Όταν ένα συγκρότημα που αγαπάς και ακολουθείς από μικρός, που έχεις μεγαλώσει μαζί του και αυτό μαζί σου, φτάνει σε σημείο να γίνει μεγάλο και τρανό, δικαιούσαι να αισθάνεσαι μέρος της όλης εξελικτικής διαδικασίας; Έχεις δικαίωμα να λες πως έβαλες και συ το δικό σου, πολύ μικρό λιθαράκι, για να βοηθήσεις; Για ένα από τα ιστορικότερα και σημαντικότερα συγκροτήματα της Ελληνικής heavy metal σκηνής, τους INNERWISH, η απάντηση προς τους οπαδούς και φίλους τους, είναι οπωσδήποτε καταφατική. Και η απόδειξη αυτού, ήρθε για μια ακόμη φορά, στη γιορτή που στήθηκε στο FLOYD, για τα «τριακοστά γενέθλια» της μπάντας.
Αυτοί που μας υποδέχτηκαν, αποδείχτηκαν ιδανικοί για τον ρόλο τους: Οι ELYSION είναι, ανεξαρτήτως μουσικών προτιμήσεων, μια από τις πλέον ποιοτικές και επαγγελματικές μπάντες που έχει να επιδείξει τούτος ο τόπος και ένας από τους επιφανείς εκπροσώπους του “female fronted metal”, παγκοσμίως (υπογραμμισμένο αυτό). Τον οποίο όρο, βέβαια, ποτέ δεν κατάλαβα. «Τί παίζουν;» ρωτάς εσύ, «metal με γυναίκα τραγουδίστρια», σου απαντά ο άλλος. Άρα, εγώ μπορώ ανετότατα να πω ότι το αγαπημένο μου “female fronted metal” συγκρότημα είναι οι… CHASTAIN. Σωστά; (πόντος)
Οι ELYSION βέβαια, ουδεμία σχέση έχουν με τους CHASTAIN, αλλά ακολουθούν το μονοπάτι που μας έμαθαν οι WITHIN TEMPTATION, EVANESCENCE, EPICA, LACUNA COIL και όλα αυτά τα υπέροχα σχήματα που από τα 90s μέχρι σήμερα είναι υπεύθυνα για μια άλλη, ατμοσφαιρική και ρομαντική, πτυχή του «σκληρού» ήχου. Συμφωνικό gothic metal ακούσαμε, με rock, pop και electro προεκτάσεις, πολύ ωραίες μελωδίες, καθαρότητα στον ήχο, προσωπική ταυτότητα και με δεδομένη την επί σκηνής άνεση. Άλλωστε, το γκρουπ έχει δώσει πάμπολλες συναυλίες στη δική του, εξίσου πολύχρονη (20 τον αριθμό) πορεία, λογικό το βρίσκω να νιώθει άνετο επάνω στο σανίδι. Η παρουσία δε οπαδών που ήρθαν από το εξωτερικό, γι’ αυτό και τα Αγγλικά της Χριστιάνας, ήταν ένα ακόμη στοιχείο που έκανε εντύπωση και συνηγόρησε ως προς τα ανωτέρω επιχειρήματα, περί της αξίας της μπάντας.
Αν τα φωνητικά και η σκηνική παρουσία της ικανότατης frontwoman ήταν αυτά που τραβούσαν με την πρώτη το μάτι για τους περισσότερους, για κάποιους άλλους, «βλαμμένους» σαν εμένα, αυτό που «χτύπησε» πρώτο ήταν η απουσία μπάσου και αμέσως μετά, η απουσία πλήκτρων! Αν με ρωτάς, εννοείται πως θα ήθελα να υπάρχουν μουσικοί και για τα δύο αυτά όργανα επί σκηνής, αλλά εφόσον η μπάντα θέλει να πορεύεται έτσι, το όλο θέμα με τα backing tracks δείχνει να δουλεύει καλά και η τετράδα νιώθει πολύ άνετα, κάθε σχόλιο περνά αυτομάτως στην «σφαίρα» του «κουβέντα να γίνεται».
Τώρα, μένει να ακούσουμε τον διάδοχο των “Silent scream” (2009), “Someplace better” (2014) και “Bring out your dead” (2023), ο οποίος, όπως ενημερωθήκαμε, είναι καθ’ οδόν. Σίγουρα, θα πρόκειται για μια ακόμη υπέροχη δουλειά, στα συνηθισμένα δεδομένα του γκρουπ. Μακάρι να πάνε όλα κατ’ ευχήν και οι ELYSION να συνεχίσουν την ολοένα ανοδική τους πορεία, ηχογραφώντας συχνότερα. Ως μεγαλύτερο επιχείρημα/κομπλιμέντο για την αξία τους πάντως, θα καταθέσω κάτι που ναι μεν είναι καθαρά προσωπικό, αλλά είναι οπωσδήποτε ενδεικτικό:
Έχοντας ακούσει άπειρο (ΑΠΕΙΡΟ όμως κι ας μη μου φαίνεται, χεχε) “female fronted metal” (το γράφω και γελάω) επί πολλά χρόνια και έχοντας περάσει πλέον σε φάση που η συντριπτική πλειοψηφία αυτού που βγαίνει στις μέρες μας μου φέρνει χασμουρητά, δηλώνω με πάσα ειλικρίνεια ότι οι ELYSION είναι ένα συγκρότημα του οποίου ΚΑΙ τον νέο δίσκο θα ακούσω, σαν βγει με το καλό ΚΑΙ θα το ξαναδώ live, με την πρώτη ευκαιρία. Καλή συνέχεια, παίδες!
SETLIST: 1. Dreamer 2. Far away 3. Raid the universe 4. Made of lies 5. Someplace better 6. The promise 7. Never forever 8. Killing my dreams 9. Crossing over
Και πάμε στα «πρόσωπα της βραδιάς»… Τριάντα χρόνια πορείας, έξι δίσκοι, πολλές συναυλίες σε Ελλάδα και εξωτερικό, περιοδείες που έφεραν την αναγνώριση εκτός συνόρων, συνεργασίες με κορυφαία ονόματα του metal χώρου, ακλόνητη πίστη, ατράνταχτη στάση, σεβασμός προς τον ακροατή και πραγματικό πάθος γι’ αυτήν τη μουσική… Οι INNERWISH έχουν διανύσει μία διαδρομή τόσο «γεμάτη» κι όμως, εξακολουθούν να στύβουν την έμπνευσή τους επάνω στις παρτιτούρες και να στάζουν τη φανέλα, παίζοντας το ίδιο είτε μπροστά σε 50, είτε σε 5.000 άτομα. Μακριά από εφησυχασμούς κάθε είδους, ύφος χιλίων καρδιναλίων ή ακόμη-ακόμη τάσεις ξεκάθαρης κοροϊδίας προς τον κόσμο, με όργανο την καλλιτεχνική τους «άποψη».
Μιας και τούτη η συναυλία δόθηκε με σκοπό των εορτασμό αυτών των τριάντα ετών, ήταν φυσικό η ατμόσφαιρα στο Floyd να είναι πέρα για πέρα ρομαντική, ως και φορτισμένη συγκινησιακά. Δεν ήταν μόνον η μπάντα που από σκηνής έβλεπε οπαδούς και φίλους, ήμασταν κι όλοι εμείς με θύμησες προσωπικές, τις οποίες ανακαλέσαμε στα επιτόπια «πηγαδάκια» πριν την έναρξη του show. Θύμησες στις οποίες οι INNERWISH ήταν παρόντες, είτε εκούσια, είτε ακούσια. Λογικό λοιπόν, σε αυτές τις μνήμες, να υπάρχουν και δικές μου…
Η γραμμένη κασσέτα με το “Waiting for the dawn”, που έφερε στο σχολείο ο συμμαθητής μου ο Νίκος, «μπαλάκι» για ομαδική αντιγραφή και έναυσμα/αφορμή της αγάπης μου για τη μπάντα, που κρατά ως τώρα. Εκείνο το “battle of the bands” στο ΑΝ club, το 1998, μαζί με τους JERICHO και τους συμμαθητές μου, TURNING POINT και το demo τους “A jester’s secret”. Δε «χαλαστήκαμε» που οι δικοί μας έχασαν, χαλάλι… Κέρδισαν οι INNERWISH και ξέραμε πως το μέλλον θα δείξει ότι όντως, εκείνη την ημέρα, κέρδισε ο καλύτερος! Όλες οι φορές που βρέθηκα ανάμεσα στο κοινό και πάντοτε, έφευγα με τις καλύτερες των εντυπώσεων. Είτε έβλεπα τους INNERWISH σε κάποιο μικρό, σκοτεινό club, είτε σε μια μεγάλη αρένα, όλα αυτά τα 27 συναυλιακά χρόνια…
Έχουμε δει μεγάλα sets, έχουμε παραστεί σε αντίστοιχους εορτασμούς, αλλά σαν αυτόν των INNERWISH, σπάνια… Δυόμιση ώρες, 23 (!) τραγούδια και επειδή είναι λίγο δύσκολο να θυμηθώ την σειρά με την οποία παίχτηκαν και να την παραθέσω, ας το πάμε δίσκο-δίσκο, κατά σειρά «αρχαιότητας»: 1. Waiting for the dawn 2. Ready for attack 3. Lord of truth (υποτιμημένο έπος) 4. Silent faces 5. Dancer of the storm (yes!) 6. If I could turn back time 7. Inner strength 8. Travellers in Time (χάθηκα) 9. Bleeding soul (ωπ!) 10. Eye of the storm (ανέλπιστο encore, μετά από λαϊκή απαίτηση) 11. Chosen one 12. Burning desires (κλασσικά) 13. Sirens 14. Needles in my mind (ο κόσμος ήξερε κάθε λέξη του) 15. Modern Babylon (σείστηκε το Floyd από το riff και μόνο) 16. Tame the Seven Seas (ρίγος) 17. Rain of a thousand years 18. Through my eyes (ντουέτο με την Χριστιάνα των ELYSION) 19. The hands of doom 20. Soul asunder 21. Higher 22. Sea of lies 23. The enemy inside. Είπες κάτι;
Για μένα, ανεξάρτητα του πως αποδόθηκε, που αποδόθηκε αλήθεια τέλεια, η καλύτερη στιγμή του live ήταν το “Higher”. Ίσως το καλύτερο τραγούδι του 2024, έλαβε άλλες διαστάσεις, όταν αφιερώθηκε στον εκλιπόντα αδερφό του κιθαρίστα Θύμιου Κρίκου, Βασίλη, ως το αγαπημένο του από το πρόσφατο “Ash of Eternal Flame”. Έπρεπε να υπάρχει κάμερα να «συλλάβει» τις εκφράσεις των μελών της μπάντας αλλά και του κόσμου την ώρα που παιζόταν, τα «σπασμένα» πρόσωπα, τα δάκρυα, το νόημα και τη χειρονομία του Αντώνη προς τον Θύμιο, που μεταφραζόταν «εδώ είμαστε, δίπλα σου». Συγκλονιστική στιγμή, ξαναλέω…
Ας ελαφρύνουμε όμως λίγο το κλίμα, ναι; Γιατί οι INNERWISH είναι πρωτίστως χαρά, αισιοδοξία… και μελωδίες! Γέμισε μελωδίες το Floyd από τα παιδιά αυτά. Ok, κάποια λίγο μεγαλύτερα, κάποια λίγο μικρότερα, αλλά πάντα… παιδιά. Μελωδίες επικές, μελωδίες λυρικές, άλλες φορές δυναμικές και άλλες «δαντελένιες». Αποθεώθηκε η αρχέγονη τέχνη του refrain και του solo. Του refrain που σου «καρφώνεται» στο νου και το σιγοτραγουδάς σε άσχετες φάσεις μες στη μέρα σου, του solo που επίσης το τραγουδάς, γιατί είναι ένα «τραγούδι μέσα στο τραγούδι»! Πόσους ξέρεις να το κάνουν αυτό γενικά και πόσους, ειδικότερα, να το κάνουν τόσο καλά;
Ο Γιώργος Εικοσιπεντάκης στα φωνητικά, άνετος και επικοινωνιακός. Οι Θύμιος Κρίκος και Μανώλης Τσίγκος, το αιώνιο, σεβάσμιο κιθαριστικό δίδυμο. Ο Αντώνης Μαζαράκης στο μπάσο, ο έτερος στυλοβάτης, οι τρεις τους, «ζώσα ιστορία» της ελληνικής σκηνής. Ο αμίλητος μαέστρος Γιώργος Γεωργίου στα πλήκτρα και ο καλός φίλος, εκλεκτός συνάδελφος στο Rock Hard, με εξαιρετικές ικανότητες στα τύμπανα και σχεδόν κακό γούστο στη μουσική, Φραγκίσκος Σαμοΐλης. Αν και ανέκαθεν η μπάντα είχε πολύ καλούς μουσικούς στις τάξεις της, νομίζω πως η παρούσα σύνθεση, είναι η καλύτερη που είχε ποτέ. Κι όπως είπε από μικροφώνου ο Μανώλης, ακόμη κι αν πήγαιναν πίσω στον χρόνο, πάλι οι έξι τους θα έσμιγαν για να παίξουν μουσική!
Μετά από όλα αυτά, τι παράπονα να έχει κανείς… Ίσως μόνο, τώρα που το ξανασκέφτομαι, θα ήθελα κάποια επιπλέον special guests, από πρώην μέλη που βρίσκονταν στο κοινό. Ακούστηκε ως σχόλιο αυτό κι από άλλους παρευρισκόμενους, γι’ αυτό και το μεταφέρω. Κατά τα λοιπά, τώρα πια που έχω συμβιβαστεί με την ιδέα πως δεν πρόκειται να ακούσω live το “Dreamer of the night”, είμαι μια χαρά! Ναι, ακριβώς Φραγκίσκο, «τα λέω στη νύφη, να τα ακούσει η πεθερά» για τα επόμενα «γενέθλιά» σας, που μπορείτε να παίξετε και κάτι από το demo των GROWING ORDER… το “Black leather” θα ήταν μια εξαίσια προσθήκη!
Φίλοι INNERWISH, χρόνια σας πολλά! Σας εύχομαι να είστε για πολλά ακόμη χρόνια ακμαίοι και να μας χαρίζετε βραδιές σαν και τούτη. Το Αργυρό Ιωβηλαίο το έχουμε ξεπεράσει, πάμε τώρα για το Ρουμπινένιο!
Ανταπόκριση: Δημήτρης Τσέλλος
Φωτογραφίες: Έλενα Βασιλάκη
