Τρία χρόνια μετά το πολύ καλό “The great destroyer”, οι Έλληνες HORIZON’S END επιστρέφουν με το τρίτο άλμπουμ μετά την επανεκκίνηση της μπάντας το 2019 που τιτλοφορείται “Designs in sadness”. Όπως θα εξηγήσω παρακάτω, είναι το πιο ώριμο και μεστό από τα τρία άλμπουμ της νέας περιόδου του συγκροτήματος του πληκτρά και εν γένει μουσικοσυνθέτη, Σάκη Μπαντή. Επιπλέον, το άλμπουμ φανερώνει μια μετρημένη προσέγγιση, χωρίς υπέρμετρες φιλοδοξίες και πειραματισμούς όπως συνηθίζεται με πολλές μπάντες του prog ιδιώματος. Έτσι λοιπόν το “Designs in sadness” εμπεριέχει όλα όσα καθιστούν τους HORIZON’S END ένα δυνατό όνομα στην εγχώρια power/prog σκηνή αλλά πιο συμπτυγμένα, με έμφαση σ’ ένα στυλ αρκετά προσβάσιμο χωρίς να θυσιάζονται πλήρως η πολυπλοκότητα και η περιπετειώδης όψη της σύνθεσης.
Αρχικά, να πούμε πως με το “Designs in sadness” έχουμε μια αισθητή επιστροφή σ’ ένα ξεκάθαρα prog metal ύφος με την πλάστιγγα να γέρνει περισσότερο στον λυρισμό και τη μελωδία παρά στην ταχύτητα, το επικό συναίσθημα και την ένταση που χαρακτήριζαν τα άλμπουμ της επανένωσης. Εδώ συναντάμε κάποιες πρωτιές και εκπλήξεις όπως το πρώτο τρίλεπτο κομμάτι στην ιστορία του γκρουπ και το μόνο αμιγώς power metal κομμάτι του δίσκου, το εκρηκτικό “A universe upturned”. Το άλμπουμ, ένεκα του concept, που πραγματεύεται διάφορες σκοτεινές και λυπητερές ιστορίες, είναι και το πιο σκοτεινό κάτι που φανερώνεται από το εναρκτήριο “Incision” με το τραχύ riff και τον Βασίλη Τοπαλίδη να τραγουδά με έντονο γρέζο κάτι που δεν περίμενα να ακούσω από αυτό το γκρουπ αλλά που με εξέπληξε θετικά. Σε γενικές γραμμές, το άλμπουμ διατρέχει ένα αίσθημα μελαγχολίας με υπέροχες μινόρε μελωδίες και τις σπαρακτικές ερμηνείες του Τοπαλίδη που είναι εξαιρετικός στο να ερμηνεύει αντίστοιχους στίχους. Στο “Art eaters” έκπληξη κάνουν οι πολυφωνίες στο στυλ των QUEEN όπως και τα funk στοιχεία που θυμίζουν τις κάποιες αντίστοιχες αναφορές στο “Images & words” των DREAM THEATER.
Το άλλο γεγονός που εκπλήσσει είναι πως μιλάμε για το μικρότερο σε διάρκεια άλμπουμ των HORIZON’S END μιας και τα περισσότερα κομμάτια κυμαίνονται περίπου στα πέντε λεπτά με το μεγαλύτερο να κινείται στα οχτώ. Αυτό όμως δεν καθιστά λόγο ανησυχίας για τους οπαδούς του γκρουπ που συνήθισαν σε επικές διάρκειες και δαιδαλώδεις συνθέσεις αφού ο κύριος Μπαντής φρόντισε να συμπτύξει όλα τα εχέγγυα του συγκροτήματος με μαεστρία και μια μετρημένη προσέγγιση που, όπως είπα παραπάνω, φανερώνει μια ωριμότητα. Έτσι, έχοντας δώσει έμφαση σε αρκετά πιο συμβατικές φόρμες, το γκρουπ προσφέρει εδώ μερικά από τα πιο όμορφα και μεταδοτικά ρεφραίν στην ιστορία του, πιασάρικα riff και μερικά από τα πιο εντυπωσιακά και μελωδικά σόλο από τον κιθαρίστα Κώστα Βρετό (γνωστός και από τους WARDRUM) που συνοδεύει τον Μπαντή όταν κεντάει κι εκείνος στα πλήκτρα. Οι υπέροχες μελωδίες μας ταξιδεύουν και, όπως έχω πει σε προηγούμενη κριτική, με επιστρέφουν στον Μάνο Χατζιδάκη δίνοντας έτσι ένα πιο ελληνικό στίγμα. Μετά από πολλές ακροάσεις, μπορώ να πω με σαφήνεια πως με τις σκοτεινές μελωδίες και τον υπόκωφο λυρισμό του, το “Designs in sadness” με γύρισε πίσω στο αριστουργηματικό “Concrete surreal” του 2001. Με το πέμπτο full length άλμπουμ τους λοιπόν, οι HORIZON’S END μας αποδεικνύουν για άλλη μια φορά γιατί είναι μια από τις ηγετικές μπάντες της εγχώριας prog metal σκηνής.
8,5 / 10
Φίλιππος Φίλης
