ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “7” – TALISMAN
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2006
ΕΤΑΙΡΙΑ: Frontiers
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Pontus Norgren
ΣΥΝΘΕΣΗ:
Jeff Scott Soto – φωνή
Marcel Jacob – μπάσο, κιθάρες, πλήκτρα
Jamie Borger – τύμπανα
Fredrik Åkesson – κιθάρες
Όταν οι TALISMAN κυκλοφόρησαν το “7” στις 20 Οκτωβρίου 2006, ελάχιστοι θα μπορούσαν να προβλέψουν ότι θα αποτελούσε το τελευταίο στούντιο άλμπουμ του συγκροτήματος. Δύο δεκαετίες αργότερα, ωστόσο, ο δίσκος στέκεται όχι μόνο ως μια εξαιρετική προσθήκη στη δισκογραφία του Σουηδο-αμερικανικού σχήματος, αλλά και ως ένα ταιριαστό κύκνειο άσμα από ένα από τα πιο χαρακτηριστικά –και υποτιμημένα– συγκροτήματα του μελωδικού hard rock.
Μέχρι την κυκλοφορία του “7”, οι TALISMAN είχαν διανύσει σχεδόν δύο δεκαετίες διαμορφώνοντας μια μοναδική μουσική ταυτότητα. Αν και είχαν τις ρίζες τους σταθερά στο hard rock, εμπλούτιζαν διαρκώς τον ήχο τους με στοιχεία soul, funk, πάντα με δυνατές μελωδίες, ξεχωρίζοντας έτσι από πολλούς συνοδοιπόρους τους. Η σύνθεση αποτελούνταν από τους Jeff Scott Soto (φωνή), Marcel Jacob (μπάσο), και Jamie Borger (τύμπανα) είχε τα τελευταία χρόνια τον Fredrik Åkesson στις κιθάρες, αλλά τελικά όλες τις ρυθμικές τις ηχογράφησε ο μαέστρος.
Το άλμπουμ αρχικά έφερε τον προσωρινό τίτλο B.A.R. (από τις λέξεις Bitter-Angry-Resentful), αλλά κατέληξε στον πιο λιτό τίτλο “7”, ο οποίος αντικατοπτρίζει τη θέση του στη δισκογραφία του συγκροτήματος. Αποτυπώνει μια μικρή εξέλιξη στον ήχο του “Cats and dogs”, με τα ποικίλα χαρακτηριστικά του Jacob. Ξεκινώντας με το δυναμικό εναρκτήριο κομμάτι “Falling” και περιλαμβάνοντας αγαπημένα τραγούδια των θαυμαστών, όπως τα “Nowhere fast” (το λες και αυτο-σαρκασμό), “Rhyme or reason” και “Forevermore”, ανέδειξε όλα εκείνα τα στοιχεία που καθιστούσαν τους TALISMAN ξεχωριστούς. Ο δίσκος συνδύαζε κολλητικές μελωδίες, στιβαρό ρυθμικό υπόβαθρο και εξαιρετική μουσική δεξιοτεχνία, χωρίς ποτέ να θυσιάζει την αμεσότητα. Τα ρεφραίν ήταν πάντοτε το ατού τους και τόσο ο Marcel όσο και ο Jeff, ήξεραν καλά πώς να τα πετυχαίνουν.
Η χρονική αυτή περίοδος ήταν αρκετά σύνθετη, αφού το όνομα των TALISMAN είχε αρχίσει να επανέρχεται στο προσκήνιο, όμως παράλληλα ο Soto είχε κυκλοφορήσει 3 καλές δουλειές που τελικά τον οδήγησαν στους SOUL SIRKUS του Neal Schon και εν τέλη στους JOURNEY.
Το “7” αναγνωρίστηκε ως μια δυναμική επιστροφή στις μελωδικές ρίζες του συγκροτήματος και οι φίλοι του συγκροτήματος το αγκάλιασαν. Σε μια συγκυρία με πολλές δραστηριότητες των μελών, με τον συγκεκριμένο ήχο να μην έχει μεγάλη ανταπόκριση, το συγκρότημα παρέμεινε πιστό στην ταυτότητά του, προσφέροντας έναν δίσκο με πλούσια μαεστρία και καλοδουλεμένα τραγούδια. Με την κυκλοφορία του δίσκου, ο Marcel Jacob, σε συνέντευξη που είχαμε κάνει, ήταν υπερήφανος για το αποτέλεσμα, και παρά την εγκράτεια που τον χαρακτήριζε, ήταν αρκετά αισιόδοξος. Στα αξιοσημείωτα, είναι και το ότι την παραγωγή ανέλαβε ο Pontus Norgren, πρώην κιθαρίστας του συγκροτήματος, ο οποίος είχε χαλάσει την σχέση του παλιότερα με τον Marcel.
Η ιστορία του δίσκου δεν ολοκληρώθηκε με την κυκλοφορία του. Τα σχέδια για μια εκτενή περιοδεία προώθησης συνάντησαν εμπόδια λόγω των υποχρεώσεων του Soto, γεγονός που προκάλεσε καθυστερήσεις. Εκ των υστέρων, αποδείχθηκε ότι εκείνες οι συναυλίες είχαν πολύ μεγαλύτερη σημασία απ’ ό,τι αντιλαμβανόταν κανείς εκείνη την εποχή. Αυτό που ξεκίνησε ως περιοδεία για την προώθηση ενός νέου άλμπουμ, μετατράπηκε ουσιαστικά στον αποχαιρετιστήριο κύκλο των TALISMAN, βάζοντας τέλος σε μια αξιοσημείωτη πορεία 17 ετών.
Κοιτάζοντας πίσω, το “7” είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με την κληρονομιά του Marcel Jacob. Ως ιδρυτής των TALISMAN, βασικός δημιουργός των τραγουδιών και κινητήρια δημιουργική δύναμη, η επιρροή του Jacob είναι αισθητή σε κάθε κομμάτι του άλμπουμ. Μετά την αποχαιρετιστήρια περιοδεία του συγκροτήματος, παρέμενε η ελπίδα ότι οι TALISMAN θα μπορούσαν κάποια στιγμή να επιστρέψουν. Δυστυχώς, αυτές οι ελπίδες έσβησαν όταν ο Jacob έφυγε από τη ζωή το 2009, σε ηλικία 45 ετών, μια απώλεια που συγκλόνισε βαθιά την παγκόσμια κοινότητα.
Είκοσι χρόνια μετά, ο έβδομος αυτός δίσκος αποκτά ακόμη μεγαλύτερη βαρύτητα. Αποτυπώνει τον ήχο ενός σπουδαίου συγκροτήματος που βρίσκεται στο απόγειο των δυνατοτήτων του, χωρίς να γνωρίζει ότι δημιουργεί την τελευταία του δισκογραφική δουλειά. Πέρα από έναν αποχαιρετισμό, το άλμπουμ αποτελεί μια γιορτή για όλα όσα πρέσβευαν οι TALISMAN: μουσική δεξιοτεχνία παγκόσμιου επιπέδου, ατρόμητη δημιουργικότητα και τραγούδια που συνεχίζουν να αγγίζουν τους ακροατές, πολύ αφότου σβήσει και η τελευταία νότα. Αν μιλάμε για επετείους, λίγες αξίζουν περισσότερο την αναγνώριση, από το κύκνειο άλμπουμ των TALISMAN.
Γιώργος “Kay” Κουκουλάκης
