“….μπάντες σαν αυτούς, πρέπει να βγάζουν δίσκο κάθε 2-3 χρόνια βαριά και να αφήνουν με τη ποιότητα τους πίσω τον ανταγωνισμό του χώρου τους. Έτσι απλά και όμορφα.”. Τούτα είχα γράψει προ 3,5 ετών, κλείνοντας την παρουσίαση του τρίτου πονήματος των πολύ αγαπημένων μου ELYSION, “Bring out your dead”. Εκτός από το ότι αυτά τα 3,5 χρόνια, οριακά το ξέρω απ’ έξω, είναι σαν να εισακούστηκα, μιας και η μπάντα, βρίσκεται εδώ, με τον τέταρτο δίσκο της, γιορτάζοντας μάλιστα και τα 20 χρόνια της παράλληλα! Ω ναι, κι όμως, φτάσαμε σε αυτό το σημείο. Και ο τίτλος αυτού, “Identity” και μόλις κυκλοφόρησε από τη Massacre, το δισκογραφικό τους σπίτι επί σειρά ετών. Τίτλος – δήλωση θα έλεγε κάποιος. Τα δείγματα του δίσκου πριν τη κυκλοφορία του, είναι τα καλύτερα δυνατά.
Πρώτο πρώτο, το “Guardian angel”, με αυτό το υπέροχα heavy metal-άδικο κύριο riff, κομμένο και ραμμένο για single. Έπειτα, σκάει το πιο μασίφ και στακάτο “Phoenix”, να δείχνει ένα ελαφρώς πιο τσαμπουκαλεμένο πρόσωπο (μέχρι και το “Sad but true” των METALLICA σκέφτηκα εγώ – τι πιο σύνηθες θα μου πείτε!). Τέλος, το τρίτο και τελευταίο single της μπάντας, το “Dead loves” (το έχουν χαρακτηρίσει “το πιο ρομαντικό κομμάτι που έχουμε γράψει” – κάτι καταλάβαμε!) που αυτό κι αν είναι φτιαγμένο για να αγαπηθεί συναυλιακά! Όλα αυτά είναι ωραία, να δούμε όμως πως δουλεύουν στα πλαίσια ενός δίσκου από πλευράς ροής. Μπάσιμο με το “Do or die” που δεν είναι τόσο “πάρτα” όσο το “Blink of an eye” στο προηγούμενο, αντιθέτως χτίζει ένταση με έναν τρόπο που μου θύμισε το “Made of lies”.
Ήδη το φαντάζομαι να ανοίγει κάποιο live παρουσίασης δίσκου και αυτό είναι πάντα εξαιρετικό σημάδι της ποιότητας ενός δίσκου. Και μαντεύω πως όπως στο δίσκο, θα παιχτεί καπάκια με το “Guardian angel”…αυτά μου αρέσουν λέμε! Και πάρε και “Dead loves”, για να τριτώσει το “κακό”! Πολλές Βόρειες μπάντες ανάλογου ύφους θα ζήλευαν τέτοια κομμάτια, θα πω εγώ! Σε αυτό το σημείο, σκάει ο πρώτος από τους δύο καλεσμένους. Κώστας Τόγκας, γνωστός από HERTA και φυσικά NIGHTRAGE, προσθέτωντας μια ακραία πινελιά στο “The last ride”. Ένα κομμάτι που μου θυμίζει τους DARK TRANQUILLITY της δεκαετίας του 2000 (σκεφτείτε κομμάτια τύπου “The wonders at your feet” ή “Misery’s crown”), ενώ το πως παντρεύονται οι δύο φωνές στη διάρκεια του κομματιού, είναι πραγματικά όλα τα λεφτά!
Ώρα να πέσουν τα γκάζια, με την υπέροχη μπαλάντα “Declaration of darkness” να δείχνει την ατόφια heavy metal ανατροφή των ELYSION για μια ακόμα φορά, όπου τα μικρά leads στη γέφυρα πριν το τελευταίο ρεφρέν είναι σκέτη απόλαυση! Και εκεί που έχουμε μελώσει οι άνθρωποι, μας επαναφέρει το “Phoenix” εμφατικά και με τσαμπουκά! Στέκεται σοφά ακριβώς στη μέση του άλμπουμ, σαν να το χωρίζει στη μέση. Και αφού “πετάξαμε” με τον φοίνικα, περνάμε στη βαρύτητα, με το “Gravity”. Ένα κομμάτι που δικαιώνει τον τίτλο του, με το γκρουβάτο ρεφρέν του να το απογειώνει! Επίσης, μιλάμε για κομμάτι που έχει ποιότητα single! Χώρια που, η πινελιά με το πιο ηλεκτρονικό μέρος στη μέση πριν το solo, ήταν φουλ γουστόζικη, άκρως ταιριαστή κιόλας με το ύφος της μπάντας.
Ξεχωριστή παράγραφος, για να αναφερθούμε στον δεύτερο καλεσμένο του δίσκου. Ο Σάκης Τόλης των ROTTING CHRIST (άλλο που δεν χρειάζεται συστάσεις!). Το “Harvest” από το γκρουβάτο riff του μπάσου που ανοίγει το κομμάτι, στην πιο “πειραματικοί ROTTING CHRIST” αύρα που κουβαλάει, έρχεται και παντρεύεται ιδανικά με τα φωνητικά του Σάκη, δείχνοντας τη διάθεση των ELYSION να δοκιμάσουν και διαφορετικά πράγματα, χωρίς φόβο, αλλά και με καλή γνώση του τι μπορεί να ταιριάξει με το ύφος τους. Τίποτα δεν έχει μπει, απλά για να πουν ότι το έβαλαν. Και αυτό είναι το μεγαλύτερο ατού τους. Παράλληλα, τα τύμπανα στο μοντέρνα γκρουβάτο “Moment in time” και το “Broken” δίνουν ρέστα, παίζοντας απίστευτα γουστόζικα θέματα. To τελευταίο, δείχνει και τη πιο ατμοσφαιρική/συμφωνική πτυχή της μπάντας.
Μεγάλο φινάλε με το “Nighttime whispers”, μια ακουστική ταξιδιάρικη μπαλάντα, ξεκάθαρα η πλέον εύθραυστη στιγμή του δίσκου, με τη φωνή της Χριστιάννας να ανατριχιάζει και να σε κάνει να θέλεις να ξανακούσεις το δίσκο. Ένα δίσκο που παρόλα τα 50 λεπτά διάρκειας, ούτε σε κουράζει, ούτε νιώθεις ότι πλατειάζει, ούτε τίποτα. Κάθε κομμάτι έχει κάτι να σου δώσει, ο δίσκος κυλάει νεράκι (τα περί ροής που λέγαμε στην αρχή) και φυσικά, είναι άλλο ένα σπουδαίο κεφάλαιο για το σχήμα. Εν κατακλείδι, οι ELYSION, κάνουν το πλέον αβίαστο 4/4 σε δίσκους, αποδεικνύοντας πως εδώ και 20 χρόνια, είναι σε ανοιχτό πόλεμο με τη μετριότητα και κερδίζουν κατά κράτος. Άμα κάτι ορίζει τη δική τους “ταυτότητα” (pun intended), είναι η συνθετική ποιότητα και ο σεβασμός στον ακροατή, είτε αυτός τους ακολουθεί χρόνια, είτε μόλις τους έμαθε!
9 / 10
Γιάννης Σαββίδης
