ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Crimson glory” – CRIMSON GLORY
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1986
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Par Records
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Dan Johnson
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Φωνητικά – Midnight
Κιθάρες – Jon Drenning / Ben Jackson
Μπάσο – Jeff Lords
Drums – Dana Burnell
Είμαι πολύ χαρούμενος από την εποχή που μεγάλωσα, αλλά αν θα ζήλευα κάτι που έχασα από τις προηγούμενες δεκαετίες, είναι η εμπειρία του να μεγαλώνεις παράλληλα με δίσκους-ορόσημα και να τους ανακαλύπτεις καθώς αυτοί κυκλοφορούν. Ούτε που μπορώ να φανταστώ πόσο μαγικό είναι το συναίσθημα του να αγοράζεις με κλειστά μάτια το ντεμπούτο των CRIMSON GLORY επειδή σου έκανε εντύπωση αυτό το φανταστικό εξώφυλλο, μόνο και μόνο για να ανακαλύψεις έναν μουσικό θησαυρό στη συνέχεια. Μία μπάντα που αναβλύζει μυστήριο, αρχής γενομένης από τις ασημένιες μάσκες που κάλυπταν τα πρόσωπα των μελών. Αυτό το μυστήριο όμως δεν αποτελεί τον μοναδικό λόγο που ασχολήθηκε ο κόσμος μαζί τους. Αυτό έγινε κυρίως λόγω του παντρέματος τριών ειδών, Heavy, US Power και Progressive, το οποίο έγινε με απόλυτη μαεστρία, δίνοντας πνοή σε 8 κομμάτια-διαμάντια.
Το “Valhalla” κάνει πολλά πράγματα εμφανή από τα πρώτα του δευτερόλεπτα. Αλλά δεν θα μείνω ούτε στην παραγωγή που γκρεμίζει τοίχους, μα ούτε και στο ρεσιτάλ που δίνουν ΌΛΑ τα όργανα. Όλη η έμφαση αξίζει να δοθεί στη φωνή του John Patrick McDonald, γνωστού καλλιτεχνικά ως Midnight. Κάποιο μπέρδεμα πρέπει να έγινε γιατί δεν προοριζόταν για τη γη ένα τέτοιο φωνητικό χάρισμα, που καθηλώνει τόσο με τη χροιά, όσο με το εύρος και την εκφραστικότητα. Από τα σκαρφαλώματα στις ψηλές νότες του πενταγράμμου, στα χαμηλότονα συρσίματα και όλα τα ενδιάμεσα, ο Midnight στέκεται ως ένα από τα καλύτερα πράγματα που συνέβησαν ποτέ στον κόσμο του Metal. Όταν ένα τέτοιο σπάνιο ταλέντο συναντήσει επάξιους μουσικούς οι οποίοι σαν ομάδα μπορούν να γράψουν και ωραία τραγούδια, το αποτέλεσμα σίγουρα δεν είναι γήινο.
Είναι από τις περιπτώσεις που δεν αξίζει να πάμε track-by-track, όλοι ξέρουμε τους ύμνους αυτούς, οπότε το να γράφουμε ονόματα απλά για να ανατριχιάζουμε δεν έχει ιδιαίτερο νόημα. Υπάρχει άλλωστε κάτι καλύτερο από ένα “Dragon lady”q Θα πω το “Transcendence” μιας και ανήκω στην πλειοψηφική κατηγορία που πιστεύει πως η συνέχεια είναι ακόμα καλύτερη του ντεμπούτου, επομένως το “Crimson glory” εκτός από μία επαναστατική κυκλοφορία που λάμπει αυτόφωτα, δημιούργησε τις βάσεις και για, αν είναι δυνατόν, μία ακόμα καλύτερη δουλειά! Αξίζει όμως να πούμε γιατί είναι επαναστατικό. Γιατί το πάντρεμα ειδών δεν ήταν τόσο συχνό το 1986. Πρόκειται για Heavy Metal που δεν ακούγεται απαρχαιωμένο σήμερα, Progressive που δεν είναι περίπλοκο και φλύαρο, και US Power που δεν θυσιάζει τη μελωδία και τον λυρισμό στον βωμό του ωμού τσαμπουκά. Περικλείει γεμάτα ρυθμικά riffs όσο και πληθώρα εξαιρετικών μελωδικών leads, φοβερό groove μιας και αυτό προτιμάται από τις ταχύτητες, πλαισιώνοντας παραμυθένιες φωνητικές μελωδίες. Όλα κουμπώνουν τέλεια.
Υπάρχει όμως ένα τραγούδι που ξεχωρίζει. Κάπου σε μία κρύα και σκοτεινή κλειδωμένη σοφίτα, μία ψυχή βασανίζεται. Ένα είδωλο που αντί να φαίνεται φιλικό και γνώριμο, με το πέρασμα του χρόνου γίνεται όλο και πιο τρομακτικό. Ένα σπαρακτικό κάλεσμα που σκίζει την ψυχή του ακροατή. Η σπάνια περίπτωση που η μπαλάντα στέκεται πάνω από τις Metal συνθέσεις προκαλώντας μόνο ρίγος. Το “Lost reflection” αποδεικνύει περίτρανα πως η μουσική που ακούμε στηρίζεται πάνω από όλα στο συναίσθημα και είναι μουσική που τη βιώνεις. Η σύνθεση αυτή βουτάει στην προβληματισμένη ψυχή του Midnight, και γνωρίζοντας την τραγική του κατάληξη, γίνεται αμέσως αντιληπτό γιατί αυτό το τραγούδι πονάει τόσο. Γιατί ερμηνεύτηκε από έναν άνθρωπο που πίστευε και βίωνε κάθε στίχο. Για αυτό άλλωστε αισθανόταν ασφαλής πίσω από τη μάσκα, γιατί αυτή τον προστάτευε από το ψυχικό ξεγύμνωμα που ένιωθε όταν τραγουδούσε θέματα τόσο προσωπικά. Φάνηκε και στις πρόσφατες εμφανίσεις του συγκροτήματος, πως τέτοιο συναίσθημα δεν μπορεί να βγάλει κανείς άλλος όσο και να προσπαθήσει.
Άφησα για το τέλος την αναφορά στο “Lost reflection” γιατί μετά από αυτό δεν υπάρχουν πολλά λόγια που μπορούν να ειπωθούν. Η παρακαταθήκη αυτού του δίσκου μπορεί να μην είναι απόλυτα εμφανής, μιας και δεν θα πεις πως αυτό θυμίζει CRIMSON GLORY, με την ίδια ευκολία που σου έρχονται θύμησες από IRON MAIDEN για παράδειγμα. Αλλά έχουν παραδεχτεί πολλοί πως έχουν εμπνευστεί από εκεί, αρκεί να σκεφτούμε λίγο ανοιχτά, όπως τους KAMELOT των δύο πρώτων άλμπουμ. Εάν η μπάντα δεν έπεφτε μόνη της από τον γκρεμό με το καλλιτεχνικό rebranding που έκανε με το “Strange and beautiful”, ίσως και να γίνονταν ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα του χώρου. Γιατί έργα όπως το “Crimson glory” μόνο τέτοια δυναμική κουβαλάνε.
Παύλος Παυλάκης
