Home Συντάκτες Κώστας Αλατάς DOWN – “Volume V” (Nuclear Blast)

DOWN – “Volume V” (Nuclear Blast)

0
99
Down














Down
Δεκαεννέα χρόνια μετά το “Down III: Over the under”, οι DOWN επιστρέφουν με το “Volume V”, τον πρώτο τους ολοκληρωμένο δίσκο με νέο υλικό μετά το 2007. Στο διάστημα που μεσολάβησε, οι παράλληλες δραστηριότητες των μελών τους και οι επιστροφές στις βασικές τους μπάντες κράτησαν το συγκρότημα σε μια διαρκή κατάσταση αναμονής, με ένα live άλμπουμ και δύο EP να αποτελούν τις μοναδικές δισκογραφικές στάσεις. Νωρίτερα μέσα στη χρονιά παρουσίασαν και τη διασκευή του “Right place, wrong time” του Dr. John, με αφορμή τον εορτασμό του Mardi Gras στη Νέα Ορλεάνη, κυκλοφορώντας παράλληλα και το αντίστοιχο video.

Υπάρχουν δίσκοι που από τις πρώτες ακροάσεις σε μεταφέρουν σε γνώριμα ηχητικά τοπία, χωρίς απαραίτητα να ανακυκλώνουν το παρελθόν. Το “Volume V” είναι μια τέτοια περίπτωση, με τους συνειρμούς με το “NOLA” να είναι έντονοι. Οι συνθέσεις μοιάζουν να προέρχονται από το ίδιο χωνευτήρι επιρροών, με τις διδαχές των BLACK SABBATH, PENTAGRAM, TROUBLE, WITCHFINDER GENERAL, SAINT VITUS και τα συναφή να αποτελούν τον βασικό συνδετικό κρίκο. Doom καταβολές, βαριά κιθαριστικά θέματα και σκοτεινή αίσθηση μεγαλείου συνυπάρχουν με το swamp rock των DOWN ενώ σε ορισμένα σημεία αναδύεται η νεφελώδης ατμόσφαιρα του “Vol. 4”. Όλα αυτά συνθέτουν έναν μεγαλοπρεπή δίσκο με riff-ογκόλιθους και έναν ήχο που δεν χρειάζεται να επαναπροσδιορίσει την ταυτότητά του για να επιβληθεί.

Η διαδικασία σύνθεσης ταιριάζει απόλυτα στη φιλοσοφία της μπάντας. Το μεγαλύτερο μέρος του υλικού προέκυψε μέσα από δύο περιόδους δουλειάς στο Nodferatu’s Lair, το προσωπικό στούντιο του Phil Anselmo, όπου τα μέλη έγραφαν και έπαιζαν μαζί, αφήνοντας τις ιδέες να διαμορφωθούν αυθόρμητα και τις συνθέσεις να πάρουν την τελική τους μορφή μέσα στο 2025. Οι κιθαρίστες Pepper Keenan και Kirk Windstein αποτελούν τον βασικό πυλώνα του νέου άλμπουμ, επιλέγοντας να ηχογραφήσουν ταυτόχρονα τις κιθάρες τους ώστε να διατηρήσουν ζωντανή τη μεταξύ τους αλληλεπίδραση και να ενισχύσουν τη φυσικότητα και τη δυναμική των τραγουδιών, που μοιάζουν να γεννιούνται από τη συλλογική λειτουργία και των πέντε μουσικών. Τα riff έχουν εκείνη τη χαρακτηριστική βαλτώδη υφή που κάνει τους DOWN τόσο αναγνωρίσιμους, με τη ρυθμική βάση των Jimmy Bower και Pat Bruders να προσθέτει το απαραίτητο groove, χωρίς να αποδυναμώνει τη σκοτεινή ατμόσφαιρα. Εδώ η δύναμη δεν βρίσκεται στην τεχνική επίδειξη ή στις περίπλοκες ενορχηστρώσεις, αλλά στη σύνθεση και στην ένταση που χτίζεται μέσα από την επανάληψη ενός riff, μέχρι αυτό να αποκτήσει σχεδόν υπνωτική διάσταση.

Ο Phil Anselmo, από την πλευρά του, μοιάζει να βιώνει ερμηνευτικά κάθε στίχο, προσδίδοντας στο τελικό αποτέλεσμα ένταση και βάθος. Η τραχύτητα της φωνής του συνδυάζεται με μια βαθιά συναισθηματική φόρτιση, χωρίς να χρειάζονται υπερβολές για να αναδειχθεί η δραματικότητα των συνθέσεων.

Το “The myth” ανοίγει τον δίσκο με αμεσότητα και επιθετικότητα, έχοντας έντονες αναφορές στους TROUBLE, αλλά και ένα εμβόλιμο MERCYFUL FATE riff που κάνει την εμφάνισή του πριν από το “Merciful fate”, όπου συμμετέχει ο King Diamond. Η παρουσία του προσφέρει μια ενδιαφέρουσα συνάντηση με τον Anselmo, με τη σύζυγό του, Livia Zita, να προσθέτει τις δικές της σκοτεινές αρμονίες. Το “The message” κλείνει το μάτι στο “Losing all”. Το “Blood oath” στηρίζεται σε ένα μονολιθικό -ότι πιο κοντά σε CANLDEMASS- doom riff που συνδυάζει την τραχύτητα με την αμεσότητα. Το “Causeway grief” ξεχωρίζει χάρη στη γλυκόπικρη αίσθηση μεγαλείου που αποπνέει. Η μελωδική του διάσταση φέρνει στον νου τον Robin Trower, ισορροπώντας ανάμεσα στη blues ευαισθησία, τη μελαγχολία και την ηλεκτρική ένταση. Είναι μια σύνθεση που δείχνει πως οι DOWN μπορούν να δημιουργήσουν κάτι επιβλητικό πέρα από τα ογκώδη riff, αφήνοντας την ατμόσφαιρα και τη μελωδία να δώσουν διαφορετική διάσταση στον ήχο τους. Τα “They walk the night” και “They came from dust” δείχνουν τις δύο όψεις των DOWN. Το πρώτο βυθίζεται σε πιο σκοτεινά και βαριά μονοπάτια, ενώ το δεύτερο αναδεικνύει την πιο southern rock πλευρά τους, φέρνοντας συνειρμικά στον νου τον τρόπο με τον οποίο οι LED ZEPPELIN αφομοίωναν τις αμερικάνικες blues και folk επιρροές, ενσωματώνοντάς τες στη δική τους μουσική γλώσσα, με τον τίτλο του τελευταίου να αφήνει παράλληλα περιθώρια για συνειρμούς γύρω από την ανθρώπινη προέλευση, τη θνητότητα και τις πνευματικές παραδόσεις της Νέας Ορλεάνης. Το άλμπουμ πλησιάζει στο φινάλε του με το “Ozz”, μέσα από το οποίο οι DOWN αποχαιρετούν τον Ozzy Osbourne, με τον Anselmo να τραγουδά με σπασμένη φωνή “The Prince of Darkness is gone”, πριν ακολουθήσει το “Twice-Told tales”, ένα τραγούδι που σύμφωνα με τον Anselmo φέρει έντονα την επιρροή του Ozzy, συνδυάζοντας συμπαγή riff, blues rock και κλασικό metal.

Το ζητούμενο δεν είναι αν το “Volume V” μπορεί να αναπαράγει την επιτυχία του “NOLA”. Οι DOWN εξακολουθούν να αντλούν από τις ίδιες μουσικές πηγές, συνδυάζοντας τη Sabbath-ική βαρύτητα, τις doom καταβολές και το χαρακτηριστικό τους groove με τρόπο απολύτως φυσικό. Η χημεία που τους χαρακτήριζε από το ξεκίνημά τους παραμένει αναλλοίωτη, μόνο που πλέον συναντά τη συνθετική εμπειρία τρεισήμισι δεκαετιών, χωρίς να χάνει τον αυθορμητισμό της. “The power of the riff compels me”, φωνάζει ο Anselmo στην εισαγωγή του “The seed” από το “Down II: A Bustle in Your Hedgerow…”. Περισσότερο από δύο δεκαετίες μετά, το “Volume V” είναι ακριβώς αυτό που περιγράφει η παραπάνω φράση. Ένας δίσκος που αφήνει τη δύναμη των riff να παρασύρει τον ακροατή, μέσα από τον όγκο, το groove και την ακατέργαστη ενέργεια των DOWN. Δεν στηρίζεται στη νοσταλγία, αλλά στην επιστροφή μιας μπάντας σε αυτό που ξέρει να κάνει καλύτερα.

8,5 / 10

Κώστας Αλατάς

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here

Radio
Press play to listen