Πιστεύω πως οι GLORYHAMMER είναι μία ξεκάθαρη περίπτωση love/hate μπάντας. Όπως επίσης και ότι τώρα ζουν την καλύτερη περίοδό τους, με τη φωνητική μετάβαση από τον αντιπαθέστατο Thomas Winkler στον εξαιρετικό Sozos Michael να είναι καθοριστικής σημασίας. Από τους πάμπολους νέους αντιπροσώπους του Power Metal, η συγκεκριμένη μπάντα είναι από τις λίγες που κουβαλάει τη σπίθα των early 00s. Είναι, αν μου επιτρέπετε, η πραγματική συνέχεια των RHAPSODY, αφού κάπως έτσι εικάζω ότι θα ακούγονταν εάν δισκογραφούσαν μέχρι σήμερα με το κλασικό τους line-up. Αν πάρουμε λοιπόν τους λατρεμένους μου Ιταλούς και μετατρέψουμε το concept από fantasy σε sci-fi, κρατώντας όλα τα συστατικά, καλά και κακά, φτάνουμε υπό μία έννοια στους GLORYHAMMER. Προσθέτοντας και κάποια επιπλέον μπαχάρια όπως κιθάρες οι οποίες κάνουν αισθητή την παρουσία τους, καθώς και κάποιες συνθετικές ελευθερίες, φτάνουμε στο “Space 1993…”.
Το “Ultimate sacrifice” που μας καλωσορίζει έχει ήδη κυκλοφορήσει προ πολλού, και λειτουργεί ως το τέλειο teaser χωρίς να περικλείει όλα τα καλούδια του άλμπουμ. Με τέτοιο ρεφραίν και ριφάτη γέφυρα, σίγουρα δεν μπορείς να χάσεις, και μπορώ να πω πως λειτουργεί σαν crash test για το αν αξίζει να ασχοληθεί κανείς περαιτέρω με τα υπόλοιπα κομμάτια. Τα neoclassical περάσματα του “On a quest for Aberdeen” ξυπνάνε ωραίες μνήμες από το παρελθόν, και μπορεί μέχρι το “Silver talon” να φαίνεται πως υπάρχει μία safe κατεύθυνση, αλλά θα έρθει το “Starfighters of Leuchars” να απογειώσει την κατάσταση. Οι mid tempo επικές καταστάσεις του “Pax galactica” και το 12λεπτο κλείσιμο που ρίχνει σαγόνια στο πάτωμα είναι τα απόλυτα highlights του δεύτερου μισού. Δεν αναφέρω επίτηδες τον τίτλο του τελευταίου, γιατί ως γνωστός troll, ο Christopher Bowes (ALESTORM), δεν θα μπορούσε να μην βάλει τίτλο με 19 λέξεις! Έκπληξη αποτελεί το “Demonic devotion”. Υπογράφω πως είναι μία σύνθεση που θα ζήλευαν οι BEAST IN BLACK, και αυτό είναι που μου αρέσει στους GLORYHAMMER. Αυτό που κάνουν, ότι και να’ναι αυτό το κάνουν πολύ καλά. Σίγουρα υπάρχουν πράγματα που επαναλαμβάνονται στα τραγούδια τους, αλλά όλα κρύβουν λεπτομέρειες που αξίζουν χωρίς να νιώθεις ότι αν κάνεις skip μέσα στα 2 λεπτά δεν έχεις κάτι άλλο να πάρεις.
Βέβαια ήρθε η ώρα να θυμίσω ότι εκτός από τα καλά, έχουν υιοθετήσει και τα κακά γνωρίσματα του είδους. Ως γνωστόν, υπάρχει concept που απλώνεται σε όλη τη δισκογραφία. Ο Angus McFife και ο Zargothrax είναι χαρακτήρες που ακούγονται συχνά πυκνά, ενώ η ιστορία είναι συνέχεια προηγούμενου άλμπουμ και συγκεκριμένα του “Space 1992: Rise of the Chaos Wizards”. Υπάρχουν λοιπόν τόσες φορές που μπορώ να αντέξω να ακούσω τη λέξη “Dundee” χωρίς να θέλω να βουλώσω τα αυτιά μου. Για να γίνει ακόμα χειρότερο, τα μιλητά μέρη είναι πολύ κακά και χαλάνε τη ροή. Πάμε πάλι στο τελευταίο κομμάτι. Δίνει ρέστα με blast beats, brutal φωνητικά, ριφάρες, απίστευτες χορωδίες και θα μπορούσε να είναι στις καλύτερες συνθέσεις της χρονιάς για το είδος. Έλα όμως που αρχίζει μία αφήγηση χειρότερη και από Power Rangers της δεκαετίας του ‘90 να μιλάει για “Casino Dundee” και “a cacophony of malignant filth” μεταξύ άλλων. Αυτό επαναλαμβάνεται κάποιες φορές ακόμα μέσα στο tracklist αλλά εδώ είναι το πιο τρανταχτό παράδειγμα. Είναι αρκετό να χαλάσει την συνολική εμπειρία; Για να δούμε στον επίλογο που ακολουθεί ευθύς αμέσως.
Έχω συνηθίσει να βλέπω πολλές νέες κυκλοφορίες ως ωραία παρέα, με την οποία θα περάσω καλά εάν συναντηθούν οι δρόμοι μας. Δύσκολα θα τις αναζητήσω μόλις ξεμπερδέψω με τις λίστες της αντίστοιχης χρονιάς, αλλά αν πέσει το μάτι μου πάνω τους θα χαρώ να πατήσω play. Και εδώ κάνει τη διαφορά το “Space 1993…”. Έχει λεπτομέρειες οι οποίες θα με κάνουν να θέλω να ακούσω αυτό τον δίσκο ειδικά. Πρόκειται για ένα εξαιρετικό για τα δεδομένα του ιδιώματος άλμπουμ με αρνητικά κάποια ελάχιστα τραγούδια που στέκονται κατώτερα των υπολοίπων, και φυσικά το υψηλό κόστος εισόδου. Γιατί για να τον απολαύσει κάποιος όπως πρέπει, χρειάζεται να έχει ανοσία στα cringe στοιχεία τα οποία βγάζουν μάτι και θα λειτουργήσουν σίγουρα αποτρεπτικά για πολύ κόσμο. Να είναι καλά οι RHAPSODY που μας εκπαίδευσαν με τα “Emerald sword” και “The dark secret” sagas τους όμως. Γιατί όσοι αναζητούν κάτι αντίστοιχο δεν θα βρουν κάτι πιο κοντινό. Concept από το μέλλον, αύρα από το παρελθόν.
8 / 10
Παύλος Παυλάκης
