Πλούσιο συναυλιακό στις αρχές της χρονιάς και μάλιστα σε συνεχόμενες μέρες, αφού είδαμε τους REFLECTION, DOOMOCRACY και VENUS σε ένα πολλά υποσχόμενο πακέτο την Κυριακή 11 Ιανουαρίου. Ήταν πολλοί οι λόγοι που με έκαναν να παρευρεθώ στη συγκεκριμένη συναυλία, αλλά σε καμία περίπτωση δεν περίμενα ένα τόσο σαρωτικό αποτέλεσμα ΚΑΙ από τους τρεις.
Ξεκίνημα ακριβώς στην ώρα τους, με λιγοστό κόσμο προς το παρόν, οι Αθηναίοι VENUS, τους οποίους άκουσα πρώτη φορά πλην μιας πολύ σύντομης αναζήτησης δυο μέρες πριν το live. Η τετράδα παίζει thrash όπως μας είπε αν και έχουν και άλλα στοιχεία πιο τεχνικά, επομένως δεν μιλάμε για μία περίπτωση με μόνιμα το πόδι στο γκάζι. Αντιθέτως έχουν κάποιους αστερίσκους που τους προσδίδουν ένα θετικό πρόσημο. Ο ένας είναι το μοίρασμα των φωνητικών από τους δύο κιθαρίστες, τον Γιώργο στα ακραία και τον Αντώνη στα πιο καθαρά. Ο άλλος, είναι οι αρκετές εναλλαγές ρυθμών που έχει η μουσική τους.
Οι παράγοντες αυτοί έπαιξαν σημαντικό ρόλο στο να μην γίνουν οι VENUS μονότονοι ούτε λεπτό. Με σύμμαχο τον πεντακάθαρο ήχο, μπορούσε να γίνει αντιληπτό κάθε τι που έπαιζαν και μπορούσες να πιάσεις άνετα το vibe της τέχνης τους. Μετά από έξι τραγούδια μας χαιρέτησαν πολύ γρήγορα αφήνοντας τις καλύτερες εντυπώσεις στο κοινό που ήταν εμφανώς περισσότερο τώρα. Ακούσαμε και υλικό από το άλμπουμ που δουλεύουν αυτήν την περίοδο το οποία μου φάνηκε πολλά υποσχόμενο. Συνολικά κρίνω την πρώτη μου σοβαρή επαφή με την μπάντα ως άκρως επιτυχημένη.
Με πολύ ενέργεια και υψηλή εκτελεστική δεινότητα παρά την πολυπλοκότητα του υλικού τους, οι Αθηναίοι αποτέλεσαν το τέλειο άνοιγμα της βραδιάς. Αν κάτι πρέπει να δουλέψουν είναι οι επικοινωνιακές δεξιότητες ανάμεσα στα τραγούδια ώστε να μην υπάρχουν μεγάλες παύσεις, γενικά είναι στοιχείο που φάνηκαν να χωλαίνουν, αλλά επειδή είναι νεοσύστατοι το θεωρώ απολύτως φυσιολογικό. Συγχαρητήρια!
Συνέχεια με μία αγαπημένη μου πάντα από το Ηράκλειο της Κρήτης, τους doomsters DOOMOCRACY. Μόνο τυχαίοι δεν είναι, αφού έχουν κυκλοφορήσει εξαιρετικούς δίσκους, σε σημείο που τους θεωρώ από τις καλύτερες μπάντες που έχει αναδείξει η Ελλάδα. Αυτή ήταν η άποψή μου για την στούντιο εκδοχή τους, μέχρι σήμερα, αλλά πλέον μπορώ να λέω το ίδιο και για την σκηνική τους παρουσία.
Η πεντάδα ανέβηκε στην σκηνή με αέρα μεγάλης μπάντας, δέκα λεπτά πριν την επίσημη ώρα έναρξης, υπό τους ήχους του “Ghost of the past”. Θα τα πούμε και στο τέλος, αλλά για άλλη μια φορά ο ήχος ήταν άψογος, με τα φωνητικά του Μιχάλη να είναι στο επίκεντρο για το μεγαλύτερο μέρος. Ας μείνουμε στον frontman, ο οποίος ήταν σε μεγάλη φόρμα, με την χαρακτηριστική του φωνή να καθηλώνει, ενώ με τεράστια ευκολία έβγαιναν και οι τσιρίδες οι οποίες καθώς προχωρούσε το setlist, γινόντουσαν και πιο συχνές.
Το υπόλοιπο συγκρότημα βράχος, και παικτικά φάνηκε η εμπειρία τους εκτελεστικά τόσο σαν μονάδες, αλλά και σαν σύνολο. Καλή ροή μεταξύ τραγουδιών πηδώντας από το ένα άλμπουμ στο άλλο, και τις επιλογές να κατανέμονται σχεδόν ισομερώς στη δισκογραφία τους, δείχνοντας δικαίως την εμπιστοσύνη που έχουν σε όλο τον κατάλογό τους.
Συγκεκριμένα, μετά την είσοδο τους ακούσαμε τα “End is written” και “Faceless” από το ντεμπούτο. Κάπου εκεί ήρθε η ώρα για τον τρίτο και καλύτερό τους (κατέ με) δίσκο με τίτλο “Unorthodox”, με 2 σερί τραγούδια, τα “Eternally lost” και “Prelude to the apocalypse” με το δεύτερο να αποτελεί και highlight καθώς εκεί έδωσαν ρέστα. Συνέχεια με “One with the pain” και “Guardian within” να αποτελεί αγαπημένη μου στιγμή ως το τραγούδι που με εισήγαγε στον κόσμο των DOOMOCRACY και κάπου εκεί ο κόσμος άρχισε να πληθαίνει.
Από ότι έγινε αντιληπτό, οι περισσότεροι ήρθαν για τους REFLECTION, αλλά ευτυχώς πρόλαβε η πλειοψηφία να δει έστω και λίγο τους Κρητικούς. Ακούσαμε επίσης τα “Novum dogma”, “Trinity of fates”, “Doormacht”, πριν κλείσουμε με το μαγευτικό “Spiritualist”. Το σετ τους άγγιξε τη μία ώρα και δέκα λεπτά, πρόκειται για χορταστική διάρκεια, αλλά παρόλα αυτά εγώ δεν ήθελα να κατέβουν από τη σκηνή. Το επικό doom που ακούσαμε δεν είναι βασισμένο στα sing-alongs γι’ αυτό και κατά τη διάρκεια δεν υπήρχε έντονη συμμετοχή του κοινού, με την μπάντα όμως να κερδίζει τις επευφημίες των παρευρισκόμενων μετά από κάθε κομμάτι.
Υποσχέθηκαν ότι θα τους βλέπουμε πιο συχνά, κάτι που ελπίζω να ισχύει, μιας και το αξίζουν. Εάν δεν τους έχετε δει ποτέ, προτείνω ανεπιφύλακτα να μπουν στο συναυλιακό σας στόχαστρο. Πριν προχωρήσουμε, να αναφέρουμε και την στάση των μελών οι οποίοι έδειξαν ταπεινότητα και ευγένεια μέχρι και στον τρόπο που ζήτησαν να τραβήξουν τη φωτογραφία στο τέλος, φορώντας πάντα το χαμόγελό τους. Συγχαρητήρια και εσείς!
Εκεί που αναρωτιέσαι πόσο καλύτερη μπορεί να γίνει η βραδιά, έρχεται η ώρα των headliners REFLECTION, οι οποίοι τήρησαν το πρόγραμμα με θρησκευτική ευλάβεια. Πρώτη φορά στη βραδιά ακούστηκε ένα, επικότατο, intro (σ.σ: “Returns a king”, από την ταινία “300”) για να ξεκινήσει το “March of the Argonauts” μέσα από το ομώνυμο EP των Αθηναίων, που απέσπασε διθυραμβικές κριτικές από τον Τύπο. Ήταν επίσης και η πρώτη στιγμή που άρχισε να γίνεται έντονη η συμμετοχή του κόσμου.
Η πρώτη βουτιά στο παρελθόν έγινε νωρίς, για να ακούσουμε το “Iron tower” από το “Bleed Babylon bleed” πριν αυτό δώσει τη σκυτάλη στο “Lord of the wind”, όπου έκανε επίσης χαμό. Με σύμμαχο τον ήχο, υποδεχόμαστε στο πεδίο της μάχης το πρωτόλειο, από το “Sire of the storm” 7άρι της μπάντας, “Fire” και μαζί με αυτό, δεχόμαστε επίθεση από ένα καταιγισμό riffs! Το παίξιμο του Στάθη Παυλάντη είναι οδοστρωτήρας. Είτε πρόκειται για ρυθμικά είτε για σολάρισμα, ήταν εξαιρετικός και είχε τον αέρα frontman, χωρίς να θέλω να στερήσω κάτι από την επίσης φοβερή εμφάνιση του Κώστα Τόκα πίσω από το μικρόφωνο.
O νέος τραγουδιστής των REFLECTION απέδωσε με τρομερή ακρίβεια το υλικό που ηχογράφησε στο studio πιάνοντας χωρίς κόπο ψηλές νότες, δείχνοντας ότι σε αυτές τις οκτάβες είναι σαν το σπίτι του. Ταυτόχρονα τραγούδησε πολύ επιτυχημένα τους ύμνους του παρελθόντος δείχνοντας σεβασμό τόσο στις συνθέσεις, όσο και στον συνθέτη που έπαιζε δίπλα του. Γιώργος Παυλάντης και Γιάννης Λιτινάκης σε τύμπανα και μπάσο, έδιναν τον απαραίτητο παλμό, με κάθε τους νότα να είναι λόγος για headbanging.
Επιστρέφοντας στη ροή, οι εναλλαγές μεταξύ “The battles I have won” και παρελθόντος συνεχίζονται. Ακούσαμε “Glorious victory”, “Siren song”, “When shadows fall” όπου η ατμόσφαιρα σκοτείνιασε και η κιθάρα μόνο που δεν έβγαζε σπίθες, για να πάμε στο “Once again” που είναι αφιερωμένο στην πρόσφατη τραγωδία των Τεμπών. Εκείνη τη στιγμή το συγκρότημα αποχωρεί προσωρινά για να παίξει η βίντεο εισαγωγή του “Burn the witch”, που δυστυχώς λόγω τεχνικών δυσκολιών δεν καταφέραμε να δούμε. Συμβαίνουν αυτά, οπότε μετά από μία μικρή παύση όχι πάνω από δύο λεπτά, ήρθε η ώρα για το κομμάτι, σε μία εκτέλεση που λάτρεψα, με τα δεύτερα φωνητικά του Στάθη να προσδίδουν το επικό στοιχείο που χρειάζεται.
Μένουμε στο παρελθόν υπό τους ήχους των “Wings of fate” όπου έγινε πανικός από τα sing-alongs και “Slaughter in the island of the sun”. Το ήδη κλασσικό έπος “Ruler of my own land” έγινε σάντουιτς ανάμεσα στα καινούρια “Lady in the water” και “The battles I have won” το οποίο δημιούργησε πολλούς πονεμένους αυχένες. Έτσι, ήρθε η ώρα για το πιο επικό κλείσιμο, χάριν στο “When immortals die” όπου η συμμετοχή χτύπησε κόκκινο, όλο το club είχε γίνει μια φωνή! Μιλάμε άλλωστε για ένα από τα πιο λυρικά και επικά τραγούδια που έχουν γραφτεί.
Εάν μου μένει κάτι ύστερα από την μιάμιση ώρα που έπαιξαν οι REFLECTION, είναι η ευκολία με την οποία τα καινούρια τραγούδια έδεσαν με τα παλιά. Είτε προλογίζονταν κάτι νέο είτε κάτι κλασικό, η υποδοχή ήταν εξίσου θερμή, κάτι που θεωρώ μεγάλο κατόρθωμα. Η μπάντα έβγαλε συγκίνηση επιπέδου WARLORD, ενώ όσοι ήρθαν πέρασαν τέλεια και αποθέωσαν τους μουσικούς που τους χάρισαν αυτές τις τόσο επικές στιγμές. Όπως και με τους DOOMOCRACY, έτσι και εδώ, δεν ήθελα να τελειώσει η βραδιά.
Το μόνο πράγμα το οποίο καλό θα είναι να φτιάξει το συγκρότημα δεν έχει να κάνει με το εκτελεστικό κομμάτι, αλλά τον τρόπο που προλογίζει τα τραγούδια, αφού κάποιες φορές υπήρξε καπέλωμα μεταξύ Κώστα και Στάθη, οπότε αυτό το σημείο ίσως χρειάζεται λίγο παραπάνω προετοιμασία. Συμβαίνουν αυτά όταν υπάρχουν δύο frontmen, και προφανώς δεν επηρέασε ούτε λίγο το αποτέλεσμα.
Σε αυτό το σημείο ήρθε η ώρα να πω και ένα μπράβο στη διοργάνωση. Όχι μόνο για την τήρηση του προγράμματος που πλέον έχει ευτυχώς αρχίσει να γίνεται συχνό φαινόμενο, αλλά επειδή έμεινε πιστή σε αυτό που πούλησε στο δελτίο Τύπου. Εγγυήθηκε ένα σωστό ηχητικό αποτέλεσμα, και αυτό ακριβώς λάβαμε. Από την πρώτη μέχρι και την τελευταία στιγμή, τα πράγματα έβγαιναν όπως έπρεπε από τα ηχεία και έτσι ήταν εύκολο να ευχαριστηθούν οι παρόντες και τραγούδια που δεν γνώριζαν. Και αυτό θα έπρεπε να είναι δεδομένο, αλλά δυστυχώς είναι σπάνιο ειδικά σε κλειστούς χώρους, οπότε καλό θα είναι να κρατηθεί ως σημείο αναφοράς.
Συνολικά η συναυλία ήταν άκρως επιτυχημένη, μία γιορτή για το ελληνικό metal και δεν είχε να ζηλέψει τίποτα από αντίστοιχα events που έχουν μπάντες εξωτερικού. Επίτηδες κράτησα τόνο ενθουσιασμού στην ανταπόκριση, γιατί περίμενα ένα καλό αποτέλεσμα, με την πραγματικότητα να καταλήγει πάνω των προσδοκιών. Βραδιές σαν και αυτή ξεφεύγουν από τα Ελληνικά δεδομένα και θέτουν τον πήχη ψηλά.
Παύλος Παυλάκης
Φωτογραφίες: Έλενα Βασιλάκη
