτέλεσμα να απευθύνεται περισσότερο σε ένα κοινό που αναζητά τη σύγχρονη πλευρά του ακραίου metal. Στο εξωτερικό, όμως, η ιστορία είναι διαφορετική.
Οι ORBIT CULTURE έχουν καταφέρει μέσα σε λίγα χρόνια να δημιουργήσουν έναν ιδιαίτερα πιστό πυρήνα ακροατών, να μετακινηθούν από τις μικρές σκηνές του underground σε μεγάλα φεστιβάλ και tours και, κυρίως, να αποκτήσουν κάτι που είναι πολύ δύσκολο να αποκτήσει μια νεότερη μπάντα, έναν ήχο δηλαδή που αναγνωρίζεις σχεδόν αμέσως. Και αυτό, ίσως, είναι το σημαντικότερο στοιχείο της ιστορίας τους.
Ποιοι είναι λοιπόν οι ORBIT CULTURE;
Η ιστορία τους ξεκινά το 2013 στο Eksjö της Σουηδίας, μια μικρή πόλη που βρίσκεται ανάμεσα σε δύο από τα σημαντικότερα μεταλλικά κέντρα της χώρας, τη Στοκχόλμη και το Gothenburg. Εκεί, ο Niklas Karlsson έβαλε τις βάσεις για ένα συγκρότημα που από την πρώτη στιγμή είχε ως βασικό στόχο να δημιουργήσει κάτι βαρύ, επιθετικό και ταυτόχρονα διαφορετικό. Η μπάντα ξεκίνησε κυριολεκτικά από το underground, νοικιάζοντας για τις πρόβες της έναν παλιό σταθμό παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας που είχε μετατραπεί σε studio. Το “Odyssey” είναι το πρώτο τους EP που κυκλοφόρησε το 2013 και το ντεμπούτο τους “In medias res” του 2014 αποτέλεσαν τα πρώτα βήματα μιας μπάντας που ακόμη έψαχνε τη μουσική της ταυτότητα.
Ακολούθησε το “Rasen” το 2016 αλλά το πρώτο αναγνωρίσιμο single έρχεται με το τραγούδι “Saw” από το EP “Redfog”, δύο χρόνια αργότερα.
Σε αυτό το σημείο αρχίζουν να διαφαίνονται τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία στη μουσική των ORBIT CULTURE. Το death metal αποτέλεσε τη βάση, το groove έδωσε το βάρος και τη δυναμική, οι μελωδίες πρόσθεσαν τις απαραίτητες αντιθέσεις, ενώ τα τεράστια riffs και η προσέγγιση στη σύνθεση έφεραν στο προσκήνιο μια πολύ έντονη επιρροή από τους METALLICA και τους GOJIRA. Αυτό που είναι πασιφανές από τον ήχο τους, έρχεται να επιβεβαιώσει ο ίδιος ο Niklas Karlsson, χαρακτηρίζοντας τον συνδυασμό METALLICA και GOJIRA ως τη ραχοκοκαλιά του ήχου των ORBIT CULTURE, ενώ έχει περιγράψει την πρώτη του ακρόαση στο “The art of dying” των GOJIRA ως μια εμπειρία που άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόταν τη δύναμη της μουσικής.
Δεν έχουμε όμως να κάνουμε με αντιγραφή ήχου από δύο συγκροτήματα. Οι ORBIT CULTURE έχουν σε αρκετά σημεία κοινές αναφορές με τα riff των METALLICA, ακόμα και σε πολλά τραγούδια τα φωνητικά θυμίζουν τον Hetfield, όταν ο Niklas δεν χρησιμοποιεί growls. Όμως με το groove περιβάλλον των GOJIRA και τη σουηδική προσέγγιση στο extreme metal, έχουν περάσει αυτούς τους ήχους μέσα από ένα πολύ δικό τους προσωπικό φίλτρο. Οι συνθέσεις τους μπορούν μέσα στο ίδιο κομμάτι να μετακινηθούν από ένα σχεδόν thrash σημείο σε ένα τεράστιο groove riff και από μελωδικά περάσματα σε extreme death metal blast beats.
Ένας συνδυασμός που γέννησε το καλύτερό τους άλμπουμ το 2020, το “Nija”. Το “Nija” μπορεί να χαρακτηριστεί εύκολα ως το σημείο αυτό που το συγκρότημα κάνει το επόμενο μεγάλο βήμα προς την εμπορική του αναγνώριση. Ήταν το άλμπουμ που έδειξε ότι οι ORBIT CULTURE είχαν πλέον βρει τον δικό τους δρόμο, τη δική τους ταυτότητα και ένα κοινό έτοιμο να χορτάσει από τη μουσική τους και είναι το άλμπουμ που θα πρότεινα εύκολα, να ξεκινήσει κάποιος την μουσική τριβή μαζί τους.
Έναν χρόνο αργότερα κυκλοφορούν το εκπληκτικό EP “Shaman”, με τα “Flight of the fireflies”, “Carvings” και “Strangler” να γίνονται αμέσως αγαπημένα των οπαδών και, προσωπικά, να με κάνουν να αναρωτιέμαι πώς γίνεται κομμάτια τέτοιας ποιότητας να μην έχουν βρει θέση σε ένα κανονικό, ολοκληρωμένο άλμπουμ. Ίσως, βέβαια, αυτή ακριβώς η επιλογή να αποτελεί μέρος της γοητείας τους.
Το σκοτεινό και φιλόδοξο “Descent”, που ήρθε το 2023, απέδειξε πως το “Nija” δεν ήταν σε καμία περίπτωση ένα πυροτέχνημα. Αντιθέτως, επιβεβαίωσε πως οι ORBIT CULTURE βρίσκονταν μόλις στην αρχή μιας ιδιαίτερα παραγωγικής και ενδιαφέρουσας περιόδου. Και μόλις έναν χρόνο πριν, το “Death above life” αποτέλεσε τη φυσική συνέχεια αυτής της μουσικής εξέλιξης, δείχνοντας ένα συγκρότημα που δεν επαναπαύεται στη μέχρι τότε επιτυχία του, αλλά συνεχίζει να αναζητά τρόπους για να εξελίξει τον ήχο του.
Στην πορεία αυτή, όμως, θα ήταν άδικο να μην υπολογίσουμε έναν τεράστιο παράγοντα που λειτούργησε ανασταλτικά για το συγκρότημα, την πανδημία του COVID. Οι ORBIT CULTURE κυκλοφόρησαν το “Nija” το 2020, ακριβώς τη στιγμή που ένας δίσκος χρειάζεται τις ζωντανές εμφανίσεις και τις περιοδείες για να αποκτήσει την απαραίτητη δυναμική. Αντί για αυτό, βρέθηκαν αντιμέτωποι με την ακύρωση όλων των εμφανίσεών τους και με έναν ολόκληρο κόσμο της μουσικής βιομηχανίας να πατάει υποχρεωτικά το pause. Οι δυσκολίες στην προώθηση ενός άλμπουμ που μόλις είχε κυκλοφορήσει γίνονται εύκολα αντιληπτές.
Όταν, όμως, αυτή η πρωτοφανής συνθήκη άρχισε να αποτελεί παρελθόν, οι ORBIT CULTURE δεν χρειάστηκε να ξανασυστηθούν από το μηδέν. Το 2022 βρέθηκαν σε περιοδεία με τους IN FLAMES, ενώ τα επόμενα χρόνια μοιράστηκαν τη σκηνή με ονόματα όπως οι MACHINE HEAD, SLIPKNOT, BULLET FOR MY VALENTINE και TRIVIUM. Και αυτή είναι ίσως η καλύτερη απόδειξη ότι η μπάντα κατάφερε τελικά να μετατρέψει μια περίοδο που θα μπορούσε να αποδειχθεί καταστροφική σε μια νέα αφετηρία.
Φτάνουμε λοιπόν στο μεγάλο ερώτημα: μπορούν τελικά οι ORBIT CULTURE να αποτελέσουν μέρος του μέλλοντος του metal;
Η απάντηση, φυσικά, δεν μπορεί να δοθεί σήμερα. Το μέλλον βρίσκεται στα δικά τους χέρια και, όσο ενδιαφέρουσα κι αν είναι η μέχρι τώρα πορεία τους, είμαστε πολύ μακριά από το σημείο όπου θα μπορούσαμε να τους χαρακτηρίσουμε ως ένα από τα μεγάλα ονόματα που θα γεμίζουν αρένες. Για να είμαστε απόλυτα ειλικρινείς, ίσως να μη φτάσουν ποτέ ούτε στη δυναμική συγκροτημάτων που, παρότι θεωρούνται σημαντικά και ιστορικά, δεν κατάφεραν ποτέ να μετατραπούν σε arena acts πρώτης γραμμής.
Αλλά αυτό είναι τελικά το ζητούμενο;
Ίσως όχι. Γιατί η αξία ενός συγκροτήματος δεν μετριέται αποκλειστικά από το μέγεθος των venues που μπορεί να γεμίσει. Το σημαντικό είναι ότι έχουμε, αυτή τη στιγμή, μια μπάντα που δημιουργεί, εξελίσσεται, χτίζει σταθερά το κοινό της και βρίσκεται σε μια περίοδο όπου κάθε νέα κυκλοφορία έχει το δικό της ενδιαφέρον. Μια μπάντα που μπορεί να σε κάνει να περιμένεις το επόμενο άλμπουμ της και, ακόμη περισσότερο, να θέλεις να τη δεις πάνω στη σκηνή. Αυτό είναι κάτι που, κατά τη γνώμη μου, αξίζει να στηρίζεται.
Ειδικά σε μια εποχή όπου συχνά επιστρέφουμε με νοσταλγία στις ίδιες και τις ίδιες δεκαετίες, στα ίδια ιστορικά άλμπουμ και στα ίδια συγκροτήματα που έγραψαν την ιστορία του metal και που θα συνεχίσουμε να επιστρέφουμε σε αυτά, γιατί είναι αξεπέραστα, ίσως θα πρέπει να δώσουμε και λίγο περισσότερο χώρο σε αυτούς που προσπαθούν να γράψουν την επόμενη σελίδα. Οι ORBIT CULTURE δεν πρόκειται να γίνουν οι επόμενοι METALLICA. Και δεν χρειάζεται να γίνουν. Δεν χρειάζεται κάθε νέα μπάντα να γίνει το μεγαλύτερο συγκρότημα του κόσμου για να έχει αξία. Αυτό που χρειάζεται είναι να έχει κάτι να πει, να διαθέτει προσωπικότητα, να δημιουργεί μουσική που αντέχει πέρα από τον ενθουσιασμό της στιγμής και, κυρίως, να συνεχίζει να εξελίσσεται.
Οι ORBIT CULTURE έχουν ήδη δείξει ότι διαθέτουν αυτά τα στοιχεία. Το αν θα καταφέρουν να φτάσουν ακόμη ψηλότερα, θα το αποφασίσει ο χρόνος. Μέχρι τότε, αξίζει να τους δώσουμε την προσοχή που τους αναλογεί. Γιατί μπορεί οι ORBIT CULTURE να μην είναι οι επόμενοι METALLICA, μπορεί όμως να αποτελέσουν ένα μικρό αλλά ουσιαστικό κομμάτι της μουσικής που θα μας συντροφεύει όταν οι μεγάλοι του metal δεν θα δημιουργούν πλέον καινούργια έργα. Και ίσως τελικά, αυτό να είναι πολύ πιο σημαντικό από το να προσπαθήσουμε από τώρα να προβλέψουμε ποιοι θα γίνουν οι «επόμενοι μεγάλοι».
Δημήτρης Μπούκης
