Ημέρες Χριστουγέννων του 1985. Μέσα στον heavy metal οργασμό που επικρατεί στη Bay Area, ο Derek Davis, τραγουδιστής των hard rockers AUDIO, τα πάει σχετικά καλά με τη μπάντα του. Δίνει αρκετά shows, έχει γράψει demos, έχει manager, γίνεται δουλίτσα με λίγα λόγια. Ο φίλος του, ο James “Jamey” Pacheco, με την ιδέα της ίδρυσης μιας νέας, κοινής μπάντας να του τριβελίζει το μυαλό, τον ενημερώνει πως βρήκε έναν καταπληκτικό κιθαρίστα, τον John Matthews και τον πρήζει να παίξουν παρέα. Ο Derek δεν «ψήνεται» ιδιαίτερα… «Τι καλύτερο θα γίνει από ό,τι γίνεται με τους AUDIO;», σκέφτεται… Δε χαλάει όμως το χατίρι στον φίλο του και πηγαίνει στο studio του στο Fermont, για να τους ακούσει να «τζαμάρουν»…
Το αποτέλεσμα του jamming ήταν τόσο εντυπωσιακό, που ο Derek αποφάσισε εν μία νυκτί να αφήσει τους AUDIO και να δημιουργήσει, μαζί με τους άλλους δυο, ένα νέο συγκρότημα. Το ύφος του, κλασσικά και σταθερά μελωδικό. Μπορεί η περιοχή της Bay Area να ήταν ήδη η «μήτρα» και το «κάστρο» του thrash στις Η.Π.Α, ωστόσο οι τρεις τους είχαν θέληση να ακολουθήσουν άλλους δρόμους. Τα ακούσματά τους, άλλωστε, αυτό δήλωναν: THE PRODUCERS, AEROSMITH, MOTOWN SOUL, CHEAP TRICK, Tony Brock, Rod Stewart, THIN LIZZY, BOSTON… άσε που στο γειτονικό (όσο γειτονικό μπορεί να είναι κάτι στις αχανείς Η.Π.Α) Los Angeles, αυτές οι μελωδικές καταστάσεις, κέρδιζαν σαρωτικά έδαφος…
Για το μπάσο, επιλέχθηκε η σίγουρη λύση του Robb Reid, παλαιού γνωστού του Derek. Την πρώτη πρόβα o Robb την έχασε γιατί πέρασε τη νύχτα στο κρατητήριο (πάνω απ’όλα, καλό παιδί να είναι), για ένοπλη ληστεία! Έχασε και τις επόμενες, διότι μπήκε στο «φρέσκο» για δύο μήνες. Έτσι, μέχρι ο Robb να βγει, τη θέση του μπασίστα κάλυψε ο Steve Smith των THE FLAME. Δεύτερο κιθαρίστα δεν είχαν σκοπό να πάρουν αρχικά, αλλά όταν άκουσαν για κάποιον πιτσιρικά ονόματι Ron Freschi, ο οποίος «μπορούσε να παίζει σαν τον Eddie Van Halen και τον Yngwie Malmsteen», το ζιζάνιο της περιέργειας άρχισε να τους κατατρώει. Και σταμάτησε, μόνον όταν διαπίστωσαν από κοντά πως ήταν ένα σπουδαίο ταλέντο και οι φήμες ήταν αληθινές!
Τρείς μήνες πέρασαν μέχρι οι PERSUADERS (έτσι ονομάστηκε η μπάντα) να δώσουν το πρώτο τους live. Τρεις μήνες όπου προβάριζαν 3-4 φορές την εβδομάδα. Και από το πρώτο live και μετά, ακολούθησε μια πολύ έντονη περίοδος όπου δίνονταν parties και συναυλίες κάθε βράδυ. Η μπάντα είχε κάνει πολύ καλό όνομα, παίζοντας στα πάμπολλα clubs της περιοχής και είχε φτάσει να έχει πάντοτε μαζί της τους δικούς της, σταθερούς ακολούθους οι οποίοι μπορεί να ήταν από οπαδοί και προσωπικοί φίλοι μέχρι συγγενείς, μέλη του road crew, groupies ως και διάφοροι άλλοι παρατρεχάμενοι, αγνώστου ιδιότητος βασικά.
Μην τα πολυλογώ (ή και όχι), μεταξύ 1986-1988, έγινε ένας μικρός χαμός. Κάθε Σαββατοκύριακο, οι PERSUADERS έδιναν live σε όλα τα σημαντικά clubs του Bay Area, μαζί με καλλιτέχνες σαν τον Eric Martin, τους VAIN και τους TESLA. Τα μαγαζιά γέμιζαν ασφυκτικά, η αδρεναλίνη χτυπούσε «κόκκινο», τα shows ήταν γεμάτα ένταση και φυσικά, έπεφτε και το αναμενόμενο ξύλο! Μην απορείς, έχουμε δει και άλλους να πλακώνονται πριν, κατά τη διάρκεια ή και μετά τις συναυλίες τους. Τους LYNYRD SKYNYRD, τους TWISTED SISTER, τους MOTLEY CRUE… ήταν κάτι σαν ρουτίνα για πολλούς, τότε!
Το 1987, με δέκα αντίτυπα ενός demo που περιείχε τα τραγούδια “Do you want it” και “Last time for love“, δύο βαλίτσες στο χέρι και χωρίς καμία γνωριμία, ο Derek κι ο Jamey φτάνουν στο L.A. Σ’ένα club κοντά στο διεθνές αεροδρόμιο του L.A. (αλλιώς LAX), γνωρίζουν την πρώην του Duff των GUNS ‘N’ ROSES η οποία τους βοηθά να νοικιάζουν ένα αυτοκίνητο για το Hollywood. Φτάνοντας εκεί, παίρνουν με την σειρά όλα τα clubs, ψάχνοντας για οποιονδήποτε έμοιαζε να ανήκει στη μουσική βιομηχανία. «Κοστουμάτους» τύπους δηλαδή, τι άλλο; Τελικά τον βρήκαν στο πρόσωπο του Jay Malla Maldonado, της Malla Entertainment. Αφού του πάσαραν το demo, πήραν τον δρόμο για ένα βρωμερό ξενοδοχείο ημιδιαμονής (κατάλαβες)… Είχαν μπροστά τους λίγες ώρες μέχρι να ξημερώσει, να επιστρέψουν το αυτοκίνητο και να πετάξουν πίσω.
Ο Malla άκουσε το demo, αποφάσισε να συνεργαστεί μαζί τους και ακολούθησε μια πρόταση θελκτικότατη: Αν σε έξι μήνες δεν τους είχε βρει συμβόλαιο, θα τον απέλυαν. Αυτοί, το μόνο που είχαν να κάνουν ήταν να εξακολουθούν να «γαζώνουν» επί σκηνής. Έτσι, οι επόμενοι μήνες πέρασαν με τη μπάντα να παίζει ακατάπαυστα στα καλύτερα venues του LA, να συνθέτει και τον Malla να ψάχνει το καλύτερο δυνατό deal. Το νερό είχε μπει στο αυλάκι για αυτούς τους ταλαντούχους 20άρηδες!
Αρχές του 1988. Το συγκρότημα μετακομίζει από την περιοχή του κόλπου του San Fransisco, στο Δυτικό Hollywood, όπου νοικιάζει ένα διαμέρισμα δύο υπνοδωματίων στο διαβόητο πλέον συγκρότημα Saint James Apt. Εκεί, έμεναν επίσης πολλά ανερχόμενα συγκροτήματα, ηθοποιοί, μοντέλα και παράγοντες του Hollywood. Μόλις τρεις μέρες αργότερα, ο θρυλικός μεγιστάνας της μουσικής Clive Davis τηλεφώνησε στον Malla για να του πει ότι ήθελε να δει τη μπάντα την επόμενη στα εμβληματικά S.I.R Studios (6465 W Sunset Blvd η ακριβής τοποθεσία), για λογαριασμό της Arista Records. Όντως, ο Davis κατέφτασε με τρεις αντιπροσώπους της Arista, οι οποίοι στρογγυλοκάθισαν σε έναν μεγάλο, μπλε καναπέ (ξέρω πολλές λεπτομέρειες, όπως βλέπεις), αναμένοντας να δουν και να ακούσουν το… «λαβράκι»!
Μετά από ένα set επτά τραγουδιών, όπου η μπάντα έδωσε όχι μια απλή audition αλλά ένα «δολοφονικό» show, ως είθισται, ένα συμβόλαιο για δέκα (!) δίσκους βρισκόταν επάνω στο τραπέζι. Συμβόλαιο όμως όχι για τους PERSUADERS, αλλά για τους… BABYLON A.D.! Ένα σαφέστατα πολύ πιο ταιριαστό όνομα για ένα hard ‘n’ heavy group, που «έβαζε φωτιά» στα φιλήδονα clubs του Los Angeles! Και η σύνθεση, μετά την αποχώρηση του John Matthews, θα ήταν πια η εξής: Derek Davis στα φωνητικά και στην ακουστική κιθάρα, ο νεοφερμένος Dan De La Rosa και ο Ron Freschi στις κιθάρες, Robb Reid στο μπάσο και Jamey Pacheco στα τύμπανα.
Το ομότιτλο ντεμπούτο των BABYLON A.D., σε παραγωγή του Simon Hanhart, κυκλοφόρησε το φθινόπωρο του 1989. Ακόμη θεωρείται ως ένα από τα καλύτερα και κλασσικότερα ντεμπούτα ολόκληρης της hard ‘n’ heavy σκηνής του L.A. (επιπέδου «πρώτο SKID ROW» για να καταλάβεις), «χτύπησε» δε και την 88η θέση στο top 200 του αμερικανικού billboard. Το πρώτο single “Hammer swings down”, έκανε τρελή επιτυχία στο ραδιόφωνο αλλά και στο MTV και η μπάντα άρχισε να περιοδεύει στις Η.Π.Α. Ακολούθησαν δυο ακόμη πολύ επιτυχημένα singles που έγιναν videos, τα εξίσου κλασσικά “Bang go the bells” και “The kid goes wild”, με το τελευταίο να προκρίνεται έναντι της μπαλάντας “Desperate” και να μπαίνει και στο OST του “RoboCop 2”, της Orion Pictures!
Αν το έχεις δει και έχεις λάβει “vibes” από το “You could be mine” των GUNS ‘N’ ROSES, δεν έχεις άδικο. Στο “The kid goes wild”, o RoboCop παρακολουθεί ένα show των BABYLON A.D. και θέλει να συλλάβει τον νεαρό πρωταγωνιστή Gabriel Damon, στο “You could be mine” (το οποίο βγήκε, να θυμίσω, δύο χρόνια μετά) ο Εξολοθρευτής βλέπει ένα show των GUNS ‘N’ ROSES και τους έχει «κλειδώσει» προς εξολόθρευση. Δυστυχώς, όσον αφορά το “The kid…”, δεν ακούστηκε η αρχική έκδοση του τραγουδιού, αλλά η μετέπειτα, η… κουτσουρεμένη. Και λέω δυστυχώς, γιατί δεν ακούσαμε το κρεσέντο του φίλου της μπάντας, Sam Kinison, γνωστού stand up κωμικού, εκεί στο “break” του. Εξηγούμαι:
Ο Kinison, ηχογραφούσε σε διπλανό δωμάτιο στα Ocean Way Studios τον δικό του καινούργιο δίσκο (“Leader of the Banned”). Έχοντας πιάσει ήδη φιλία με το συγκρότημα, θέλησε να βάλει τη δική του «πινελιά» στο “The kid goes wild”. Άκουσε λοιπόν το κομμάτι δυο φορές και πρόσθεσε ένα θεϊκό, cult λογύδριο, το οποίο ξεκινούσε με ένα επικό “Ah ya fukin cops, you’ll never take me alive”! Η εταιρεία που λες, έκανε τα δικά της κι έκοψε τις ατάκες του Kinison, για να είναι πιο radio friendly ίσως το single, με τη μπάντα να μην κρύβει τη δυσαρέσκειά της.
Στην πρεμιέρα πάντως της ταινίας, έγινε χαμός. Πάρα πολλοί οπαδοί μαζεύτηκαν στο Regal Theater, περιμένοντας να δουν τον «πραγματικό» RoboCop και τους BABYLON A.D. Κι ο πρωταγωνιστής Peter Weller; Άφαντος! Οι άνθρωποι της Arista και της Orion Pictures βρίσκονταν μπροστά σε ένα διαφαινόμενο φιάσκο… Και τι σκέφτηκαν οι αθεόφοβοι; Να βάλουν έναν από τους ανθρώπους του marketing της Arista Records που είχε το ίδιο σουλούπι με τον Weller, να ντυθεί RoboCop, να υπογράψει αυτόγραφα και να φωτογραφηθεί με τον κόσμο!
Το “Desperate” θα γινόταν το τέταρτο single του δίσκου. Το συγκρότημα δέχτηκε, έχοντας τις επιφυλάξεις του. Δεν ήταν συνηθισμένο φαινόμενο να υπάρχουν τέσσερα singles και τέσσερα βίντεο σε ένα ντεμπούτο άλμπουμ. Τελικά η Arista άλλαξε γνώμη εν μία νυκτί και από εκεί που το τέταρτο single θα ήταν αυτό που υποτίθεται θα κυριαρχούσε στο ραδιόφωνο ως μπαλάντα και θα έκανε τους BABYLON A.D. «μεγαλύτερους από τους AEROSMITH», θεώρησε ότι ήταν καλύτερο για τη μπάντα να ξεκινήσει να γράφει και να ηχογραφεί το επόμενο άλμπουμ. Οι φίλοι μας εξοργίστηκαν με την ασυνέπεια, αλλά ό,τι έγινε, έγινε… Η απάντησή τους, στιχουργικά, θα δινόταν στον επόμενο δίσκο.
Το ντεμπούτο είχε κυκλοφορήσει ήδη έναν χρόνο πριν, η μπάντα περιόδευσε εννέα μήνες σε όλη την Αμερική με το δικό της, ολοκαίνουργιο λεωφορείο και γυρίζοντας στη βάση της, στα διαβόητα διαμερίσματα Saint James Apartments στην Hollywood Blvd, έπρεπε να αφοσιωθεί στην σύνθεση ενός δεύτερου άλμπουμ, που να μπορούσε να σταθεί στο ύψος του πρώτου. Πού να ηρεμήσεις όμως σε κείνο το άντρο της rock ακολασίας… Έτσι, ο Derek Davis μετακόμισε στο δικό του σπίτι, ώστε να έχει ησυχία και να ασχοληθεί με τα καινούργια demos, σε άμεση συνεργασία με τους κιθαρίστες Dan De La Rosa και Ron Freschi.
Έμπνευση υπήρχε και ετοιμάστηκαν συνολικά 18 τραγούδια για να αποφασιστεί, από κοινού με την Arista, ποια ήταν τα καλύτερα. Υπήρχε όμως ένα «πρόβλημα»: Το γκρουπ ήθελε οπωσδήποτε να συνεργαστεί με τον Tom Werman, έναν σπουδαίο παραγωγό, στον οποίο χρεώνεται η ανακάλυψη των BOSTON, CHEAP TRICK και REO SPEEDWAGON και το όνομά του φιγουράρει στα credits συγκροτημάτων όπως οι BLUE ÖYSTER CULT, MOLLY HATCHET, Ted Nugent, MOTLY CRUE, TWISTED SISTER, Jeff Beck, STRYPER, KIX, L.A. GUNS, POISON, DOKKEN, KROKUS και Lita Ford.
Ο Tom είχε ακούσει τα demos της μπάντας και του άρεσαν πολύ, η «προσέγγισή» του μάλιστα, με τον «γυαλισμένο» και «μεγάλο» ήχο, ήταν αυτή που έψαχνε το group, αλλά εκείνη την περίοδο δεν ήταν διαθέσιμος. Οπότε το άλμπουμ έπρεπε να περιμένει μερικούς μήνες. Μήνες που ήταν πολύ σημαντικοί, γιατί μιλάμε για μια εποχή που το ένα άλμπουμ δεν έπρεπε να απέχει πολύ από το άλλο. Ουδεμία σχέση με σήμερα, όπου μπορεί να υπάρχει απόσταση τριών ή και τεσσάρων ετών μεταξύ δύο δίσκων (καλά, για παραπάνω, ούτε συζήτηση, αυτό είναι έτσι κι αλλιώς αυτοκτονική κίνηση), χωρίς εμπορικές επιπτώσεις. Τελικά, όταν ο Tom εμφανίστηκε στα Sunset Sound (επί της West Sunset Blvd στον αριθμό 6650) και One On One Studios (5253 Lankershim Blvd – αυτό δεν είναι αφιέρωμα, είναι τουριστικός οδηγός) στο L.A, όπου και έγιναν οι ηχογραφήσεις, συνάντησε μια μπάντα «δεμένη», απίστευτα προβαρισμένη και έτοιμη να ηχογραφήσει, χωρίς ο ίδιος να χρειαστεί να επέμβει κάπου.
Στις αρχές του 1992, η μουσική βιομηχανία άλλαζε με ταχύτατους ρυθμούς. Οι NIRVANA ήταν ήδη το “next big thing”, το νέο κίνημα του rock που ονομάστηκε “grunge” άλλαζε τον χάρτη και οι μπάντες του μέχρι πρότινος κραταιού “hard ‘n’ heavy”, ονομάζονταν ειρωνικά… “hair metal”, ένας χαρακτηρισμός που ακόμη και σήμερα, κάνει τους BABYLON A.D. (και όχι μόνο) να βγάζουν σπυράκια! Γι’ αυτό, προσέξετε ορισμένοι όταν τον χρησιμοποιείτε, ακόμη και σε αφιερώματα, τα οποία ανάθεμα αν έχουν σχέση με αυτό που παρουσιάζετε. Τα αγαπημένα σας συγκροτήματα χλευάζετε…
Ευτυχώς, το MTV και το ραδιόφωνο ήταν ακόμη σχετικά φιλικά προς τις μπάντες της σκηνής του L.A. Για πόσο ακόμη, κανείς δεν ήξερε… Σε ένα παράλληλο σύμπαν, λες και δεν συνέβαινε το παραμικρό, στο The Omni Club, το καλύτερο club του Bay Area τότε, όλα ήταν έτοιμα για να γυριστεί το clip του “Bad blood”. Μαζί με το “Take the dog off the chain”, το “Bad blood” θα ήταν η «απάντηση» των BABYLON A.D. στο συμβάν του “Desperate”, ένα «χώσιμο» προς την εταιρεία τους και τις αποφάσεις της.
Το show θα δινόταν δωρεάν, με σκοπό να γυριστεί ένα, ας πούμε, live clip, με πλάνα και από τα παρασκήνια. Κόσμος πολύς είχε μαζευτεί εντός του club αλλά εκτός, γινόταν πολύ μεγαλύτερος χαμός, με τις ταραχές του Rodney King να έχουν ξεσπάσει και να επικρατεί πραγματικό χάος στο L.A. Έτσι, την ίδια ακριβώς στιγμή που οι BABYLON A.D. έδιναν τον καλύτερό τους εαυτό στο Omni Club, κυριολεκτικά έξω από την πόρτα του, σπάζονταν αυτοκίνητα και καταστήματα κι έπεφταν πυροβολισμοί. Κανονικοί!
Το βίντεο τελικά κυκλοφόρησε λίγες εβδομάδες αργότερα, αλλά το MTV δεν του έδωσε και μεγάλη σημασία. Ήδη έπαιζε όλο και λιγότερα τραγούδια από τα νέα hard ‘n’ heavy συγκροτήματα, τις “hair metal bands” όπως τις έλεγαν και οι δισκογραφικές εταιρείες είχαν αρχίσει να τις εγκαταλείπουν στη μοίρα τους. Μόνο στην εκπομπή Headbanger’s Ball παίχτηκε, λίγες φορές. Η γενικότερη «γραμμή» που άρχισε να ακολουθεί η μουσική βιομηχανία, ήταν πλέον ευδιάκριτη: Τα καρό πουκάμισα η μίρλα και η μιζέρια, είχαν υπερισχύσει κατά κράτος του hairspray και του διασκεδαστικού arena rock/metal. Μια ολόκληρη γενιά, έπαιρνε την εκδίκησή της. Θα την πούμε και αυτήν την ιστορία, κάποτε.
Το “So savage the heart”, το δεύτερο single του δίσκου, είχε ακόμη χειρότερη τύχη… το clip του δεν παίχτηκε καθόλου στο MTV! Τι συνέβη; Μπορεί το κομμάτι να κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 1992, να παίχτηκε αρχικά στο ραδιόφωνο, τις πρώτες δύο εβδομάδες να είχε μόνιμο powerplay, να «χτύπησε» πρωτιά στο Σικάγο και μερικοί άλλοι σταθμοί να το είχαν στην πρώτη δεκάδα, αλλά το βίντεο δεν άρεσε στον Clive Davis και παράλληλα το MTV λάμβανε την τελική απόφαση, να σταματήσει μια και καλή την προβολή τέτοιου υλικού. Μόνον η Arista Records θα μπορούσε να προωθήσει το συγκρότημα ακόμη και κόντρα στην επικρατούσα κατάσταση, αλλά τι να σου κάνει… δεν ήταν κολοσσός τύπου Geffen Records ή Atlantic.
Την «ταφόπλακα», έριξε το “Psychedelic sex reaction”. Ο Davis και η Arista, το θεωρούσαν μεγάλο hit, πίεζαν να κυκλοφορήσει ως single, αλλά η μπάντα δεν ήταν σύμφωνη. Βασικά, δεν της άρεσε καθόλου! Το κομμάτι ήταν του Randy Jackson των ZEBRA και του Jack Ponti, τέλειο για τους POISON ή τους WARRANT, αλλά όχι για τους BABYLON A.D. Ο Davis όμως επέμενε, σε σημείο που «απείλησε» να μην κυκλοφορήσει το “Nothing sacred”, αν η μπάντα δεν έφερνε άλλο, ισάξιο του “Psychedelic sex reaction” τραγούδι!
Έπρεπε να βρεθεί ένας τρόπος να του ρίξουν «στάχτη στα μάτια»… Και βρέθηκε, όταν σε μια συζήτηση μεταξύ των μελών του συγκροτήματος, του Jay Malla και του Tom Werman, αποφασίστηκε από κοινού να συμπεριληφθεί το κομμάτι στον δίσκο, ώστε αυτός να κυκλοφορήσει επιτέλους, αλλά πιο σκληρά παιγμένο, με άλλους στίχους και να μην παιχτεί live ποτέ!
Έτσι κι έγινε. Το “Nothing sacred” κυκλοφόρησε τελικά σχεδόν δυόμισι χρόνια μετά το ντεμπούτο άλμπουμ, «το τραίνο χάθηκε», το “Psychedelic sex reaction” δεν παίχτηκε «ζωντανά», ο… ανήξερος Davis εξοργίστηκε, ήρθε σε πλήρη ρήξη με το συγκρότημα και η Arista το αποδέσμευσε, επίσημα, τον Φεβρουάριο του 1993. Ας μη γελιόμαστε όμως… Το τέλος ήταν προδιαγεγραμμένο, λόγω της «στροφής» της μουσικής βιομηχανίας προς το grunge. Οι BABYLON A.D «άργησαν» να εμφανιστούν, σε μια σκηνή, όπου θα μπορούσαν να έχουν γίνει ένα πολύ μεγάλο όνομα. Ωστόσο, δεν ήταν όλα «μαύρα», εκείνα τα πέντε χρόνια που βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή τους ήταν αρκετά, ώστε να ζήσουν και να ρουφήξουν τη ζωή του rock star μέχρι το μεδούλι.
Κάπου εδώ, τελειώνει η αφήγησή μας. Το τι έγινε μετά, βρίσκεται εύκολα, με ένα απλό “google search”. Εμείς κρατάμε πως από το 1999 που δραστηριοποιήθηκαν ξανά, οι BABYLON A.D κυκλοφορούν ΜΟΝΟ αξιόλογες δουλειές, με κορυφαία το περυσινό “Rome wasn‘t built in a day“, το οποίο συμπεριλήφθηκε σε όλες τις λίστες με τα καλύτερα hard rock άλμπουμ για το 2024.
Φέτος, το 6ο studio άλμπουμ τους με τίτλο “When the world stops“ θα κυκλοφορήσει την 1η Σεπτεμβρίου και με αυτό στις αποσκευές τους, οι Αμερικανοί θα περιοδεύσουν σε Η.Π.Α. (με πρώτο show στο θρυλικό club Whiskey A-Go-Go, διόλου τυχαία), Ηνωμένο Βασίλειο και τελευταίο σταθμό την Αθήνα, όπου θα τους απολαύσουμε, για πρώτη φορά στα χρονικά, στις 20 Σεπτεμβρίου. Η ακριβής τοποθεσία; Το Piraeus Club Academy. Θα έχουν παρέα; Θα έχουν, τους Έλληνες WILD MACHINE, μία μπάντα που δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις! Και τα εισιτήρια, τα παίρνουμε από τον παρακάτω σύνδεσμο:
https://www.more.com/gr-el/tickets/music/babylon-a-d
Θα είμαστε λοιπόν εκεί, για να ζήσουμε μια βραδιά «αλήτικου», αμερικανικού hard ‘n’ heavy με σφραγίδα γνησιότητας και αυθεντικό, όσο λίγα πράγματα βλέπουμε και ακούμε πια στην εποχή μας!
Δημήτρης Τσέλλος
