ASIA – “Indigo” (Frontiers)

0
104
Asia
image description














Asia

Σίγουρα οι ASIA δεν είναι μια τυχαία μπάντα. Σε όλες τις μορφές τους είχαν πάντα άλμπουμ να παρουσιάσουν με τρομερή ποιότητα, αισθητική και ουσιαστικό περιεχόμενο. Από το πρώτο και τρομερά επιτυχημένο άλμπουμ τους, έχουν διανύσει μια πολύ ενδιαφέρουσα διαδρομή και, τουλάχιστον μέχρι την περίοδο του Payne, μας πρόσφεραν ένα μείγμα art rock, υψηλότατου επιπέδου progressive και μελωδικού rock, με μια προσέγγιση μοναδικά προσωπική. Κάποια στιγμή, το 2006, επανήλθαν με την αρχική τους σύνθεση, αλλά κάπου εκεί, για μένα, αν και το μουσικό τους επίπεδο παρέμεινε φυσικά πολύ υψηλό, συνέβη κάτι παράδοξο. Η μουσική ταυτότητα της μπάντας άρχισε να ολισθαίνει συνθετικά και τα άλμπουμ της να γίνονται ολοένα και πιο απρόσωπα και λιγότερο ενδιαφέροντα. Λες και με τον καιρό η συνθετική έμπνευση όλο και λιγόστευε. Μοιραία, χάθηκε σταδιακά και το δικό μου ενδιαφέρον. Μετά το υπέροχο “Silent Nation” του 2004, από το “Phoenix” μέχρι και το “Gravitas” του 2014, η μπάντα διολίσθησε σε ένα μεν ποιοτικό εκτελεστικά, αλλά συνθετικά σχεδόν αδιάφορο, στις περισσότερες περιπτώσεις, prog rock ύφος, που δεν μου θύμισε σε τίποτα το παρελθόν της. Παρ’ όλα αυτά, αν κρίνω από τα live άλμπουμ που κυκλοφορούν συχνά όλα αυτά τα χρόνια, πάντα υπάρχει ένας πιστός κύκλος οπαδών που τους υποστηρίζει.

Δώδεκα χρόνια, λοιπόν, μετά την τελευταία τους στούντιο δουλειά, η νέα μορφή των ASIA (ο John Wetton, δυστυχώς, έφυγε από τη ζωή το 2017) είναι και πάλι παρούσα, με νέα σύνθεση και νέα κυκλοφορία. Geoff Downes, Virgil Donati, John Mitchell και Harry Whitley αποτελούν τη σύνθεση του 2026 και “Indigo” είναι ο τίτλος του άλμπουμ. Δεν θα σας κουράσω, καθώς δυστυχώς δεν θα μπορέσω να πω και πολλά για το συγκεκριμένο άλμπουμ, αφού δεν διαθέτει τη δυναμική, τη σπιρτάδα και τη φινέτσα που θα περίμενα, ακόμα και σήμερα, μετά από τόσα χρόνια. Εάν τυχόν σας άρεσαν οι δουλειές τους μετά το reunion, θα σας αρέσει και το “Indigo”. Εάν, όμως, έχετε περισσότερες απαιτήσεις από μια μπάντα με τέτοιο παρελθόν όπως οι ASIA, τότε, για ακόμα μία φορά, το πιθανότερο είναι να προσπεράσετε και αυτό το άλμπουμ με σχετική αδιαφορία.

Στην ερώτηση αν είναι καλοπαιγμένο, φυσικά και η απάντηση είναι θετική. Δεν γίνεται αλλιώς με αυτή την κατηγορία συγκροτημάτων. Το θέμα, όμως, είναι τι πραγματικά σου μένει μετά την ακρόαση. Και εδώ, δυστυχώς, η απάντηση δεν είναι μονοσήμαντη. Θα σας εξηγήσω αμέσως γιατί. Για ακόμα μία φορά, οι ASIA επιμένουν σε ένα άλμπουμ που διχάζεται ανάμεσα στις δυναμικές prog και μελωδικές στιγμές και στις πολλές mid-tempo συνθέσεις, οι οποίες, ενώ μεμονωμένα ακούγονται με ενδιαφέρον, στο σύνολό τους σε κουράζουν και σε κάνουν, από ένα σημείο και μετά, να πατάς το forward, με ένα αίσθημα κορεσμού. Αυτό είναι ένα σοβαρό πρόβλημα που, νομίζω, κουράζει τον ακροατή και τον οδηγεί στην αδιαφορία. Υπάρχουν πραγματικά ενδιαφέρουσες στιγμές εδώ; Ναι, υπάρχουν. Τα “The traveller (Into the light)”, “Arcadia”, “Life in the sun”, “Night and day”, καθώς και η εξαιρετική τριλογία “Tattoo indigo 1-3”, είναι συνθέσεις που δικαιολογούν το παρόν και τιμούν το παρελθόν της μπάντας. Το υπόλοιπο, όμως, από το σύνολο των δεκαπέντε συνθέσεων, το βρήκα πολύ κουραστικό και, στο τέλος της ημέρας, ανούσιο.

Δεν ξέρω αν ένα σύνολο από επτά mid-tempo τραγούδια σάς κουράζει σε ένα άλμπουμ. Μπορεί και όχι, και καλά κάνετε. Όμως, οι ASIA, όπως τουλάχιστον εγώ τους έμαθα και τους αγάπησα, δεν είναι AIR SUPPLY. Είναι η μπάντα που, με αστραφτερό prog, προσωπικό ήχο και μεγάλες μελωδίες, πάντα μας πρόσφερε rock μουσική υψηλού επιπέδου.

Οι ASIA του “Indigo” θυμίζουν αυτή την μπάντα μόνο κατά το ήμισυ, και είναι κρίμα…

6 / 10

Δημήτρης Σειρηνάκης

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here

Radio
Press play to listen