“Saturday night fever”
Ο Danko Jones κυκλοφόρησε με το συγκρότημά του, στο τέλος της περασμένης χρονιάς, το άλμπουμ “Leo rising”, που βρήκε θέση στα αγαπημένα μου άλμπουμ του 2025. Πάντα στο κλασικό punk-meets-hard rock ύφος, ανεβαστική διάθεση και φουλ στην ενέργεια. Από τη στιγμή που μου δόθηκε η ευκαιρία να μιλήσω μαζί του, δεν υπήρχε περίπτωση να την αφήσω ανεκμετάλλευτη και αποδείχθηκε όντως, ότι ήταν ένας πολύ καλός συνομιλητής.
Λοιπόν, εδώ έχουμε τον Danko Jones, έτοιμο να μιλήσει για το “Leo Rising”, το νέο του άλμπουμ, για το Rock Hard. Καλώς ήρθες Danko, πού σε βρίσκουμε; Είσαι σε περιοδεία, σωστά;
Ναι, είμαστε σήμερα στο Λουξεμβούργο, παίζουμε στο Rock Hall.
Έχεις περιγράψει το άλμπουμ ως meat and potatoes rock.
Όχι, έχω περιγράψει όλα τα άλμπουμ μας έτσι.
Τι σε κάνει να παραμένεις πιστός σε αυτή την ωμή προσέγγιση ακόμα και σήμερα;
Δεν ξέρω, μου αρέσει πολύ. Νομίζω ότι απολαμβάνουμε τη μουσική που παίζουμε, αλλιώς δεν θα το κάναμε. Και, ξέρεις, δουλεύει για εμάς, οπότε δεν πρόκειται να το αλλάξουμε κιόλας, ξέρεις. Μας έχει επιτρέψει να παίξουμε εδώ στο Λουξεμβούργο ξανά. Οπότε, δεν πρόκειται να αλλάξουμε κάτι που δεν είναι χαλασμένο, και μας αρέσει.
Ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση κατά τη δημιουργία του “Leo Rising” και πώς την ξεπεράσατε ως μπάντα, αν υπήρχε πρόκληση;
Δεν υπήρχαν και πολλές προκλήσεις. Η μόνη πρόκληση που παραμένει σταθερή είναι ότι δεν ζούμε πια στην ίδια πόλη. Οπότε δεν είμαστε στο ίδιο δωμάτιο γράφοντας όπως παλιά, αλλά καταφέραμε να το δουλέψουμε στέλνοντας αρχεία ο ένας στον άλλον. Και αυτό φαίνεται ότι ήταν μια αρκετά ομαλή αλλαγή. Δεν είναι ακριβώς πρόκληση, περισσότερο είναι μια διαφορά. Οπότε δεν υπάρχουν πραγματικές προκλήσεις. Θα έλεγα ότι η πρόκληση είναι η ίδια με κάθε άλλη μπάντα που φτιάχνει έναν νέο δίσκο. Το υλικό δεν είναι δοκιμασμένο. Αν είσαι στο δωδέκατο άλμπουμ σου, δεν δουλεύεις στο πρώτο σου άλμπουμ, που είναι βασικά υλικό που έχεις παίξει σε live για μήνες ή χρόνια και έχει ήδη δοκιμαστεί. Δουλεύεις σε νέο υλικό που κανείς δεν έχει ξανακούσει και πολύ συχνά, στη δική μας περίπτωση, δεν έχει καν παιχτεί ποτέ ζωντανά. Παίξαμε ένα τραγούδι την προηγούμενη εβδομάδα για πρώτη φορά. Και αυτό είναι στο άλμπουμ. Οπότε οι προκλήσεις δεν είναι νέες. Είναι απλά εκεί πλέον.
Έχετε ένα τραγούδι που λέγεται “Diamond in the Rough”, που όχι μόνο έχει ένα old school KISS feeling, αλλά επίσης έχει τον Marty Friedman στην κιθάρα. Πρώτα, πώς έγινε αυτή η συνεργασία με τον Marty;
Απλά τον ρωτήσαμε. Αυτό είναι όλο.
Πώς τον επιλέξατε για αυτό το συγκεκριμένο τραγούδι;
Λοιπόν, ξέρεις, όντας φίλος με τον Marty, ξέρω ότι οι δύο αγαπημένες του μπάντες είναι οι KISS και οι RAMONES. Και δεδομένου ότι αυτό είχε ένα old school KISS vibe, ήξερα ότι θα του άρεσε πολύ. Δηλαδή, θα ήταν μέσα ό,τι κι αν του ζητούσαμε να παίξει σε οποιοδήποτε τραγούδι μας. Αλλά σε αυτό σκέφτηκα ότι θα μπορούσε πραγματικά να “μπει με τα μπούνια”. Του αρέσει το παλιό KISS vibe. Και, ήμουν και στο δικό του άλμπουμ πριν από 11 χρόνια. Οπότε ήταν ένας ωραίος τρόπος να ανταποδώσουμε τη χάρη εμείς. Και ήταν ωραίο που τον είχαμε στο κομμάτι και τα πήγε περίφημα.
Και δεύτερον πάνω σε αυτό, αντιμετωπίσατε κανένα πρόβλημα χρησιμοποιώντας αυτές τις KISS φιγούρες στο βίντεο κλιπ σας για το “Diamond in the Rough”;
Όχι, όχι ακόμα. Υποθέτω ότι δεν έχει φτάσει σε τέτοια νούμερα ώστε να τους φτάσει. Ίσως αν είχαμε 10 εκατομμύρια views, αλλά δεν έχουμε, τότε ίσως να μας έπαιρναν τηλέφωνο. Αλλά ακόμα κι αν μας έπαιρναν, κάπως θα το εκμεταλλευόμασταν. Και πιθανότατα θα βγάζαμε ένα δελτίο τύπου ότι θέλουν να μας κάνουν μήνυση ή κάτι τέτοιο. Οπότε όπως και να έχει, κερδίζουμε, ξέρεις. Χαχαχα.
Λοιπόν, πώς σας ήρθε αυτή η ιδέα να χρησιμοποιήσετε αυτούς τους KISS lookalikes; Είναι AI; Τι είναι;
Δεν ήταν δική μου, ήταν ιδέα του JC. Και προέκυψε από το γεγονός ότι απλά δεν είμαστε πια στην ίδια πόλη. Οπότε δεν μπορούσαμε να εμφανιστούμε για ένα video shoot εκτός αν πετούσαμε όλους εκεί, και αυτό είναι πολύ ακριβό. Οπότε ο JC είχε την ιδέα: γιατί δεν παίρνουμε μια KISS cover band να κάνει lip sync στο τραγούδι; Διότι θυμίζει πολύ το παλιό KISS. Φυσικά, θα λάτρευα αυτή την ιδέα. Οπότε, το αγκαλιάσαμε όλοι. Και μετά σκέφτηκα ότι θα μπορούσα και εγώ να είμαι στο βίντεο. Ξέρεις, θα μπορούσα να το γυρίσω στο σπίτι μου. Και μπορώ να κάνω ένα cameo στο δικό μας βίντεο. Οπότε ντύθηκα ως The Phantom από την ταινία KISS Meets the Phantom. Το κάναμε κάπως σαν spoof. Αλλά ναι, το γύρισα στο σαλόνι μου με έναν φίλο μου. Πήρε λιγότερο από μία ώρα για τις σκηνές μου. Και έτσι, όταν βλέπεις το βίντεο, τουλάχιστον ξέρεις ότι είμαστε εμείς. Ότι είναι το τραγούδι μας, αντί να λες “τι είναι αυτό; Είναι νέα KISS μπάντα;” Οπότε ήταν σίγουρα υπέροχη ιδέα. Αλλά ο JC το σκέφτηκε αυτό με το KISS tribute. Και το όνομα της KISS tribute band στο βίντεο είναι Wicked Kisser. Οπότε είναι πραγματική KISS tribute band.
Και είναι πολύ αστείο βίντεο. Βγήκε πραγματικά πολύ καλό.
Α, ευχαριστώ. Ναι, ήταν αστείο. Όχι εσκεμμένα πέρα από την ιδέα. Δεν ξέραμε καν τι να περιμένουμε γιατί δεν ήμασταν στο πλατό. Οπότε δεν ξέραμε τι θα συμβεί. Οπότε είμαι κι εγώ ευχάριστα έκπληκτος από το αποτέλεσμα.
Ναι, ο Patrick είναι επίσης πολύ ταλαντούχος. Οπότε ήξερε τι να κάνει.
Ναι, ναι. Είναι σπουδαίος.
Ένας ακόμη σπουδαίος τύπος είναι ο Eric Ratz, με τον οποίο έχεις δουλέψει πολλές φορές. Τι καταλαβαίνει για τον ήχο σας που τον κάνει τον κατάλληλο παραγωγό για τα άλμπουμ σας;
Λοιπόν, τα πάμε πολύ καλά με τον Eric προσωπικά. Και αυτό είναι ένα πολύ μεγάλο κομμάτι οποιασδήποτε παραγωγής, νομίζω. Επιπλέον, όταν έχει να κάνει με μένα και τον Eric, ο Eric κι εγώ είμαστε από την ίδια περιοχή περίπου στο Τορόντο, ή στη ευρύτερη περιοχή του Τορόντο. Και έτσι μεγαλώσαμε μέσα σε, δεν ξέρω, είναι σαν το Wayne’s World, ο Mike Myers είναι από το Scarborough. Είμαι κι εγώ από το Scarborough. Ο χαρακτήρας που παίζει είναι πολύ σαν τους ανθρώπους με τους οποίους μεγαλώσαμε. Οπότε είναι αυτό το vibe, αυτή η ενέργεια, αυτό το είδος vibe. Και νομίζω ότι με τον Eric είμαστε κατά κάποιο τρόπο στο ίδιο μήκος κύματος με αυτή την έννοια. Οπότε μεταφέροντας αυτό σε έναν δίσκο και στην παραγωγή, εμπιστεύομαι το αυτί του Eric όταν έχει να κάνει με κιθάρες. Ξέρει τι είδους κιθάρες. Έχουμε το ίδιο είδος, όχι τα πάντα, αλλά νομίζω θεμελιακά τα ίδια, ακούγαμε τους ίδιους rock ραδιοφωνικούς σταθμούς μεγαλώνοντας. Ξέρουμε τις ίδιες μπάντες. Υπάρχει μια σύμπτωση μυαλών μεταξύ εμένα και του Eric. Οπότε όταν έχει να κάνει με το είδος του rock που κάνουμε και τους κιθαριστικούς ήχους που θέλω, εμπιστευόμαστε το αυτί του Eric όταν έχει να κάνει με rock μουσική. Και δηλαδή, οι παραγωγές του μιλούν από μόνες τους. Έχει κάνει σπουδαία άλμπουμ με άλλες μπάντες.
Ποιο είναι το μεγαλύτερο πλεονέκτημα του να είσαι power trio;
Υπάρχουν λιγότεροι μάγειρες στην κουζίνα. Είμαστε μόνο τρεις. Δεν χρειάζεται να ασχοληθούμε με μια τέταρτη ή πέμπτη γνώμη. Και όταν είναι απογυμνωμένο σε τρεις, είναι απλά οι τρεις μας. Και όσο λιγότεροι άνθρωποι έχεις, νομίζω τόσο πιο πολύ, τόσο πιο κοντά έρχεσαι ως μπάντα.
Υπάρχει μια συγκεκριμένη γραμμή στο δελτίο τύπου σας όπου λέει: “Ελπίζω ο κόσμος να ακούσει το άλμπουμ. Συγγνώμη, το να λέω ότι ελπίζω ο κόσμος να το ακούσει έρχεται πριν από το να ελπίζω ότι θα τους αρέσει, το 2025”. Με τόσες πολλές μπάντες να παλεύουν για προσοχή, πόσο δύσκολο είναι σήμερα απλά να καταφέρεις ο κόσμος να ακούσει ένα νέο άλμπουμ;
Δεν ξέρω, γιατί δεν είμαι σε εκείνη την πλευρά της μουσικής βιομηχανίας, δηλαδή στο να προσπαθώ να κάνω τον κόσμο να ακούσει κάτι. Εμείς απλά το κυκλοφορούμε και μετά πάμε σε περιοδεία και όποιος έρθει, έρχεται. Και αν δεν έρθουν πολλοί άνθρωποι, τότε απλά το αποδίδω στο ότι, ωχ, απλά δεν είμαστε μια πολύ δημοφιλής μπάντα. Δεν κοιτάζω πραγματικά τα νούμερα και να δω ότι, α, αυτή η μπάντα είναι… αν και μερικές φορές συμβαίνει όπου υπάρχουν μπάντες που κάπως μας πετάνε έξω από το chart ή δεν μας ακούνε επειδή κυκλοφόρησαν ένα νέο άλμπουμ. Πραγματικά δεν ξέρω. Αλλά καταλαβαίνω ότι υπάρχουν τόσες πολλές μπάντες έξω εκεί αυτές τις μέρες και υπάρχει μόνο τόσος χρόνος. Και επίσης ξέρω ότι υπάρχουν τόσοι πολλοί άλλοι περισπασμοί, όπως το Netflix και τα video games και το Internet και το YouTube. Και μετά υπάρχουν όλα τα κανονικά πράγματα που κάνει ο κόσμος, όπως τα σπορ και δεν ξέρω.
Ελπίζω ο κόσμος να κάνει αθλητισμό και να μη χάνει χρόνο στα social media. Πώς πιστεύεις ότι η «γενιά των social media» έχει αλλάξει τον τρόπο που βιώνει κανείς τη μουσική;
Ναι, η εμπειρία έχει αλλάξει, αλλά η κατανάλωση της μουσικής παραμένει. Όταν μεγάλωνα, ήθελα να ξέρω ποιες μπάντες υπήρχαν… ήξερα τα ονόματα, αλλά δεν ήξερα πώς ακούγονταν. Μου πήρε χρόνια να βρω άλμπουμ των PUSSY GALORE, απλώς διάβαζα γι’ αυτούς. Δεν ήξερα πού να αγοράσω τους δίσκους. Τώρα ένα παιδί απλά πληκτρολογεί “Pussy Galore” ή “Sonic Youth” και μέσα σε ένα Σαββατοκύριακο περνάει όλη τη δισκογραφία. Και δεν νομίζω ότι αυτό είναι κακό, το θεωρώ σπουδαίο. Παιδιά που μπήκαν στη μουσική πριν 2-3 χρόνια ξέρουν 5 φορές περισσότερα απ’ όσα ήξερα εγώ στην ηλικία τους. Η πρόσβαση είναι τεράστια. Εγώ άκουγα την ίδια κασέτα για ένα ολόκληρο σχολικό έτος πηγαίνοντας σχολείο. Αυτοί μέσα σε έναν μήνα έχουν καταναλώσει 20, 30, 40 άλμπουμ από διαφορετικές μπάντες. Οι μεγαλύτεροι βλέπουν την αρνητική πλευρά, αλλά αν μιλήσεις με αυτά τα παιδιά, ξέρουν πολλά περισσότερα για μουσική απ’ ό,τι ήξερα εγώ τότε — και όταν ήμουν 16, αλλά και δέκα χρόνια μετά.
Ίσως εμείς οι μεγαλύτεροι ξεχνάμε πόσα λεφτά πετάγαμε αγοράζοντας δίσκους χωρίς να ξέρουμε τι περιείχαν.
Ακριβώς. Πόσους δίσκους αγοράσαμε επειδή ακούγονταν κουλ ή είχαμε ακούσει το όνομα, χωρίς να έχουμε ακούσει ούτε νότα. Επειδή δεν υπήρχε πρόσβαση, είτε στο ραδιόφωνο είτε στα δισκάδικα. Και όταν έβρισκες κάτι που έδειχνε κουλ, έπαιρνες το ρίσκο. Και θα έλεγα ότι το 50% του χρόνου ήταν χάλια.
Ναι, και μετά προσπαθούσαμε να ακούσουμε τον δίσκο ξανά και ξανά για να μας αρέσει, επειδή είχαμε δώσει τα λεφτά μας.
Ναι, υπάρχουν τόσοι πολλοί. Και τώρα, 20-30 χρόνια μετά, όταν ακούω αυτούς τους δίσκους, στην πραγματικότητα μου αρέσουν — γιατί μου θυμίζουν όταν έπρεπε να πιέσω τον εαυτό μου να τους ακούσει.
Τι σε εξιτάρει όταν δουλεύεις με μουσικούς από διαφορετικούς κόσμους — metal icons, rock βετεράνους, ακόμη και τον Ralph Macchio στο video clip του “Had Enough”;
Λοιπόν, είναι πάντα διασκεδαστικό να δουλεύεις με ανθρώπους που είσαι fan τους, σίγουρα. Με τον Ralph Macchio είναι αλλιώς, γιατί ήταν video, και είναι πιο υπερυψωμένο, είναι κινηματογράφος. Αυτό είναι το κορυφαίο επίπεδο. Οι κινηματογραφικοί αστέρες είναι η βασιλική τάξη μας το 2025. Αν είσαι μεγάλος κινηματογραφικός αστέρας, είσαι τόσο μεγάλος όσο ένας βασιλιάς αιώνες πριν. Με ανθρώπους από άλλες μπάντες το απολαμβάνω πολύ, ειδικά αν ήμουν fan μεγαλώνοντας ή αν είμαι fan τώρα. Πάντα είναι διασκεδαστικό.
Έχεις μια φήμη ότι είσαι ειλικρινής. Σου κόστισε ποτέ κάτι σημαντικό στη βιομηχανία;
Ω ναι, σίγουρα. Θεέ μου, προσπαθώ να μην το σκέφτομαι. Αλλά ναι, μερικές φορές το στόμα μου άνοιξε όταν δεν έπρεπε. Και είπα πράγματα που ενόχλησαν ανθρώπους. Και με τη σειρά του, κάψαμε γέφυρες. Και το κόλπο είναι να μείνεις στο παιχνίδι αρκετά ώστε οι άνθρωποι που έκαψαν τις γέφυρες με σένα, να φύγουν.
Ή να πεθάνουν.
Ναι, ακριβώς. Αυτό έχει συμβεί μερικές φορές. Χαχα. Αλλά μετά από τόσα χρόνια, αυτό που έμαθα είναι, για το μεγαλύτερο μέρος, να κρατάω τις απόψεις μου για τον εαυτό μου. Αν δεν μου τις ζητάνε, και αν δεν πρόκειται να κάνουν καμία διαφορά σε κανέναν, και αν πρόκειται να βλάψουν τη μπάντα μας — ειδικά τους συνεργάτες μου. Ξέρεις, αν πω κάτι για μια μπάντα, όπως έχω κάνει στο παρελθόν, και αυτή η μπάντα θυμώσει και χάσουμε μια ευκαιρία, δεν θα μάθουμε ποτέ αν θα δουλεύαμε με εκείνη τη μπάντα ή αν θα πηγαίναμε σε tour μαζί. Τώρα ξέρουμε σίγουρα ότι δεν θα πάμε. Δεν θέλω λοιπόν… Αυτό επηρεάζει τους συνεργάτες μου, που μπορεί να μην έχουν την ίδια άποψη με εμένα. Την τελευταία δεκαετία περίπου, κατάφερα να κρατήσω το στόμα μου κλειστό.
Είχατε γίνει διάσημοι όταν η Universal Canada σας έδιωξε επειδή μίλησες κατά του downloading. Αν συνέβαινε το ίδιο σήμερα, θα το ξαναέκανες ή όχι;
Καλή ερώτηση. Πολύ καλή ερώτηση. Με ρωτάς 20 χρόνια μετά. Ο είκοσι ετών μεγαλύτερος εαυτός μου λέει ότι όχι, δεν θα έλεγα τίποτα. Θα άφηνα τον καθένα να κάνει αυτό που θέλει, αρκεί η μπάντα να μην καίγεται. Αλλά θα με υπερασπιστώ λέγοντας ότι τότε νόμιζα πως ήταν μια έξυπνη θέση να πάρω, χωρίς να ξέρω προς τα πού πήγαινε η βιομηχανία. Επέλεξα να στηρίξω τον fan, τον μουσικόφιλο που δεν ήθελε… Και η ουσία ήταν για το αν έπρεπε να μηνύεις κόσμο επειδή κατεβάζει. Και αυτό δεν μου φαινόταν σωστό. Αυτό ήταν που είπα. Τώρα απλά το αποδίδουν στο «δεν ήθελες το downloading και σε έδιωξαν». Ναι και όχι. Οι λεπτομέρειες είχαν να κάνουν περισσότερο με το ότι τάχθηκα υπέρ του μουσικόφιλου.
Έχεις βιώσει όλα τα μοντέλα: major labels, indie labels, αυτοχρηματοδοτούμενο touring. Ποιο σου έδωσε τη μεγαλύτερη ελευθερία — όχι την περισσότερη επιτυχία;
Δεν νομίζω ότι υπήρξε ποτέ πλατφόρμα ή μοντέλο όπου δεν είχαμε την ίδια ελευθερία. Πάντα κάναμε τη μουσική μας. Το πιο πνιγηρό που ένιωσα ήταν πριν αρχίσουμε να κυκλοφορούμε άλμπουμ. Τότε αμφισβητούσα τον εαυτό μου. Δεν ξέραμε τι να κάνουμε, γράφαμε τραγούδια, τα δίναμε σε μια major ή indie εταιρεία, και μας έλεγαν «δεν είναι αρκετά καλά». Και ξυνόμασταν στο κεφάλι λέγοντας «ΟΚ, και τι χρειάζεται για να μας υπογράψετε;» — «Πρέπει να κάνετε αυτό, αυτό και αυτό». Το δοκιμάζαμε, και τελικά δεν ακουγόταν σαν εμάς. Και έφτασε στο σημείο που αμφισβητούσα τον εαυτό μου τόσο που δεν μπορούσα καν να γράψω μουσική. Αυτή ήταν η περίοδος 97–99 περίπου. Μιλούσαμε με labels κάθε τύπου και κανένας δεν το ήθελε. Αυτοί οι άνθρωποι τώρα έχουν φύγει. Το 80% δεν είναι καν στη βιομηχανία. Κι εμείς είμαστε ακόμα εδώ. Και τώρα δεν ακούω κανέναν εκτός από τους δύο τύπους στη μπάντα. Και το ένστικτό μου. Τότε ήταν που ένιωσα πιο πνιγμένος. Από τότε, με κάθε label, κανείς δεν ήρθε να μας πει «κάντε αυτό το είδος τραγουδιού» ή «κάντε αυτήν τη διασκευή». Είχαμε ανθρώπους που νόμιζαν ότι ήξεραν καλύτερα για τη μπάντα μας επειδή ήταν στη βιομηχανία. Τους δώσαμε το τεκμήριο της αθωότητας. Δεν κατηγορώ τον εαυτό μου, αλλά δεν τους εμπιστεύομαι. Οι μόνοι που εμπιστεύομαι είναι ο παραγωγός που έχουμε στο άλμπουμ και τα μέλη της μπάντας.
Και αυτό το βρήκες με σκληρή δουλειά τόσα χρόνια.
Ναι. Νομίζω περισσότερο το αποδείξαμε σε εμάς τους ίδιους. Ο καθένας έχει μια άποψη, ειδικά online. Αφήνουν σχόλια, και ξέρω ότι το εννοούν καλοπροαίρετα. Αλλά όταν διατυπώνεται σαν συμβουλή, σκέφτομαι: ΟΚ — αλλά τι έχεις κάνει; Ποιο είναι το track record σου; Γιατί εγώ μπορώ να σου δείξω το δικό μου. Δείξε μου το δικό σου. Ξέρεις, όταν είσαι στο στούντιο με τον Garth Richardson και δουλεύεις φωνητικά, και σου λέει να το τραγουδήσεις αλλιώς, θα τον ακούσω. Γιατί έκανε το πρώτο άλμπουμ των RAGE AGAINST THE MACHINE. Αυτό είναι μεγαλύτερο από οτιδήποτε έχουμε κάνει εμείς. Θα σε ακούσω. Θα δοκιμάσω την ιδέα σου. Και 9,9 φορές στις 10 έχει δίκιο. Το ίδιο και ο Eric Ratz. Αν δεν του αρέσει η φωνή μου ή ο ήχος της κιθάρας, θα υποχωρήσω. Αλλά δεν θα κάνω rant. Κάποιοι στα labels στα late 90s νόμιζαν ότι ήξεραν τόσα πολλά για τη μουσική. Είναι αστείο τώρα.
Βλέποντας όλο το ταξίδι από το Horseshoe Tavern μέχρι παγκόσμιες περιοδείες όπως τώρα στο Λουξεμβούργο, τι είναι κάτι που θυσιάζεις για τη μπάντα και σπάνια μιλάς γι’ αυτό;
Την προσωπική μου ζωή, φίλους και οικογένεια. Δεν είμαι εκεί. Προσπαθούμε να μένουμε σε επαφή — ευτυχώς τώρα με internet, smartphones, laptops, είναι εύκολο μέσα σε ένα λεπτό. Στην πραγματικότητα, είμαι πιο γρήγορος εγώ από ανθρώπους πίσω στο σπίτι. Αλλά στις αρχές του 2000 έως περίπου τα 2010s δεν ήταν τόσο εύκολο. Αυτό ήταν το δύσκολο. Και φυσικά φροντίζαμε να μένουμε σε επαφή, αλλά το να μην είσαι φυσικά εκεί ήταν σκληρό.
Υπάρχει κάποιο onstage moment που σου θύμισε γιατί συνεχίζεις;
Κάθε βράδυ. Είναι μίξη ενθουσιασμού και τρόμου. Αυτό το κάνει να αξίζει. Αν δεν είχα αυτό το κράμα, δεν θα ήταν διασκεδαστικό. Είναι σαν roller coaster. Το κοινό είναι εκεί για να ακούσει τα τραγούδια, αλλά και για να δει αν θα τα κάνεις θάλασσα. Είναι ένα yin-yang. Μου αρέσει αυτή η πρόκληση.
Παίξατε στην Ελλάδα για πρώτη φορά πέρσι. Τι θυμάσαι από την επίσκεψη; Ήταν μεγαλύτερος ο τρόμος παίζοντας πρώτη φορά σε μια νέα χώρα;
Ναι. Πλέον ανοίγαμε για άλλη μπάντα — τους OFFSPRING. Τίποτα εναντίον τους, είναι σπουδαίοι, αλλά δεν είναι το κοινό μας. Δεν ήξεραν απαραίτητα τα τραγούδια. Όταν ανοίγεις, δεν περιμένεις να σε ξέρουν. Νομίζω όμως ότι πήγε τέλεια. Ο κόσμος μπήκε στο κλίμα. Και το ταξίδι ήταν φανταστικό. Ελπίζω να ξαναέρθουμε.
Και νομίζω ότι κερδίσατε fans από τους OFFSPRING. Είδα τον κόσμο να πλησιάζει τη σκηνή όσο παίζατε, και ήταν πολύ ζέστη. Αλλά ήρθαν να δουν τους DANKO JONES, που ήταν πολύ καλό.
Αυτό είναι καλό σημάδι.
Τι ακολουθεί για τους DANKO JONES;
Περιοδεία. Ο δίσκος βγήκε. Τα videos τελείωσαν. Ίσως βγει άλλο single. Θα περιοδεύουμε παντού για τον επόμενο χρόνο.
Το επόμενο single θα είναι, ας πούμε, το SEX PISTOLS τραγούδι. “I love it louder”.
Ναι, έχει λίγο αυτή τη SEX PISTOLS φάση. “Holidays in the Sun”, έχει αυτή την συγχορδία. Ναι, ναι.
Φανταστικό.
Ευχαριστώ πολύ. Χάρηκα.
Σάκης Φράγκος
