ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: ” Down” – SENTENCED
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1996
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Century Media
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Waldemar Sorychta
ΣΥΝΘΕΣΗ ΑΛΜΠΟΥΜ:
Ville Laihiala – φωνητικά
Miika Tenkula – κιθάρα, μπάσο
Sami Lopakka – κιθάρα
Vesa Ranta – τύμπανα
Εισαγωγή:
Η Πύλη άνοιξε. Η παράξενη μελωδία σε προσκαλεί να μπεις μέσα. Ρεύμα, και οι κιθάρες ακούγονται ζεστές, το μπασοτύμπανο ογκώδες. Η μουσική είναι σχεδόν αγχωτική, δεν σε προϊδεάζει ακριβώς για αυτό που πρόκειται να επακολουθήσει.
Και στο τέλος; Κασετόφωνο. Έχεις βάλει την κασέτα, έχεις πατήσει το play. Και κάπως έτσι η ταινία ξεκινάει να ρολάρει, και μπροστά σου ξετυλίγεται ένα υπέροχο αστραφτερό παραμύθι.
Φωτεινό παράδειγμα ενός ακόμα αριστουργήματος, το οποίο με αυτά και μ’ εκείνα, συμπληρώνει σήμερα τα 30 χρόνια ζωής.
Οι λατρεμένοι μου SENTENCED μετά την κυκλοφορία του εκπληκτικού “Amok” ένα χρόνο νωρίτερα, όχι μόνο δεν επαναπαύθηκαν στον θρόνο που οι ίδιοι δημιούργησαν για τον εαυτό τους και κάθισαν εκεί ακλόνητοι έως και την τελευταία τους στιγμή, όχι μόνο δεν ταρακουνήθηκαν από τη φυγή του τραγουδιστή Taneli Jarva, αλλά στην πιο ιστορική στιγμή της ζωής τους, υπογράφουν συμβόλαιο αρκετών δίσκων με την Century Media και με τον Ville Laihiala να παίρνει την θέση του τραγουδιστή, ταξιδεύουν στην Γερμανία όπου με την βοήθεια και την καθοδήγηση του μάγου Waldemar Sorychta ηχογραφούν με περισσή ευκολία το τέταρτο full length άλμπουμ τους, με τον απλοϊκό τίτλο “Down”.
Απλοϊκός ο τίτλος, και εξίσου απλοϊκό και το εξώφυλλο, κι όμως με κάποιο μαγικό τρόπο αυτό το χρυσαφί background με το φυλλαράκι φάνταζε τόσο όμορφο, και στ’ ορκίζομαι, το booklet μύριζε υπέροχα, δεν ξέρω από τι είναι φτιαγμένο, ακόμα και μετά από τόσα χρόνια, το ανοίγω και η μυρωδιά είναι ακόμα εκεί…
Από τα πρώτα γρατζουνίσματα της κιθάρας του νεαρού τότε Miika (R.I.P.) με το ξεκίνημα του “Noose”, βάζεις τον λαιμό σου στην αγχόνη και παρόλα αυτά, είσαι χαμογελαστός. Δεν ξέρω πως το κατάφεραν αυτό οι Φινλανδοί, όλοι οι στίχοι μιλάνε για δυσάρεστα πράγματα (αυτοκτονίες, κατάθλιψη, γενικά είναι όλα… DOWN!) κι όμως η μουσική λειτουργεί με ανάποδα αποτελέσματα, οριακά λυτρωτικά.
Σε εκείνο ακριβώς το σημείο έπιασα και τον εαυτό μου να ανακατεύεται με τις Σκιές, και ειδικότερα το συγκεκριμένο τραγούδι έγινε σχεδόν τατουάζ στην ψυχή μου, ξεκάθαρο δείγμα της μουσικής ιδιοφυΐας του Tenkula. Βγαίνοντας από τις σκιές βρίσκεσαι με την παγωμένη λεπίδα να γλιστράει στις φλέβες σου και να Αιμορραγείς, με τη γκρούβα της μπάντας να σε παρασέρνει και να μην σε νοιάζει το αίμα που κυλάει τρελά.
Συνέχεια χωρίς ανάσα με δύο από τα πιο METALLICA κομμάτια που έγραψαν οι SENTENCED, όπως πολύ εύστοχα ο καλός μου φίλος Κώστας είχε επισημάνει πως “το “Down” είναι το “Black Album” της Φινλανδίας”, με τον Τάφο σου να μένει ανοιχτός και να σε περιμένει να μπεις μέσα και τον κόσμο να Καταρρέει με κάθε Ελπίδα χαμένη.
Κι επειδή τα πάντα εν Σοφία εποίησε (ο Miika…), θα μας υπενθυμίζει πως ο Ήλιος δεν θα ανατείλει ποτέ για μένα χωρίς την αγάπη σου, δεν το ξέρεις; Ο παγωμένος αέρας σκοτώνει τη φλόγα στην καρδιά μου, και με οδηγεί στο Τέλος…
Εγώ όμως είμαι ένας Μαχητής της Ζωής και γνωρίζω τον Θεριστή με το όνομά του!
Έτσι περίπου κυλάει η ιστορία του “Down”, με το συγκρότημα να αφήνει τα μελωδικά death μονοπάτια και να ακολουθεί μια πιο gothic προσέγγιση, σε αυτόν τον δίσκο έγινε η αρχή και καθιερώθηκε για ολόκληρη τη μετέπειτα πορεία των SENTENCED, τραγουδώντας με τον δικό τους τρόπο την κατάθλιψη και την μιζέρια που αποπνέει η συμπαθέστατη κατά τα άλλα χώρα τους, δοσμένη με τέτοια μουσική προσέγγιση όμως που τους κατέστησε σχεδόν καθολικά αποδεκτούς και δοξασμένους από το ευρύτερο metal κοινό. Αξίζει επίσης να αναφερθεί ότι από όλες τις μπάντες που αποφάσισαν να αφήσουν τα όργανά τους στην άκρη και να διακόψουν την λειτουργία τους, είναι ίσως οι μοναδικοί που το είπαν και το έκαναν πράξη πραγματικά και ουσιαστικά. Μετά το “Funeral Album” όπου και ανακοίνωσαν την οριστική διάλυση θάβοντας μια και καλή το συγκρότημα, ουδέποτε υπήρξε έστω και η παραμικρή υπόνοια για κάποιο reunion, ίσως και προς απογοήτευση των οπαδών που τόσο τους αγάπησε, ωστόσο θεωρούνται μέχρι και σήμερα τίμιοι και πιστοί στην απόφασή τους. Σίγουρα έπαιξε ρόλο και ο απροσδόκητος χαμός του Miika Tenkula από ανακοπή καρδιάς…
Κι ένα μικρό προσωπικό story telling, θυμάμαι πολύ καλά την πρώτη επίσκεψη των SENTENCED στη χώρα μας και συγκεκριμένα στην Θεσσαλονίκη το 2002. Θυμάμαι πόσο ενθουσιασμένος ήμουν, τόσο πολύ που είχα πείσει όλη την παρέα μου τότε, συν 2 3 επιπλέον άτομα, να πάμε όλοι μαζί στην συναυλία στην παλιά τότε Υδρόγειο. Πάω τράπεζα, βγάζω χρήματα και αγοράζω 7 εισιτήρια για όλους μας. Ραντεβού στο μαγαζί που δούλευα εκείνη την περίοδο 2 ώρες πριν την έναρξη της συναυλίας, βρισκόμαστε όλα καλά, για κακή μου τύχη όμως λίγο πριν ξεκινήσουμε να φύγουμε, ενημερώνομαι πως δυστυχώς ο συνάδελφος δεν μπορεί να έρθει στη δουλειά και αναγκαστικά πρέπει να μείνω εγώ στη θέση του… Είναι μέχρι και σήμερα μια από τις πιο δυσάρεστες αναμνήσεις να βλέπω όλη την παρέα να βγαίνει από το μαγαζί και να με αποχαιρετά, ειδικότερα για κάτι που εγώ είχα σχεδιάσει…
30ή επέτειος κυκλοφορίας και για αυτό το δισκάκι λοιπόν, με το “Amok” πάθαμε πραγματικό αμόκ, με το “Funeral Album” κλάψαμε όλοι οδυνηρά, το “Down” όμως ήταν αυτό που πάτησε επιβλητικά την στάμπα με το λογότυπο των SENTENCED στις ψυχούλες μας, και μπορούμε να είμαστε όλοι βέβαιοι ότι δεν θα ξεφτίσει ποτέ…
Μίμης Καναβιτσάδος
