Γουστάρω πολύ τις εποχές που μαθαίναμε underground συγκροτήματα από το word of mouth, που ερχόταν ο «μύστης» της παρέας και μας πρότεινε 2-3 δίσκους τους οποίους εμείς ψάχναμε να βρούμε μανιωδώς από ξένα mailorder και ανακαλύπταμε διαμάντια της αγαπημένης μας μουσικής. Βέβαια, τώρα ο «μύστης» της παρέας, έχει αντικατασταθεί από τον αλγόριθμο του YouTube ή του Spotify και πλέον δεν χρειάζεται να ξοδέψεις μία περιουσία απλά για να δοκιμάσεις αν σου αρέσει κάτι ή όχι. Το έχεις μπροστά σου, δωρεάν… Όλα καλά κι όλα αποδεκτά. Στο τέλος, έχουμε γλιτώσει άπειρα χρήματα από φλόμπες…
Ένα από τα συγκροτήματα που ακουγόταν πάρα πολύ έντονα στις παρέες στα τέλη της δεκαετίας του ’80 και στις αρχές των 90s, ήταν σίγουρα οι PSYCHOTIC WALTZ, ιδιαίτερα από ανθρώπους που είχαν λίγο πιο ιδιαίτερα ακούσματα, λίγο παραπέρα από τα κλασικά και αγαπημένα. Το “A social grace” κατευθείαν σου κέντριζε το ενδιαφέρον από το αλλόκοτο εξώφυλλο και το ψυχεδελικό λογότυπό του (ναι, κάποτε τα κοιτάζαμε κι αυτά). Μα πάνω απ’ όλα αυτή τη μουσική, δεν μπορώ να πω ότι την είχαμε ξανακούσει και μάλιστα σε συνδυασμό και με τους δυνατούς στίχους. Οι WATCHTOWER να κάνουν πάρτι με τους πρώιμους FATES WARNING ενώ τους λοξοκοιτούν οι BLACK SABBATH και ο Ian Anderson κρυφογελά.
Πολύ αγαπημένος δίσκος, ας επιχειρήσω -χωρίς περαιτέρω κουβέντες- να βάλω τα τραγούδια του σε σειρά κατάταξης.
The “A social grace” countdown:
- “Sleeping dogs” (1.31)
Απλή, ψυχεδελική εισαγωγή, που άνοιγε τη δεύτερη πλευρά του βινυλίου. Μας βοηθά να βρούμε το τραγούδι που κάνει λιγότερο γκελ.
- “Strange” (6.38)
Και ψάχνουμε τώρα εμείς να βρούμε για ποιον λόγο δυσκολεύονταν οι PSYCHOTIC WALTZ να βρουν συμβόλαιο και ήταν σχεδόν αδύνατο να βρει κανείς το δίσκο, τουλάχιστον στην Αμερική… Τραγούδια σαν το “Strange”, είναι κυριολεκτικά «περίεργα», υπερτεχνικά, με κιθαριστικά σόλο που δύσκολα άκουγες μέχρι τότε. Πολύ ωραίες ιδέες, αλλά σε σχέση με παρόμοια τραγούδια του δίσκου, μου ακούγεται πιο πίσω…
- “Successor” (4.13)
Δεν υπάρχει τραγούδι στο δίσκο που να είναι συμβατικό, έτσι και το “Successor” ακολουθεί αυτή τη… μη πεπατημένη!!! Δύσκολο, στριφνό, με τις στριγλλιές του Buddy Lackey (έτσι τον μάθαμε, έτσι θα λέμε εις το διηνεκές) να δίνουν το στίγμα της εποχής και τα εφέ να τριβελίζουν στο κεφάλι σου, δημιουργώντας μία τέρμα ψυχεδελική ατμόσφαιρα.
- “In this place” (4.10)
Το συγκεκριμένο κομμάτι, δεν βάζουμε στη ζυγαριά πόσο τεχνικό είναι και πόσες αλλαγές έχει, γιατί τερματίζει το κοντέρ. Η γέφυρα που έχει, μου φαίνεται ότι πιέστηκαν πολύ για να βάλουν στίχους που δεν έχουν ιδιαίτερη μελωδία και νόημα, αλλά το σημείο με την απαγγελία προς το τέλος, είναι τόσο ρεαλιστικά αγχωτικό που το ακούς και σου φαίνεται ότι φτάνει το τέλος του κόσμου. Ενώ το υπόλοιπο κομμάτι δεν με ενθουσιάζει, για το σημείο αυτό και μόνο, αξίζει τη θέση του.
- “I of the storm” (4.34)
Ξεκινάμε από τα βασικά. Πόσο γαμάτος τίτλος είναι αυτός, αλήθεια; Μία σύνθεση απρόβλεπτη, αντισυμβατική, χωρίς κουπλέ και ρεφρέν ουσιαστικά, πολύ βαριά και τεχνική (όπως άλλωστε συμβαίνει σε όλο το άλμπουμ), με riff που «τα σέρνουν» και πολύ απρόβλεπτο τελείωμα. Κλασικές PSYCHOTIC καταστάσεις δηλαδή…
- “Spiral tower” (5.59)
Άλλο ένα αντισυμβατικό τραγούδι, αυτή τη φορά όμως, μιλάμε και για το μόνο κομμάτι από το underground διαμάντι που ακούει στο όνομα “Aslan demo”, δηλαδή πριν αλλάξουν όνομα (αν είναι δυνατόν, είχαν βρεθεί δύο συγκροτήματα, αν δεν κάνω λάθος, με το όνομα ASLAN!!!). Αυτή η εκδοχή είναι σαφώς πιο βελτιωμένη, μ’ έναν σχετικά αργό, οριακά doomy ρυθμό και τον Lackey να βγάζει ψιλές σαν τον John Cyriis ή τον John Arch.
- “Nothing” (5.44)
Κλασικά, ακουστική εισαγωγή και όπου υπάρχει ακουστικό σημείο (εισαγωγή κτλ) στους PSYCHOTIC WALTZ, είναι κάτι άμεσα ερωτεύσιμο! Το σημείο που με αρρωσταίνει όμως είναι η SLAYERική εισαγωγή των τυμπάνων όταν σκληραίνει το κομμάτι και μόνο για το ενάμιση πρώτο λεπτό, ανεβαίνει τόσο ψηλά στην ιεραρχία μου. Άλλο ένα ψυχεδελικό κομμάτι, με στίχους όχι και ιδιαίτερα αισιόδοξους, αφού τελειώνει με τη φράση “Everything is nothing”, ενώ σε όλο το τραγούδι μας εξηγεί πως τίποτα απ’ όσα κάνουμε σ’ αυτόν τον κόσμο δεν έχει καμία σημασία.
- “And the devil cried” (5.45)
Το εισαγωγικό τραγούδι του δίσκου, η πρώτη επαφή με το συγκρότημα. Ένα πολύ χαρακτηριστικό PW κομμάτι, με τις κιθαριστικές μελωδίες να δίνουν και να παίρνουν, τις συνεχόμενες αλλαγές στον ρυθμό και τη διάθεση και τα φωνητικά απόκοσμα, ψυχωτικά. Απόλυτα ταιριαστό για opener, αλλά η συνέχεια έχει αρκετά καλύτερα.
- “Halo of thorns” (5.31)
Από εδώ και μέχρι τη θέση #2, όλα τα τραγούδια βράζουν στο ίδιο καζάνι και η σειρά τους θα μπορούσε να αλλάξει ανά πάσα στιγμή. Μόνο η πρώτη θέση είναι αδιαπραγμάτευτη. Το “Halo of thorns” έχει πολλά από τα vibes που θα ακούσουμε στο επόμενο άλμπουμ τους, το “Into the everflow”. Με πολλά ακουστικά σημεία κι εξαιρετική κλιμάκωση. Όμως, θα ήμουν πάρα πολύ περίεργο αν ήταν ΟΛΟ το τραγούδι ακουστικό κι εκεί ίσως μιλούσαμε για ακόμη μεγαλύτερο έπος. Όπως και να έχει, μιλάμε για εξαιρετική στιγμή.
- “A psychotic waltz” (6.11)
Ε, καταλαβαίνετε. Ό,τι ακριβώς περιγράφει ο τίτλος. «Ένα ψυχωτικό βαλς». Κλασικότατο PW τραγούδι, θα έλεγα ότι περιέχει την πεμπτουσία του συγκροτήματος. Ακουστικά σημεία, ψυχεδελικά, περίεργες μελωδικές γραμμές, με φωνητικά που ακροβατούν στα όρια της παράνοιας, κιθαριστικές μάχες, αλλαγές συναισθημάτων και αυτό το σημείο… “Close your eyes, feel the sweet, sweet symphony of sighs”… Πόση έμπνευση πια…
- “Only in a dream” (3.37)
Απορώ γιατί είχε μείνει έξω από την αρχική έκδοση του βινυλίου και υπήρχε μόνο στο CD το συγκεκριμένο τραγούδι. Μετά από μία ατμοσφαιρική εισαγωγή, σκάει το πιο στρωτό, το πιο «φυσιολογικό» τραγούδι του δίσκου. 3μιση λεπτά, με άπειρες IRON MAIDEN επιρροές, μαγικό σόλο, ακόμα πιο ασύλληπτη αλλαγή μετά τη γέφυρα, τρανή απόδειξη ότι εκτός από δαιδαλώδεις συνθέσεις, μπορούσαν να γράψουν και πιο απλές, κάτι που και αυτό απαιτεί μαγκιά και ικανότητα.
- “Another prophet song” (5.28)
Το τραγούδι που συνήθιζα να βάζω στα metal clubs όταν ήθελα να παίξω PSYCHOTIC WALTZ. Μιλάμε για ένα riff που δεν μπορεί να το έχει σκεφτεί ανθρώπινος νους και μελωδικές γραμμές που είναι απλά αδιανόητες. Ακόμα και το μεσαίο ψυχεδελικό σημείο, είναι σεμιναριακό. Εξαιρετικό άσμα!
- “I remember” (5.26)
Κομμάτι-άπιαστο όνειρο για την πλειονότητα των συγκροτημάτων εκεί έξω. Τόσο απλά. Ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια όλων των εποχών, το τραγούδι που έπλασε τον μύθο των PSYCHOTIC WALTZ. Για όσους βέβαια μπορούσαν να καταλάβουν τη μουσική τους, αλλά ευτυχώς στη χώρα μας έχουν πολύ μεγάλη βάση οπαδών. Power-ballad θα λέγαμε υπό άλλες συνθήκες, με το σόλο φλάουτο να δείχνει τη μεγάλη αγάπη του Lackey για τους JETHRO TULL και τον Ian Anderson. Θα μου επιτρέψετε να μην μπω σε διαδικασία ανάλυσης, αφού αυτό το τραγούδι απλά βιώνεται. Αν δεν το έχετε ακούσει, κάντε τη χάρη στον εαυτό σας να το κάνετε το συντομότερο.
“I remember a sight at the dreams that we had
And the injustice they’ve suffered had driven them mad
I remember when we had the right to be sad all the time”
Σάκης Φράγκος
