ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Threshold” – HAMMERFALL
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2006
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Nuclear Blast
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Charlie Bauerfeind
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Φωνητικά – Joacim Cans
Κιθάρες – Oscar Dronjak / Stefan Elmgren
Μπάσο – Magnus Rosén
Drums – Anders Johansson
Τους HAMMERFALL τους έπιασα κάπου στο “No Sacrifice, no victory”, οπότε τα πράγματα ήταν πολύ απλά. Κυρίως “Glory to the brave” αλλά και “Legacy of kings” για τα κλασικά, με τα υπόλοιπα τέσσερα άλμπουμ να απευθύνονται λιγότερο ή περισσότερο στους fans των Σουηδών παρά στο ευρύ μεταλλικό κοινό. Το “Threshold” μάλιστα θεωρούνταν από τις καλές κυκλοφορίες τους. Έκτοτε η δισκογραφία τους έχει σχεδόν διπλασιαστεί, με τα πιο πρόσφατα άλμπουμ να είναι σίγουρα πιο φανταχτερά, αλλά και ορισμένες φορές καλύτερα από το “Threshold”. Παρά τις προσθήκες και το πέρασμα 20 χρόνων, ποιοτικά παραμένει στο πρώτο μισό της κατάταξης με την μπογιά του να κρατάει ακόμα.
Ο ήχος του δίσκου είναι 100% HAMMERFALL, αυτό όμως δεν σημαίνει πως δεν υπάρχουν δημιουργικές λεπτομέρειες που το κάνουν να ξεχωρίζει. Υπάρχει λίγο περισσότερο σκοτάδι το οποίο γεννά συνθέσεις όπως το “Shadow empire”. Αυτό που ξεχωρίζει όμως είναι η δουλειά που έχει γίνει στις κιθάρες. Είτε πρόκειται για το αργόσυρτο “Dark wings, dark words”, το “Carved in stone” ή φυσικά το “Genocide”, το δίδυμο Oscar και Stefan μας χαρίζει μία από τις πιο απολαυστικές αποδόσεις τους. Εννοείται πως δεν έχασαν ευκαιρία να δείξουν και τις επιρροές τους, από τους IRON MAIDEN στο “Reign of the hammer” μέχρι τους ACCEPT στα “Rebel inside” και “Howlin’ with the ‘Pac”.
Στα fan favorites, οι συνήθεις ύποπτοι που ξεπροβάλλουν αμέσως είναι το ομότιτλο υπερ-hit, το οποίο κουβαλάει και ένα από τα καλύτερα ρεφρέν που έχει γράψει ποτέ η μπάντα. Από το εικονικό intro μέχρι το κλείσιμο, η σύνθεση αυτή περικλείει όλη την πεμπτουσία των HAMMERFALL. Και φυσικά, το “Natural high”, του οποίου το ρεφρέν δεν έχει αντίστοιχο εκτόπισμα, αλλά αντισταθμίζεται από ένα αριστοτεχνικό κουπλέ. Δεν θυμάμαι πόσες ώρες είχα περάσει χαζεύοντας το βίντεο κλιπ του με τον Hector να παίζει σφαλιάρες με τους δαίμονες, σε μια περίοδο που τα fantasy games ήταν της μοδός. Άντε, ας βάλω και το “The fire burns forever”, εξίσου φοβερό.
Το αστείο της υπόθεσης είναι πως ο δίσκος έχει άθελά του προφητικό τίτλο, μιας και στην πραγματικότητα αποτελεί το κατώφλι (Threshold) που έφερε το συγκρότημα σε κομβικό σημείο. Είναι η τελευταία καλή τους δουλειά για κάποιο διάστημα, μέχρι τον αποτυχημένο πειραματισμό του “Infected” και την πετυχημένη επανεκκίνηση του “(R)evolution”. Για να πω την αμαρτία μου, οι μοντέρνοι HAMMERFALL μου αρέσουν πολύ παρά τα κλισέ τους, ίσως περισσότερο από την πορεία που είχαν στα 00s. Αλλά ακόμα κι εγώ δεν μπορώ να αρνηθώ πως το “Dominion”, για να πάρω ένα παράδειγμα, είναι ουσιαστικά ένα πιο δουλεμένο “Titan”. Αυτό που μου αρέσει σήμερα πατάει σε βάσεις που έθεσε η πρώιμη καριέρα τους, και δη το “Threshold”. Ένα δισκάκι που για τον metal κόσμο δεν λέει πολλά, λέει όμως για τους φίλους του συγκροτήματος που το τοποθετούν σε ψηλό βάθρο.
Παύλος Παυλάκης
