Μετά από σχεδόν τέσσερις δεκαετίες συνεχούς ανανέωσης, παρεκκλίσεων, υφολογικών εξελίξεων και αλλαγών στη σύνθεση, ο frontman και συνθέτης Tommy Victor, αποφάσισε ότι η πιο ριζοσπαστική δήλωση που μπορεί να κάνει το συγκρότημα το 2026 είναι να μας υπενθυμίσει πώς ακριβώς οφείλουν να ακούγονται οι PRONG. Πιο γρήγοροι. Πιο βαριοί. Πιο άμεσοι. Πιο μελωδικοί εκεί που έχει σημασία. Και, το κυριότερο, αρκετά τραχείς ώστε να αφήσουν το στίγμα τους.
Υπάρχει εδώ μια αίσθηση εδραίωσης: ένα συγκρότημα-βετεράνος που αποβάλλει τις υπερβολές των μεταγενέστερων ετών του και επανασυνδέεται με τον δυναμικό συνδυασμό του New York hardcore, groove metal, industrial υφών και κοφτερών riff, στοιχεία που κατέστησαν τους PRONG τόσο επιδραστικούς εξαρχής. Ωστόσο, ο Victor δεν φαίνεται να επιχειρεί μια νοσταλγική αναδρομή.
Το “The Banner”, το εναρκτήριο κομμάτι του άλμπουμ, κινείται ανάμεσα σε περάσματα με thrash προσανατολισμό και ένα μελωδικό μεν αλλά επικό ρεφρέν δε, καθιερώνοντας άμεσα μία από τις προφανείς προτεραιότητες του δίσκου: την επιθετικότητα χωρίς την ανάλογη θυσία των πιασάρικων στοιχείων. Το “New Commission” φέρεται να ανεβάζει την ένταση ακόμα περισσότερο, ενώ το “The Uprising” ανατρέχει τόσο στην industrial πλευρά της ταυτότητας του συγκροτήματος (έστω και εάν είναι χαμηλά στην τελική μίξη), όσο και στο hardcore με τα χαρακτηριστικά gang vocals (που επαναλαμβάνονται σε διάφορες στιγμές μέσα στον δίσκο).
Οι PRONG δεν υπήρξαν ποτέ απλώς ένα groove-metal συγκρότημα. Ήταν ένα από τα συγκροτήματα που απέδειξαν ότι το hardcore μπορούσε να έχει μεταλλικό ήχο χωρίς να γίνεται προβλέψιμο, ότι οι industrial ήχοι μπορούσαν να συνυπάρξουν με επιθετικότητα και ότι τα riffs μπορούσαν να είναι ταυτόχρονα ωμά και εθιστικά. Το “Cleansing” (1994) διεύρυνε αυτή τη φόρμουλα, ενώ το “Rude Awakening” (1996) την ώθησε σε πιο σκοτεινά, πιο μηχανοποιημένα μονοπάτια. Ο νέος δίσκος φαίνεται να επαναλαμβάνει αυτή την ιστορία και για του λόγου το αληθές έρχεται καπάκι και το “Uncertain Truth”, με στοιχεία post-punk βγαλμένα κατευθείαν από την αγαπημένη μπάντα του Victor, KILLING JOKE (κάτι που επαναλαμβάνει και στο τελευταίο κομμάτι του δίσκου, “Our Continuance”).
Αν το “The Banner” θέτει τις βάσεις του μανιφέστου, το “Fear The Sun” αποτελεί ίσως την ισχυρότερη απόδειξη ότι ο Victor γνωρίζει ακριβώς τι θέλει να είναι αυτή η ενσάρκωση των PRONG. Το κομμάτι είναι βαρύ χωρίς να γίνεται δυσκίνητο. Το κεντρικό του riff διαθέτει την ωμή, σωματική αίσθηση των κλασικών PRONG, ενώ το ρεφρέν προσδίδει στο κομμάτι αρκετή μελωδική ταυτότητα ώστε να σου μένει στο μυαλό και αφού σιγήσουν οι κιθάρες.
Ο ήχος των PRONG βασιζόταν ανέκαθεν σε μεγάλο βαθμό στην ηχητική χροιά της κιθάρας και στη ρυθμική ακρίβεια. Όταν οι κιθάρες, το μπάσο και τα τύμπανα «κουμπώνουν» μεταξύ τους, η μουσική του συγκροτήματος αποκτά σχεδόν αρχιτεκτονική διάσταση: τα riffs δεν απλώς εκτελούνται, αλλά δημιουργούν έναν φυσικό χώρο. Η μίξη και το mastering του Andy Sneap (EXODUS, MEGADETH, CARCASS και τόσοι άλλοι) φαίνεται να αναδεικνύουν ακριβώς αυτό το χαρακτηριστικό, προσδίδοντας στο νέο υλικό καθαρότητα, δυναμισμό και επιθετικότητα χωρίς να χάνουν την καφρίλα τους. Ο ίδιος ο Victor προχωρά ακόμη παραπέρα, χαρακτηρίζοντας το συγκεκριμένο άλμπουμ ως αυτό με τον καλύτερο ήχο στην ιστορία των PRONG και υπονοώντας ότι ίσως πρόκειται για την καλύτερη δουλειά του συγκροτήματος μέχρι σήμερα. Πρόκειται για μια τολμηρή δήλωση από έναν καλλιτέχνη του οποίου η δισκογραφία περιλαμβάνει άλμπουμ όπως τα προαναφερθέντα. Ποιος είμαι εγώ για να αμφισβητήσω τα λόγια του δημιουργού τους, αλλά κατά την καθόλου ταπεινή άποψή μου αυτό δεν ισχύει μιας που μιλάμε για δίσκους ανεπανάληπτους που εκείνη την εποχή έδειξαν τον δρόμο για πάρα πολλές άλλες μπάντες, από PANTERA μέχρι KORN.
Tο thrash, το hardcore, το industrial metal, η μελωδία και το groove φαίνεται να αντιμετωπίζονται όχι ως ξεχωριστές ταυτότητες, αλλά ως διαφορετικά συστατικά της ίδιας μουσικής γλώσσας των PRONG και σε αυτόν τον δίσκο υπάρχει μια συνειδητή προσπάθεια να εντοπιστούν τα βασικά στοιχεία του ήχου του συγκροτήματος και να αποδοθούν με μεγαλύτερη ένταση και δυναμισμό.
Οι στίχοι παραμένουν προκλητικοί και αιχμηροί, θίγοντας ζητήματα όπως η αναζήτηση της αλήθειας μέσα σε έναν κόσμο πνιγμένο στα fake news και την πόλωση, οι περιορισμοί στην ελευθερία και η ολοένα και πιο έντονη λογοκρισία, και οι κοινωνικές/πολιτικές συγκρούσεις.
Για ένα συγκρότημα που πέρασε δεκαετίες αρνούμενο να μείνει στάσιμο, ίσως ο πιο πειστικός δρόμος για το μέλλον να είναι η επιστροφή στις ρίζες και η υπενθύμιση του πώς και πού κατασκευάστηκε αρχικά αυτός ο μουσικός μηχανισμός. Οι PRONG δεν υπόσχονται επιστροφή στο παρελθόν. Υπόσχονται κάτι ενδεχομένως πιο ενδιαφέρον: το παρελθόν ανακατασκευασμένο με την ίδια ένταση και αιχμηρότητα.
8 / 10
Γιώργος Γκούμας
