ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “The divine wings of tragedy” – SYMPHONY X
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1996
ΕΤΑΙΡΙΑ: Zero Corporation / Inside Out
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Steve Evetts, Eric Rachel
ΣΥΝΘΕΣΗ:
Russell Allen – φωνητικά
Michael Romeo – κιθάρα
Michael Pinnella – πλήκτρα
Jason Rullo – ντραμς
Thomas Miller – μπάσο
Αναπολώ τις εποχές που δεν είχαμε πλήρη ενημέρωση σχετικά με το τι κάνει κάποιο σχήμα, δεν έχουμε την παραμικρή ιδέα αν είναι στο στούντιο, αν ετοιμάζει δίσκο, μέχρι που σου σκάει η κυκλοφορία «μπαμ» και σε πιάνει απροετοίμαστο. Αυτό συνέβαινε παλαιότερα, όταν παίρναμε τα δείγματα σε promo CD για να κάνουμε τις παρουσιάσεις τους, δύο με τρεις μήνες πριν και δεν ξέραμε τι θα μας φέρει ο ταχυδρόμος, στην κυριολεξία.
Τους SYMPHONY X, τους είχα πετύχει εντελώς τυχαία σε μία τσάρκα σε δισκοπωλείο, όταν μάζευα οτιδήποτε prog κυκλοφορούσε ακόμα κι αν δεν γνώριζα τίποτα. Μου έκανε κλικ το εξώφυλλο; Είχα ακούσει κάτι από φίλους; Είχα διαβάσει σε περιοδικά του εξωτερικού ή σε mailorder καταλόγους; Πήγαινα και το χτυπούσα ανελέητα. Πολλές φορές, έκλαιγα τα χρήματα που έδωσα, άλλες φορές όμως, αποδεικνυόταν ότι κρυβόταν ένας μικρός θησαυρός.
Κάπως έτσι, είχα πάρει το “The damnation game”, το δεύτερο άλμπουμ τους (πρώτο όμως που είχε φτάσει στη χώρα μας, γιατί το ομώνυμο ντεμπούτο τους, είχε βγει αρχικά μόνο στην Ιαπωνία) και το “The edge of forever” είχαν βαρεθεί να το ακούνε οι ακροατές της ραδιοφωνικής μου εκπομπής. Δεν μπορούσα να φανταστώ όμως, ότι λίγους μήνες αργότερα, θα είχα στα χέρια μου ένα promo CD δίχως εξώφυλλο (ένα εντελώς generic φακελάκι με συννεφιασμένο ουρανό, που έγραφε με στιλό “SYMPHONY X” μόνο) και θα περιείχε ένα άλμπουμ, που έμελλε να είναι στη δεκάδα των αγαπημένων μου δίσκων όλων των εποχών και παντοτινός μου σύντροφος…
Πολλές φορές, το γεγονός από μόνο του ότι κάποιοι μουσικοί είναι φοβερά καταρτισμένοι, δεν λέει τίποτα απολύτως για το τελικό αποτέλεσμα μίας δουλειάς. Στο “The divine wings of tragedy”, έχουμε την απόλυτη χημεία στο συγκρότημα του βιρτουόζου Michael Romeo, με κορυφαίο ανάμεσα σε ίσους, τον Russell Allen στα φωνητικά, που παραδίδει μαθήματα πως μπορεί κάποιος να παίζει prog και να μην τσιρίζει ακατάπαυστα (όχι ότι δεν μας αρέσουν οι τσιρίδες, να τα λέμε κι αυτά).
Neoclassical prog metal θα χαρακτήριζα το ύφος τους, αφού ο Romeo ακούγεται σαν τον Malmsteen με τον απαραίτητο όγκο στον ήχο του, επιρροές από κλασική μουσική διάχυτες, τεχνικές συνθέσεις, αλλά με τόση μα τόση μελωδία… Το άλμπουμ είναι ένα ξεκάθαρο «δεκάρι», από τα ελάχιστα που θα έδινα την απόλυτη βαθμολογία και περιέχει ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια όλων των εποχών. Ο λόγος για το “The accolade”, ένα prog ΕΠΟΣ, διάρκειας σχεδόν δέκα λεπτών, που περιέχει όλα όσα έχω αγαπήσει στο ιδίωμα και στη μουσική γενικότερα. Μελωδία, λυρισμό, δυναμισμό, τεχνική στον ύψιστο βαθμό. Δεν είναι τυχαίο ότι έγραψαν κάποια στιγμή και δεύτερο μέρος (στο “Odyssey” του 2002) και προς τιμήν τους, δεν είναι πολύ κατώτερο από το πρώτο!
Στην αμέσως επόμενη κατηγορία, βρίσκουμε το ομώνυμο τραγούδι που παρά τα 20+ λεπτά διάρκειάς του, δεν μπορείς να το βαρεθείς με τίποτα, έχοντας μία δομή συνταρακτική και δίχως νεκρά σημεία ίσα ίσα για να μεγαλώσει η διάρκεια και να δείξουμε ότι γράφουμε τεράστια σε διάρκεια κομμάτια, έτσι για το γαμώτο. Από τις καλύτερες συνθέσεις της καριέρας τους, αναμφισβήτητα και προτελευταίο στο tracklisting. Το θέμα είναι όμως, ότι εκεί που προσπαθείς να συνέλθεις και να μαζέψεις τα κομμάτια σου από το έπος που μόλις άκουσες, έρχεται το “Candlelight fantasia”, με την μπαλαντοειδή μορφή του και τις ανυπέρβλητες μελωδίες τους, να προσφέρει ανατριχίλες μέχρι και στις τρίχες στις μασχάλες!!! Μιλάμε για το ιδανικό κλείσιμο σ’ έναν απίστευτο δίσκο, που ποτέ δεν μπόρεσαν να ξεπεράσουν παρότι -προς τιμή τους- έφτασαν πολύ κοντά σ’ αυτό με κάποιους ακόμα δίσκους (“Iconoclast”, “Underworld”, “Paradise lost”, για να αναφέρουμε μόνο μερικούς).
Δεν αναφέρθηκα στα υπόλοιπα τραγούδια, πολύ απλά διότι έχουν παρόμοια δομή, αλλά παραδίδουν δωρεάν μαθήματα πως πρέπει να παίζεται το μουσικό αυτό είδος. Από το εναρκτήριο “Of sins and shadows”, με το μυθικό riff και το τρομερό μπάσιμο των φωνητικών ύστερα από τα πλήκτρα, το ανατολίτικο “Pharaohs”, τα ταχύτατα «σφηνάκια» “Out of the ashes”, “Sea of lies” και “The witching hour”, μέχρι το groovy “The eyes of Medusa”, όλα αυτά συνεισφέρουν το λιθαράκι τους, ώστε αυτό το μνημείο της προοδευτικής heavy metal μουσικής, να παραμένει αγέρωχο και φρέσκο, ακόμα και σήμερα, τριάντα χρόνια μετά την κυκλοφορία του και κάθε φορά που το ακούω, να μένω με το στόμα ανοιχτό και να απορώ με τη συσσωρευμένη έμπνευση που είχαν…
Δεν μπορώ να πω ότι δεν γέλασα με την remastered έκδοση του δίσκου το 2004, που περιείχε bonus screensaver (ακόμα και τότε ήταν ξεπερασμένο) και συνέντευξη με το γκρουπ, την αγόρασα όμως, όπως επέβαλλε η ποιότητά του άλμπουμ… Δεν ξεχνώ πάντως, ότι υπήρξαν πολλά χρόνια που ΚΑΘΕ κυκλοφορία της Inside Out, ισοδυναμούσε με διαμάντι και είχα όλες τις κυκλοφορίες της μέχρι τα τέλη της δεκαετίας των 00s, όπου κάπου άρχισε να μου τα χαλάει…
Το μόνο που μένει πλέον να πω, είναι ΑΝΤΕ ΜΩΡΕ, ΤΙ ΠΕΡΙΜΕΝΕΤΕ ΓΙΑ ΝΑ ΒΓΑΛΕΤΕ ΝΕΟ ΔΙΣΚΟ; 11 ΧΡΟΝΙΑ ΠΕΡΑΣΑΝ ΑΠΟ ΤΟ “Underworld”!!!
Y.Γ. Για την ιστορία, στην Ευρώπη ο δίσκος κυκλοφόρησε το 1997, στις 13 Νοεμβρίου του 1996, είχε βγει στην Ιαπωνία και αυτήν την ημερομηνία χρησιμοποιήσαμε.
Σάκης Φράγκος
