Το τι έχουν προσφέρει οι FLAMES στην ελληνική σκηνή είναι περιττό να αναλυθεί και είναι κάτι που δεν αμφισβητείται από κανέναν. Τρία χρόνια μετά το ισοπεδωτικό “Resurgence” που σηματοδότησε την επιστροφή τους στα δισκογραφικά δρόμενα, οι θρυλικοί thrashers επανέρχονται με κεκτημένη ταχύτητα με το “Frequency of illusion”, το όγδοο άλμπουμ τους. Προσωπικά το περίμενα με μεγάλη ανυπομονησία καθώς και το “Resurgence” με είχε ενθουσιάσει αλλά και η προακρόαση του Σάκη Φράγκου με είχε πορώσει άσχημα. Με μεγάλες προσδοκίες λοιπόν, έβαλα να ακούσω το “Frequency of illusion” και το αποτέλεσμα ήταν αυτό ακριβώς που περίμενα. Μακελειό.
Προφανώς μιλάμε για thrash metal παλαιάς, ορθόδοξης κοπής, ξέρετε τώρα, riffs ξυράφια, υπερηχητικές ταχύτητες από μία μπάντα που δεν αποποιείται το ένδοξο παρελθόν της αλλά παράλληλα τολμά να εξερευνήσει και άλλα μονοπάτια και μάλιστα με μεγάλη επιτυχία. Για του λόγου το αληθές, αξίζει να αναφέρουμε το “The great deceiver” , ατμοσφαιρικό με μία αύρα ROTTING CHRIST, το καθηλωτικό “The arsonist”, από τις αγαπημένες μου στιγμές του δίσκου, και το ρυθμικό “Ornea” που παρουσιάζουν μια άλλη, πολύ ενδιαφέρουσα δυναμική της μπάντας.
Οι παλιές αγάπες προς το Τευτονικό thrash metal και το αλκοόλ δεν κρύβονται, όπως αποδεικνύει το SODOM-meets-TANKARD “Thrashin’ beer” , προορισμένο να δημιουργήσει πανικό στις συναυλίες τους. Από εκεί και πέρα, ο κακός χαμός, τι να πιάσεις και τι να ξεχωρίσεις από τις βόμβες που σκάνε ξεκινώντας από το εναρκτήριο “The hunter” που δείχνει το πάθος, την εμπειρία τους αλλά και την αστείρευτη έμπνευση των FLAMES. Προσωπικές μου αδυναμίες είναι τα σαρωτικά “Lightbringer” και “ Epic”, αν και τα υπόλοιπα κομμάτια δεν υπολείπονται σε ποιότητα και δύναμη.
Φυσικά, το κερασάκι στην τούρτα σε όλον αυτόν τον ηχητικό όλεθρο δεν είναι άλλο από την επανεκτέλεση του “Dressed in black suede” από το θρυλικό ντεμπούτο τους, “Made in hell” , που όπως επεσήμανε και ο Σάκης στην προακρόαση, συνδέει το παρόν της μπάντας με τα 40 χρόνια που πέρασαν από την κυκλοφορία αυτού του ιστορικού, από κάθε άποψη, δίσκου. Και ναι, πολύ χάρηκα και εγώ να ακούω όχι απλά κανονικά, αλλά ΙΣΟΠΕΔΩΤΙΚΑ τύμπανα από τον Νίκο και το τραγούδι ακούγεται σαν μια εντελώς νέα σύνθεση! Πολύ όμορφη κίνηση που σίγουρα σε εμάς που είμαστε, χμ, κάποιας ηλικίας και ζήσαμε δια ζώσης την κυκλοφορία του “Made in hell” θα φέρει σίγουρα ρίγη συγκίνησης.
Για την απόδοση της μπάντας, δεν έχω να πω τίποτα, τα παιδιά βρίσκονται με κλειστά μάτια και ο καθένας δίνει τον καλύτερο τους εαυτό. Οι γερόλυκοι παίζουν μεγάλη μπάλα και δεν χαρίζουν κάστανα σε κανέναν, ιδίως σε όσους νόμιζαν ότι το “Resurgence” ήταν απλά ένα πυροτέχνημα.
Αν το “Resurgence” σηματοδότησε την επιστροφή τους, το “Frequency of illusion” επιβεβαιώνει με το πιο εμφατικό τρόπο ότι οι FLAMES ήρθαν για να μείνουν για τα καλά! Και πολύ μας χαροποιεί αυτό!
8,5 / 10
Θοδωρής Κλώνης
