ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Built to last” – HAMMERFALL
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2016
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Napalm Records
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Fredrik Nordström
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Φωνητικά – Joacim Cans
Κιθάρες – Oscar Dronjak / Pontus Norgren
Μπάσο – Fredrik Larsson
Drums – David Wallin
Εάν το “(R)evolution” ήταν το μήνυμα της μπάντας ότι μπαίνει σε μία δημιουργική αναγέννηση, το “Built to last” είναι η δήλωση ότι η δίψα τους για το κλασικό Metal είναι ακόμα ζωντανή. Από τη μία η συνειδητοποίηση ότι άντεξαν σε μια βιομηχανία η οποία στράγγιξε για τα καλά το παραδοσιακό Power Metal το διάστημα 2005-2015, και από την άλλη η υπόσχεση ότι τίποτα δεν θα τους ρίξει. Μία υπόσχεση που έχουν τηρήσει μέχρι και το τελευταίο, μέχρι στιγμής, άλμπουμ τους “Avenge the fallen”. Το “Built to last” αρχικά είχε τη δύσκολη δουλειά να διαδεχθεί μία πολύ καλή κυκλοφορία η οποία επανέφερε τους HAMMERFALL σε τροχιά, αλλά και εκ των υστέρων ακολουθήθηκε από ένα εξαιρετικό “Dominion”, κάνοντας ακόμα πιο δύσκολη τη θέση του.
Πρόκειται για έναν καλό μα άνισο δίσκο, κάτι που οφείλεται κυρίως στο περιορισμένο χρονικό περιθώριο των δύο μηνών που είχαν τα μέλη στη διάθεσή τους μέχρι την έναρξη των ηχογραφήσεων (έναντι των 6-8 μηνών που συνήθως προγραμματίζουν). Μία λεπτομέρεια που εξηγεί σε μεγάλο βαθμό το τελικό αποτέλεσμα. Γιατί είναι ξεκάθαρο πως η μπάντα έχει έμπνευση και όρεξη. Το “Hammer high” τρύπωσε στο setlist και ακούγεται ακόμα και τώρα, έχοντας καθιερωθεί ως ένα από τα πιο μοντέρνα τους hits, αλλά δεν είναι μόνο του. Θυμάμαι σε συναυλία τους στην Ελλάδα να ρωτάει ο Joacim σε ποιον δεν άρεσε το άλμπουμ, για να τους αφιερώσει στη συνέχεια το ομότιτλο κομμάτι με αποστομωτικό τρόπο, αφού είναι κομμάταρος. “The star of home”, “Dethrone and defy” και η μαγική μπαλάντα “Twilight princess”, συμπληρώνουν το παζλ από συνθέσεις οι οποίες αξίζουν να ανήκουν σε ένα από τα κορυφαία συγκροτήματα του είδους. Όχι ότι έχω παράπονο από τα “New breed” και “Second to none” που είναι τυπικές, ωραιότατες HAMMERFALL στιγμές.
Υπάρχουν όμως κάποια στραβοπατήματα τα οποία κοστίζουν αρκετά. Δεν μπορώ να σκεφτώ πιο ανέμπνευστο και βιαστικό ρεφρέν για το “Bring It!”, το οποίο για κάποιο λόγο έχει επιλεγεί ως opener! Για να πιάσω το single “Sacred vow” που είναι και αυτό λίγο μπερδεμένο, δίνοντας την εντύπωση ότι το ρεφρέν δεν κολλάει με τα υπόλοιπα μέρη. Τοποθετημένα στις σημαντικές θέσεις ένα και τρία του tracklist, δεν είναι να απορεί κανείς για ποιο λόγο το “Built to last” δεν κερδίζει αμέσως τις εντυπώσεις. Θυσιάζεται επίσης η ποικιλία και ο πειραματισμός του “(R)evolution” υπέρ μιας ομοιογενούς κατεύθυνσης που κάνει τα τραγούδια να μοιάζουν πιο ίδια μεταξύ τους, η οποία βέβαια τελειοποιήθηκε στις μετέπειτα κυκλοφορίες.
Εκτελεστικά και ηχητικά όλα είναι σούπερ, χωρίς να δίνονται πολλά πατήματα για παράπονα. Αν στο “Threshold” είχα αναφέρει πως η κιθαριστική δουλειά είναι από τις καλύτερες του συγκροτήματος, στο άρθρο αυτό θα χρειαστεί να αναδιατυπώσω και να το περιορίσω κυρίως στα leads και solos, με το ρυθμικό κομμάτι να κάνει τη δουλειά χωρίς να παίρνει δάφνες πρωτοτυπίας. Η παραγωγή επίσης κορυφαία, κάνοντας τον ήχο να ακούγεται βαρύς με ογκώδεις κιθάρες, αλλά όχι τόσο ώστε να χάνεται η μελωδικότητα, διατηρώντας μία ωραία ισορροπία. Συμπερασματικά και μεμονωμένα, εάν κάποιος βρεθεί στο διάβα του “Built to last” θα το ευχαριστηθεί. Είναι αποτέλεσμα των HAMMERFALL, οι οποίοι μπορεί να τρέχουν στον αυτόματο, αλλά η άλλη όψη του νομίσματος δείχνει ποιότητα και συνέπεια. Αν θέλουμε όμως να είμαστε και σωστοί απέναντι στην υπόλοιπη δισκογραφία τους, από την επανεκκίνηση του 2014 και έπειτα, συγκαταλέγεται στις χαμηλότερες θέσεις της λίστας. Θα κράταγα τα 3-4 καλύτερα κομμάτια και για πλήρη ακρόαση θα διάλεγα άλλο δισκάκι. Το σίγουρο είναι πως αν είχε ολόκληρο το διάστημα σύνθεσης στη διάθεσή της η μπάντα, το αποτέλεσμα θα ήταν ανώτερο.
Παύλος Παυλάκης
