Το Symphonic Metal ξεκίνησε εγκλωβισμένο κάτω από την επιτυχία των NIGHTWISH, με πολλές μπάντες να προσπαθούν να αναπαράξουν το καλούπι αυτό. Με το πέρασμα των χρόνων τα συγκροτήματα αυτά βρήκαν δικιά τους ταυτότητα και εξελίχθηκαν, πολλές φορές βγάζοντας τον μανδύα του συμφωνικού, καταφέρνοντας να διευρύνουν το όνομά τους σε σημαντικό βαθμό. Από όσους καλλιτέχνες ξεπήδησαν τότε, οι EDENBRIDGE είναι από τους λίγους που δεν κατάφεραν να φτάσουν σε ένα ανώτερο επίπεδο αναγνωρισιμότητας, αφού ας είμαστε ειλικρινείς, το όνομά τους ακούγεται πολύ πιο σπάνια από άλλους συνοδοιπόρους τους. Παράλληλα, δεν έφυγαν ποτέ από το προσκήνιο. Χωρίς να έχουν απομακρυνθεί αισθητά από τον ήχο των πρώτων χρόνων τους, εμπλουτίζουν κάθε νέα τους δουλειά με πινελιές εξέλιξης και ωριμότητας, με αποτέλεσμα να κάνουν την ενασχόλησή μας με τον 12ο δίσκο τους μία πολύ ευχάριστη διαδικασία, ενισχύοντας την άποψή μου ότι το ιδίωμα αυτό διανύει μία από τις καλύτερες φάσεις του και έχει πολλά να δώσει εν έτει 2026.
Αν χαρακτήριζα με μία λέξη το “Set the dark on fire”, αυτή θα ήταν η ωριμότητα, αλλά όχι του είδους που κάνει τα συγκροτήματα να παίζουν άνευρα και άψυχα. Έχουμε πλειάδα από διαφορετικές ιδέες και προσεγγίσεις οι οποίες χτίζονται ωραία και οδηγούν σε όμορφες μελωδίες, ασχέτως της κατεύθυνσης του κάθε κομματιού. Συναντάμε κάθε λογής τραγούδια, από πιο δυνατά όπως το ομότιτλο, το “Lighthouse” που φέρνει μία ανατολίτικη αύρα, “Cosmic embrace” για το hit, ενώ το “Our place among the stars” είναι ένα υπέροχο επτάλεπτο mid-tempo άσμα. Όλα αυτά σερβίρονται με έναν τρόπο που σου κρατάει την προσοχή και εδώ είναι η ειδοποιός διαφορά των μοντέρνων EDENBRIDGE σε σχέση με το παρελθόν τους. Γιατί ό,τι κάνουν εδώ το έχουν ξαναπαίξει, δεν υπάρχει κάτι που να ξεπερνά σε heaviness το “A virtual dream?” του “Solitaire” ας πούμε. Αλλά τότε πιστεύω πως δεν κατάφερναν να ολοκληρώσουν τις ιδέες τους σε τόσο ικανοποιητικό βαθμό όπως σήμερα.
Αν κάτι μου άρεσε πάρα πολύ, είναι πως η μουσική δεν βασίζεται στο συμφωνικό στοιχείο για να κάνει τη βαριά δουλειά. Θα χαρακτήριζα το αποτέλεσμα πρώτα ως μία κυκλοφορία μελωδικού Metal και δεύτερον ως συμφωνική, αφού τα χορωδιακά και ορχηστρικά μέρη εμπλουτίζουν παρά χτίζουν. Παρόλα αυτά, δεν έχει απολεσθεί τελείως όπως έχουν κάνει (με επιτυχία) οι WITHIN TEMPTATION και BEYOND THE BLACK, οπότε δεν ακούμε κάτι μοντέρνο ή φουτουριστικό. Η θεατρικότητα κυριαρχεί, όπως μας δίνει να καταλάβουμε στο καλωσόρισμα το “The ghostship diaries” το οποίο αποπνέει κάτι απόκοσμο σε στιγμές. Μιας και μιλάμε για vibes και soundtrack αισθητικές, αυτά τα στοιχεία ξεχωρίζουν στο “Bonded by the light” το οποίο δεν ξέρω αν ονομάστηκε τυχαία έτσι, γιατί θα μπορούσε να είναι άνετα τραγούδι εισαγωγής μία ταινίας James Bond και πρόκειται για κορυφαία στιγμή.
Αν υπάρχει κάτι που δεν έκανε καλά ο δίσκος αυτός, είναι να προωθήσει τον εαυτό του σωστά. Τα singles που κυκλοφόρησαν πρώτα (“Cosmic embrace”, “Where the wild things are”), ανήκουν με ευκολία στις κατώτερες θέσεις της κατάταξης. Δεν είναι κακά σε καμία περίπτωση σαν μέρος του συνόλου, αλλά δεν τα βλέπω και ως τους καλύτερους κράχτες που θα σε κάνουν να ανυπομονείς για το τελικό, συνολικό αποτέλεσμα. Ευτυχώς μετά έβγαλαν το title track που έστρωσε κάπως την κατάσταση. Βέβαια μπορώ να καταλάβω αυτές τις επιλογές καθώς είναι τα πιο μελωδικά τραγούδια, με τα υπόλοιπα να έχουν δυνατό χαρακτήρα που θα τα έκανε πιο δύσκολα να σταθούν αυτόνομα ως σημεία έλξης.
Όπως έχει γίνει αντιληπτό, η χρονιά έκανε ποδαρικό με το δεξί. Αν πιστεύω πως οι EDENBRIDGE με τον νέο τους δίσκο θα ανέβουν επίπεδο και θα διεκδικήσουν ένα κομμάτι από την πίτα των μεγάλων, που μοιράζονται πολλά αντίστοιχα συγκροτήματα; Πολύ δύσκολα, αφού δεν είναι τόσο ενεργοί συναυλιακά, ούτε αλλάζουν δραματικά ήχο, οπότε ό,τι έκαναν τόσο καιρό θα κάνουν και τώρα. Όμως, δισκογραφούν τα τελευταία 26 χρόνια και γράφουν ποιοτική μουσική. Δεν καμώνονται πως είναι οι ηγέτες της σκηνής, το ρίχνουν στη δουλειά και το αποτέλεσμα δικαιώνει τόσο αυτούς, όσο και τους οπαδούς τους. Με σοβαρότητα και αρκετή εμπειρία στις πλάτες τους, οι EDENBRIDGE κυκλοφορούν έναν άρτιο δίσκο μελωδικού συμφωνικού Metal, που δεν βοηθάει στην εξέλιξη του είδους, αλλά το ενισχύει, προσφέροντας μία αρκετά αξιόλογη επιλογή για όσους και όσες εξακολουθούν να δηλώνουν το παρόν!
8 / 10
Παύλος Παυλάκης
