Οι FORBIDDEN αποτελούν διαχρονικά μία από τις μεγάλες μου αδυναμίες, οπότε η επιστροφή τους στη δισκογραφία δεκαέξι χρόνια μετά το “Omega wave” έχει ιδιαίτερη σημασία. Από το “Forbidden evil” του 1988 και το αξεπέραστο “Twisted into form” του 1990 μέχρι το “Distortion” (1994), που θεωρώ ένα από τα πλέον παραγνωρισμένα metal άλμπουμ και το “Green” (1997), το συγκρότημα από το San Francisco διαμόρφωσε τη δική του ξεχωριστή ταυτότητα στη σκηνή του Bay Area. Μετά τη διάλυσή τους το 1997, ακολούθησαν η επανασύνδεση του 2008, το “Omega wave” δύο χρόνια αργότερα και μία ακόμη μακρά περίοδος αδράνειας.
Η επαναδραστηριοποίησή τους το 2023 συνοδεύτηκε από σημαντικές αλλαγές στη σύνθεση, με τους Craig Locicero και Matt Camacho να αποτελούν πλέον τα μοναδικά εναπομείναντα μέλη της κλασικής τους σύνθεσης. Δίπλα τους βρέθηκαν ο Chris Kontos, drummer στο εμβληματικό “Burn my eyes” των MACHINE HEAD και ο τραγουδιστής Norman Skinner. Στη θέση του δεύτερου κιθαρίστα βρέθηκε αρχικά ο Steve Smyth (NEVERMORE, VICIOUS RUMORS), τον οποίο διαδέχθηκε ο Daniel Mongrain (VOIVOD, MARTYR), που πρόλαβε να συνεισφέρει και συνθετικά πριν παραδώσει τη θέση του στον Jeremy Von Epp, με τον οποίο ολοκληρώθηκε η ηχογράφηση του νέου άλμπουμ. Ιδιαίτερη αναφορά αξίζει στον Norman Skinner, με προϋπηρεσία στους IMAGIKA, ο οποίος διαδέχεται τον Russ Anderson, έναν τραγουδιστή με απολύτως αναγνωρίσιμη φωνητική ταυτότητα. Πατώντας πάνω στο ερμηνευτικό ύφος του προκατόχου του και θυμίζοντας συχνά τον Matt Barlow των ICED EARTH, καταφέρνει να διατηρήσει τη δική του προσωπικότητα, κάνοντας τη μετάβαση αξιοσημείωτα ομαλή.
Το “Forbidden” δεν αποτελεί την αναμενόμενη thrash metal επιστροφή. Αντίθετα είναι εμφανής η διάθεση του συγκροτήματος να απλωθεί συνθετικά και να πειραματιστεί χωρίς να στηρίζεται αποκλειστικά στο κατά ριπάς riffing και το αδυσώπητο drumming, μία προσέγγιση που ενδεχομένως να ξενίσει τους πιο παραδοσιακούς οπαδούς του είδους, αν και δεν απουσιάζουν οι αναφορές στο παρελθόν τους. Ιδιαίτερα στα riff και στα solo του Locicero αναγνωρίζει κανείς αμέσως το γνώριμο κιθαριστικό ύφος των FORBIDDEN, ενός από τα χαρακτηριστικότερα συγκροτήματα της δεύτερης γενιάς του Bay Area thrash, ενώ η εισαγωγή του “The burden” για παράδειγμα, παραπέμπει σε εκείνη του κλασικού “Step by step”.
Η μελωδικότερη και περισσότερο προοδευτική πλευρά των FORBIDDEN, που αργότερα βρήκε ακόμη πιο εμφατική έκφραση στη μουσική των NEVERMORE, είναι επίσης παρούσα, με τα καθαρά κιθαριστικά μέρη να φέρνουν συνειρμικά στο μυαλό την ατμόσφαιρα του “Dreaming neon black”. Η riff-ολογία αποκτά συχνά μία σχεδόν αφηγηματική διάσταση, με τις μελωδίες και τις εναλλαγές στην ατμόσφαιρα να υπογραμμίζουν τη θεματολογία των στίχων, που καταπιάνονται με τον κοινωνικό διχασμό, τη χειραγώγηση και την παραπληροφόρηση, όπως στο “Psyclops”, που πραγματεύεται την αφύπνιση της συνείδησης και τη χειραγώγηση της σκέψης, θέματα που απασχολούν τους FORBIDDEN ήδη από τη δεκαετία του ’90. Παράλληλα, εντοπίζονται πιο διακριτικές αναφορές στις μελωδικές και περιπετειώδεις αναζητήσεις των MASTODON, με τον drummer και τραγουδιστή τους, Brann Dailor, να συμμετέχει μάλιστα στα φωνητικά του “Sycophantasy”. Το συγκεκριμένο τραγούδι, μαζί με το “Jisei”, που με την ψυχεδελική του αύρα λειτουργεί ως ένα ιδιότυπο ιντερλούδιο πριν από το “Mutually assured dysfunction”, αποτελούν χαρακτηριστικά παραδείγματα του πως οι FORBIDDEN καταφέρνουν να ισορροπήσουν τις ετερόκλητες μουσικές επιρροές του άλμπουμ.
Η αλήθεια είναι πως δυσκολεύομαι να προσδιορίσω τι ακριβώς περίμενα από μία νέα κυκλοφορία των FORBIDDEN. Είχα άλλωστε μείνει ανικανοποίητος και από το “Omega wave”, όπου το συγκρότημα κινούνταν σε πιο παραδοσιακές thrash metal φόρμες. Εδώ τουλάχιστον δεν προσπαθούν να κερδίσουν τον ακροατή αναμασώντας το παρελθόν τους, αλλά επιλέγουν να δοκιμάσουν κάτι διαφορετικό, ακόμη κι αν αυτό δεν είναι απαραίτητα το αναμενόμενο. Το συνθετικό ρίσκο, ωστόσο, δεν τους βγαίνει πάντοτε. Το φιλόδοξο κλείσιμο με το εννιάλεπτο “Flower of life (Chaos by design)” και τις ορχηστρικές του παρεμβάσεις, που μαζί με το “Sol grave” συνθέτει ένα φινάλε με χαρακτήρα space opera, με αφήνει προβληματισμένο, καθώς δεν είμαι βέβαιος ότι αυτή ήταν η κατεύθυνση στην οποία θα ήθελα να διοχετευτεί η πειραματική τους διάθεση. Θα προτιμούσα να αναδεικνυόταν περισσότερο η σκοτεινή πλευρά του άλμπουμ και το σύνολο να ήταν πιο εστιασμένο, αφού μέσα σε όλες αυτές τις συνθετικές αναζητήσεις νιώθω ότι κάτι χάνεται στη μετάφραση. Δεν βοηθά ιδιαίτερα και η παραγωγή, που δεν ξεφεύγει από τα συνηθισμένα πρότυπα της εποχής, προσδίδοντας στο σύνολο μία αποστειρωμένη ομοιογένεια που περιορίζει τις διαφορετικές διαθέσεις των τραγουδιών. Παρά τις ενστάσεις αυτές, που ίσως έχουν να κάνουν και με τις υψηλές απαιτήσεις μου από τους FORBIDDEN, το “Forbidden” κερδίζει σταδιακά έδαφος με τις επαναλαμβανόμενες ακροάσεις. Αναγνωρίζω παράλληλα το θάρρος τους να μην κινηθούν εκ του ασφαλούς, ακόμη κι αν γνωρίζουν ότι δεν θα ικανοποιήσουν τους πάντες. Μακάρι όμως αυτή η διάθεση για δημιουργική αναζήτηση να συνοδευόταν από ένα ακόμη πιο πειστικό αποτέλεσμα.
7 / 10
Κώστας Αλατάς
