ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “The Politics of Ecstasy” – NEVERMORE
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1996
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Century Media
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ : Neil Kernon
ΣΥΝΘΕΣΗ:
Warrel Dane – φωνή
Jeff Loomis – κιθάρα
Pat O’Brien – κιθάρα
Jim Sheppard – μπάσο
Van Williams – τύμπανα
Έχω πλέον αποδεχτεί το γεγονός ότι οι περισσότεροι από τους αγαπημένους μου δίσκους, κλείνουν φέτος τα 30 χρόνια από την ημερομηνία κυκλοφορίας τους. Ένα από αυτά τα δισκάκια είναι και το δεύτερο άλμπουμ των αγαπημένων μου NEVERMORE, που μας το πρόσφεραν με αγάπη σαν σήμερα το 1996.
Με διθυραμβικές κριτικές στα έντυπα της εποχής, οι NEVERMORE ανεβάζουν το παιχνίδι τους και πηγαίνουν την τέχνη τους ένα βήμα (ίσως και περισσότερα από ένα βήμα…) παραπέρα.
Δεν θα σου πω ψέματα, θυμάμαι να πηγαίνω να αγοράσω το CD έχοντας ακούσει σύντομα δείγματα, να γυρίζω σπίτι, να το βάζω να παίξει και να μου καταστρέφει τον άγουρο ακόμα εγκέφαλό μου. Δεύτερη απόπειρα, και πάλι δεν κατάλαβα τίποτα. Ήταν ακόμα αρκετά πολύπλοκο για το επίπεδο εμπειρίας που είχα τότε. Χρειάστηκε να περάσει λίγος καιρός και ακούσματα για να μπορέσω να αντιληφθώ ένα μικρό ποσοστό από το μεγαλείο του δίσκου. Με ρωτούσαν οι φίλοι μου, τι παίζουν αυτοί ρε; Κι εγώ δεν ήξερα τι να απαντήσω, έλεγα,
“Ξέρω γω; Τεχνοκρατικό θρασοπρογκρέσιβ ίσως;”
Δεν ξέρω αν βγάζει καν νόημα ο όρος αυτός! Υποθέτω ότι αν το δώσεις σήμερα σε ένα παιδί 15-16 χρονών, με τα σημερινά δεδομένα και ακούσματα, ίσως το καταλάβει και το αφομοιώσει πιο εύκολα, για εμένα τότε χρειάστηκε λίγος χρόνος, σου ορκίζομαι όμως πως μόλις κατάφερε να μου ξεκλειδώσει το μυαλό και την αντίληψη, το αποτέλεσμα ήταν συγκλονιστικό.
Κάθε φορά που έχω να γράψω ένα παρόμοιο άρθρο για κάποιο άλμπουμ των NEVERMORE, πάντα θα υπάρχει κάποιος που θα πει “αυτό είναι ο καλύτερος τους δίσκος!” Δεν θα διαφωνήσω ποτέ με κανέναν πάνω σε αυτό, έτσι κι αλλιώς ολόκληρη η δισκογραφία της μπάντας είναι τόσο εντυπωσιακή που άνετα δικαιολογείται κάτι τέτοιο.
Για να δούμε όμως τι γίνεται εδώ μέσα, γιατί υπάρχει πολύ και ενδιαφέρον content.
Ας ξεκινήσουμε από τα προφανή:
Ο τίτλος, “The Politics of Ecstasy”, παρμένο αυτούσιο από το ομότιτλο βιβλίο του πολύ αγαπητού στον Warrel, Timothy Leary. Γράψανε ομώνυμο τραγούδι για τον εν λόγω κύριο στον προηγούμενο δίσκο οι NEVERMORE, και σκέφτηκαν “δεν παίρνουμε και τον τίτλο του βιβλίου να το κάνουμε άλμπουμ;”
Και έτσι έγινε. Και μάλιστα, το πρώτο κεφάλαιο του βιβλίου έδωσε και τον τίτλο του opening track του δίσκου, είναι φυσικά το “The seven tongues of God”. Στο κλείσιμο του οποίου έχουμε και μια αναφορά από τον Warrel στον Βολταίρο, με το μυθικό “If God did not exist, it would be necessary to invent him”. Και αυτό ακριβώς είχε κυκλοφορήσει και σαν μπλουζάκι τότε, κάτι παραπάνω από σπάνιο πλέον, με τις 7 γλώσσες του Θεού μπροστά, και το απόφθεγμα του Βολταίρου στην πλάτη, έχοντας μάλιστα με διαφορετικό χρώμα highlighted 3 γράμματα: L S D. Συνδέοντας έτσι με έναν ακόμα τρόπο τον Leary με το όλο concept, μιας και αυτός ήταν ο πρωτομάστορας και μελετητής της συγκεκριμένης ψυχοτρόπου ουσίας. Για κάποιον λόγο ο Dane πάντα προλόγιζε το συγκεκριμένο κομμάτι ως το πιο γρήγορο, γιατί είχε ανέκαθεν θέση στα set list των συναυλιών, παρόλο που στην πραγματικότητα δεν είναι το πιο γρήγορο, μπορώ εύκολα να σκεφτώ 3-4 που πάνε με σπασμένα φρένα, όμως οκ, έτσι το ήθελε ο Warrel. Ωστόσο είναι ξεκάθαρα ένα από τα πιο δύσκολα κομμάτια των NEVERMORE, σίγουρα από άποψη τυμπάνων, αυτά τα συνεχόμενα τρίηχα στα πόδια του Van, θέλει να το λέει η καρδούλα σου για να τα βγάλεις πέρα.
Η θεματολογία του δίσκου κινείται σε κοινωνικοπολιτικά ζητήματα, θρησκευτικές αντιλογίες, αντιεξουσιαστικές κραυγές, για όλα αυτά τα θέματα ο Dane είχε ξεκάθαρες θέσεις και φρόντιζε να τα εξωτερικεύει με τον δικό του μοναδικό τρόπο. Σημείο αναφοράς είναι και το εξώφυλλο του δίσκου, με το βρέφος στις φλόγες και χαραγμένη την λέξη “controlled” στο μέτωπο.
Οι διαφορές συγκριτικά με τις 2 προηγούμενες δουλειές των NEVERMORE; Η μπάντα εμφανίζεται ως 5μελής, με την προσθήκη του Pat O’Brien στην κιθάρα, γεγονός που έδωσε ελευθερία στον Jeff να χτίσει πιο πολύπλοκα θέματα και δομές, αλλά και ηχητικά ακούγεται διαφορετικό, με τον Neil Kernon να κάθεται στη θέση του μηχανοδηγού της αμαξοστοιχίας, σκαρώνοντας ένα αποτέλεσμα κάπως πιο industrial, πιο βαρύ και κοφτό, και επειδή ήταν αυτοί που ήταν και μπορούσαν, μόνο εδώ ακούστηκαν έτσι, και όσο και να άλλαζε το αποτέλεσμα στις παραγωγές μετέπειτα, κατάφερνε πάντα να είναι σημείο αναφοράς και μελέτης.
Ενδεχόμενο μελλοντικού worst to best θα είναι πραγματικός πονοκέφαλος, γιατί δεν υπάρχει ούτε μισή μέτρια στιγμή σε αυτό το track list, ακόμα και το σύντομο instrumental του δίσκου έχει παίξει τον ρόλο του στην ιστορία της μπάντας. Αν πιάσεις ένα ένα τα κομμάτια και τα αναλύσεις, έχει τόσα πολλά ενδιαφέροντα στοιχεία που δεν φτάνει ένα απλό άρθρο… Βασικά, τώρα που το σκέφτομαι, ο αδερφικός φίλος συνNevermorάς και παλιός συνάδελφος κ.Κατσούρας το είχε τολμήσει στο παρελθόν, οπότε χαίρομαι που έβγαλε αυτός το φίδι από την τρύπα!
Για ατομική απόδοση και πάλι τι να πρωτοσχολιάσεις, ακόμα και ο Sheppard που συνήθως ήταν στην κοσμάρα του, έχει παίξει εκείνη την αρρώστια στο break που κάνει το ομώνυμο τραγούδι εκεί στη μέση, και ακολουθεί ένα εγκεφαλικό από ρυθμούς και ριφφ, αλλαγές και ανατροπές, καθιστώντας το ίσως το πιο ψυχεδελικό άσμα των NEVERMORE.
Από εδώ ξεπήδησε και το δεύτερο επίσημο video clip που γύρισαν, το “Next in line”, ως συνήθως πετσοκομμένο (λείπει το φινάλε), και εδώ ξεκινάει και η ιστορία με το ρομπότ που απομηχανοποιείται και παλεύει να εξανθρωπιστεί, με το 9λεπτο έπος “The learning” και κλείνει 4 δίσκους αργότερα με το “Sentient 6”.
Τις πρώτες φορές που έβαζα το CD να παίξει, παρατηρούσα ότι η μουσική τελείωνε στο 9 και 43, όμως συνέχιζε να παίζει. Κενό. Θυμάμαι να αναρωτιέμαι γιατί έχουν αφήσει τόσο πολύ κενό μέχρι να τελειώσει, σχεδόν 6 λεπτά, και πατούσα fast forward, αλλά ποτέ δεν έφτανα στο τέλος.
Το γιατί το ανακάλυψα ένα βράδυ που είχα αφήσει τον δίσκο να παίζει και ξάπλωσα αμέριμνος να κοιμηθώ, μόνος μου, στο άδειο φοιτητικό μου σπίτι. Περιττό να περιγράψω το ΣΟΚ που έπαθα όταν μπήκε αυτή η παραμορφωμένη παράνοια που κλείνει τον δίσκο, κυριολεκτικά πάγωσε το αίμα μου. Ο ύπνος πήγε περίπατο κι εγώ βγήκα για μπύρες.
Συνοψίζοντας.
Δεν μπορώ να είμαι αντικειμενικός γι’ αυτό το συγκρότημα. Και έχω καταντήσει γραφικός λέγοντας πόσο underated στιχουργός ήταν ο Warrel Dane. Όλοι συμφωνούμε πως ήταν χαρισματικός ερμηνευτής, αλλά για τους στίχους του δεν πήρε ποτέ την αναγνώριση που δικαιούται. Είχε έναν μοναδικό τρόπο που έγραφε, και για να φέρω το συγκεκριμένο θέμα σε αντιπαράθεση με την νέα εποχή της μπάντας, εκεί θα είναι και το μεγάλο στοίχημα που πρέπει να κερδηθεί. Για τις συνθέσεις του Jeff Loomis είμαστε λίγο πολύ υποψιασμένοι, ξέρουμε το στυλ του και λογικά οι νέες ιδέες θα είναι βασισμένες στο γενικότερο ύφος της μπάντας. Όσον αφορά το στιχουργικό μέρος όμως, θα έχει ενδιαφέρον να δούμε ποιος έχει ασχοληθεί, αν δηλαδή θα συνεισφέρει ο Berzan ή αν έχουν καβατζωμένο κάνα παλιό τετράδιο του Warrel …
And there you have it.
Ένα ταπεινό a day to remember, για εναν μουσικό ογκόλιθο,
NEVERMORE
“The Politics of Ecstasy”
5 Νοεμβρίου 1996.
Υ.Γ. … μου LείπειS ακόμα…
Μίμης Καναβιτσάδος
