Το μοντέρνο metal δυσκολεύεται στο να διεισδύει στους κύκλους των παραδοσιακών μεταλάδων, αλλά καταφέρνει να βρει το δικό του κοινό αποκτώντας όλο και περισσότερο έδαφος. Κάποιες μπάντες του χώρου με έχουν κερδίσει για τα καλά όπως οι AMARANTHE και οι AD INFINITUM, με την κοινή συνισταμένη να είναι πως ήθελα τον χρόνο μου και στις δύο περιπτώσεις. Στην αρχή ήμουν μη δεκτικός απέναντι σε αυτόν τον ήχο κάτι που ακόμα συμβαίνει όταν πρόκειται για νέες επιλογές. Είναι αγάπη βραδείας καύσης. Έρχομαι λοιπόν με την κριτική του νέου, πέμπτου δίσκου των Σουηδών METALITE, για να συζητήσουμε κατά πόσο το “Discovery” είναι δίσκος που εν τέλει αξίζει τη χρονική επένδυση που μας ζητάει.
Για να ξέρετε από τώρα εάν το κείμενο αυτό είναι για εσάς, μουσικά το άλμπουμ είναι αντίστοιχης συνομοταξίας με τα προαναφερθέντα ονόματα. Από εκεί πέρα υπάρχουν διαφορές, που είτε θα ξινίσουν κόσμο είτε θα αποτελέσουν πόλο έλξης. Νούμερο ένα και πιο σημαντικό, δεν υπάρχουν brutal φωνητικά. Και είναι σημαντικό γιατί τα pop στοιχεία είναι τέρμα φιλικά στο αυτί, επομένως είναι απόλυτα φυσιολογικό ο συνδυασμός αυτός να καταλήγει αποτρεπτικός για κάποιους. Δεύτερο αλλά παραπλήσιας βαρύτητας, η μεγαλύτερη έμφαση στις κιθάρες. Σε καμία περίπτωση δεν έχουμε έναν κιθαριστικό δίσκο απέναντί μας, υπάρχουν όμως κάποια σκόρπια riffs, ενώ τα solos είναι το πιο σοβαρό στοιχείο της κυκλοφορίας αυτής. Υπό αυτό το πρίσμα, το “Discovery” προσεγγίζει δειλά μπάντες σαν τους DYNAZTY και BATTLE BEAST, εξωτερικεύοντας και πιο heavy/power χαρακτηριστικά.
Τίποτα από αυτά δεν έχει σημασία εάν δεν έχεις καλά τραγούδια, μελωδίες και μία εξαιρετική φωνή στο οπλοστάσιό σου όμως, και κάπου εδώ αρχίζουν τα προβλήματα. Όσες φορές άκουσα τον δίσκο, δυσκολεύτηκα πάρα πολύ να βρω ένα τραγούδι να μου μείνει. Αν πιεστώ μπορώ να σας δώσω το “Echoes of you” το οποίο είναι πιο πολύ power ballad, παρά η κλασική hit φόρμουλα που ακολουθεί κατά κόρον η συνθετική ομάδα των METALITE. Τα υπόλοιπα τραγούδια καταλήγουν από άνοστα έως βαρετά, δίνοντας λίγη αξία στην πλήρη ακρόαση και των 46 λεπτών. Έτσι λοιπόν οι όποιες καλές στιγμές λάμπουν με την παρουσία τους όπως η γέφυρα του “In case of emergency”, που στην τελική είναι ένα σόλο. Και εδώ γίνεται απολύτως κατανοητό πως δεν αρκεί μία καλογυαλισμένη παραγωγή, για την οποία ο Jacob Hansen μπορεί να υπερηφανεύεται δικαίως. Τα φωνητικά της Erica Ohlsson πέφτουν στην ίδια ακριβώς παγίδα. Φέρνει μία πεντακάθαρη ερμηνεία στο τραπέζι και αντικειμενικά είναι μια ωραία φωνή, από την οποία λείπει το κάτι παραπάνω που θα την κάνει να ξεχωρίσει, το κάτι έξτρα που θα μπορούσε να απογειώσει τις συνθέσεις.
Εάν μιλούσαμε για ντεμπούτο θα μπορούσα να θεωρήσω πολύ ελπιδοφόρο συγκρότημα τους METALITE, με πιθανότητες για λαμπρό μέλλον. Βρίσκονται όμως σε ένα σημείο της καριέρας τους που θα έπρεπε να ρίχνουν σαγόνια στο πάτωμα. Εμπορικά μπορεί να τα καταφέρνουν μιας και επιλεγμένα κομμάτια τους έχουν εκατομμύρια streams, αλλά μέχρι εκεί. Είναι μπάντα κομματιών και όχι δίσκων. Για ένα ιδίωμα που θεωρητικά είναι μοντέρνο και κοιτάει στο μέλλον, το “Discovery” εν τέλει είναι ένα πολυχρησιμοποιημένο παιχνίδι, που αμπαλάρεται με ένα φανταχτερό περιτύλιγμα για να περάσει ως καινούργιο.
5 / 10
Παύλος Παυλάκης
