ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “The astonishing” – DREAM THEATER
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2016
ΕΤΑΙΡΙΑ: Roadrunner Records
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: John Petrucci
ΣΥΝΘΕΣΗ:
John Petrucci – κιθάρα
Jordan Rudess – πλήκτρα
James LaBrie – φωνητικά
John Myung – μπάσο
Mike Mangini – ντραμς
Είναι μερικά άλμπουμ, που ακόμα και όταν τα λαμβάνεις στο email σου (εντελώς διαφορετικό το συναίσθημα και πολύ πιο έντονο όταν τα αγοράζεις σε φυσικό προϊόν, φυσικά), ακόμα και τότε θυμάσαι που ήσουν και τι έκανες! Αυτό συνέβη και με το “The astonishing” των DREAM THEATER. Ήμουν από αυτούς που είχαν βρει τον ομώνυμο δίσκο τους, κατώτερο των δυνατοτήτων τους και το 13ο άλμπουμ τους, φαινόταν κομβικό στα μάτια μου. Το αγαπημένο μου συγκρότημα όλων των εποχών, έπρεπε να κάνει κάτι δραστικό για να ανέβει στην στρατόσφαιρα και σίγουρα αυτό δεν θα ήταν ένα ακόμη άλμπουμ που θα ακούγονται πιο γήινοι απ’ ότι πραγματικά είναι. Χρειαζόταν κάτι που δεν είχαν ξανακάνει.
Και τι έκαναν οι αθεόφοβοι; Διπλό concept δίσκο με 34 τραγούδια (βγάλε εσύ αν θέλεις τις 4 εισαγωγές με τους ήχους των NOMACS) και συνολική διάρκεια 2 ωρών και 10 λεπτών. Εντάξει είμαστε; Όχι, γιατί έχει κι άλλο. Τα τραγούδια είναι διάρκειας 4-5 λεπτών των καθένα, μόνο με το “A new beginning” να έχει διάρκεια μεγαλύτερη των 7 λεπτών (όσο ένα φυσιολογικό single τους, δηλαδή!!!). Θεωρώ μακράν πιο δύσκολο να γράψεις compact τραγούδια μικρής διάρκειας, παρά τα πιο «απλωμένα» που γράφουν κατά κόρον οι THEATER και το τόλμησαν κι αυτό.
Με χαλαρή δομή, δίχως απαραίτητα να ακολουθούν τη νόρμα «κουπλέ – ρεφρέν – κουπλέ – γέφυρα – ρεφρέν – σόλο – ρεφρέν», δίχως ευδιάκριτα ρεφρέν και δίχως να επαναλαμβάνονται πολλά μέρη (παρά το concept ύφος του, κάτι που θα το επέτρεπε). Και το τονίζω αυτό το τελευταίο, διότι είναι ακόμα πιο απαιτητικό, όταν έχεις ένα άλμπουμ 130’ περίπου λεπτών, όπερ μεθερμηνευόμενον, τεράστιος όγκος από μουσική, νότες και στίχους!
Ιδιαίτερη μνεία, πρέπει να κάνω στον James LaBrie, που έχει ακούσει τα μύρια όσα –αδίκως ή μη- ο οποίος ερμηνεύει οχτώ διαφορετικούς χαρακτήρες, με εντελώς διαφορετικά χαρακτηριστικά ο ένας από τον άλλον και τα καταφέρνει με τρόπο αδιανόητο. Για τους υπόλοιπους, δεν χρειάζονται πολλά, αφού ουδείς αμφέβαλλε για τις ικανότητές τους.
Τεράστια ποικιλία και εύρος στον ήχο των τραγουδιών, εξωτερική βοήθεια από τον πολύπειρο Phil Campbell (RUSH, MUSE, Adele, METALLICA) στις χορωδίες και τα ορχηστρικά μέρη, με τον ίδιο να ομολογεί ότι ήταν το μεγαλύτερο project που είχε δουλέψει ποτέ στην καριέρα του, ένα δυστοπικό concept που έχει να κάνει με την ανησυχία του Petrucci ότι κάποια στιγμή στο μέλλον δεν θα υπήρχε μουσική και θα γραφόταν από ρομπότ (ουπς, συνέβη λίγα χρόνια αργότερα). Όλα αυτά –και πολλά περισσότερα- συνθέτουν το παζλ ενός δίσκου η special edition του οποίου είχε απίστευτα καλούδια σε σχέση με το κεντρικό θέμα που ασχολείται και αργότερα έγινε και application στο κινητό.
Δέκα χρόνια έχουν περάσει από το “The astonishing” και στόχος αυτού του κειμένου δεν είναι να κάνουμε μία νέα παρουσίασή του. Άλλωστε όταν είχε βγει, είχαμε κάνει –σε πείσμα πολλών- πρεμιέρα κατ’ αποκλειστικότητα. Το θέμα είναι πως πάλιωσε τελικά το άλμπουμ αυτό. Η αλήθεια είναι ότι οι οπαδοί του σχήματος, δεν το υποδέχτηκαν θερμά. Η αλήθεια, επίσης, όμως, είναι ότι οι οπαδοί του σχήματος, πολλές φορές δεν ξέρουν τι θέλουν. Βγάζουν κάτι ίδιο με το προηγούμενο, γκρινιάζουν. Βγάζουν κάτι διαφορετικό, γκρινιάζουν πάλι. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Portnoy είχε γράψει το “Never enough” ακριβώς γι’ αυτόν το λόγο.
Καταλαβαίνω ότι η διαφορά του “The astonishing” από τους προηγούμενους δίσκους των DREAM THEATER, είναι τεράστια. Για τα δικά μου αυτιά, ακόμα και τώρα, δέκα χρόνια μετά, είναι ένα άλμπουμ που επισκέπτομαι πολύ συχνά όταν θέλω να ακούσω κάτι από το συγκρότημα αυτό (αφού έχω λιώσει βέβαια τα κλασικά τους αριστουργήματα). Concept δίσκο είχαν κάνει (“Scenes…”), διπλό δίσκο είχαν κάνει (“Six degrees…”). Concept, διπλό δίσκο, με μικρά σε διάρκεια τραγούδια, ούτε κατά διάνοια.
Φυσικά, σ’ έναν τόσο μεγάλο όγκο μουσικής, υπάρχουν κάποιες λιγότερο καλές στιγμές. Επίσης, σε κάποια τραγούδια, έχω ενστάσεις με τον τρόπο που επιλέγει το γκρουπ να τα τελειώσει. Ένα από αυτά είναι το “A new beginning”, που έχει ένα μακρόσυρτο σόλο στο τέλος και τελειώνει με fade out… Μα fade out; Αλήθεια; Να μου πείτε όμως, κάπως έτσι και δεν είναι και το “Bend the clock” από το “Parasomnia”; Και γι’ αυτό όμως έχω τις ενστάσεις μου!
Δεν θέλω όμως να είμαι κι εγώ γκρινιάρης. Ήταν πολλά χρόνια που απείχα από τον συναυλιακό τουρισμό, που λόγω του φεστιβάλ, τον ξεκίνησα και πάλι το περασμένο καλοκαίρι. Είχα για πολύ καιρό τη συνήθεια να ταξιδεύω για να βλέπω τους DREAM THEATER και στο εξωτερικό, πέρα από την Ελλάδα. Αν μετανιώνω που δεν είδα μία περιοδεία τους, είναι αυτή για το “The astonishing”, όπου έπαιζαν ολόκληρο τον δίσκο. Παράτολμο; Βεβαίως. Αλλά το έκαναν επειδή μπορούν! Δεν έχω στοιχεία μπροστά μου για το πώς πήγε, θαρρώ όχι πολύ καλά, γιατί η πλατιά μάζα που τους ακολουθεί, θέλει να ακούσει (ίσως και για πρώτη φορά) τα “Pull me under” και “Metropolis” αυτού του κόσμου. Δεν τους αδικώ. Θα έλεγα ότι ήταν μία περιοδεία πιο πολύ για τους οπαδούς τους από τα 90s και όχι από τα 00s και 10s. Αυτούς που θέλουν κάτι λίγο πιο εκλεκτικό, επειδή τους έχουν απολαύσει πάρα πολλές φορές. Προφανώς όμως, δεν έκανε το γκελ που ήθελαν, διότι πέρα από αυτήν την περιοδεία, έχουν παιχτεί ζωντανά το “The gift of music” και το “A new world”. Αυτό κάτι μου δείχνει. Μετά την επιστροφή του Portnoy πάντως, οι πιθανότητες να ξαναπαίξουν κάτι από εκείνον το δίσκο, έχουν εξανεμιστεί. Αφήστε που ήταν η πρώτη φορά που δεν έβγαλαν ζωντανά ηχογραφημένο δίσκο μετά την στούντιο δουλειά τους… Με το παράπονο θα μείνω, λέμε!
Κι επειδή είμαι αρκούντως βλαμμένος, θα ήθελα να είχε κυκλοφορήσει ίσως σε κάποιο συλλεκτικό single, η μεταγενέστερη εκτέλεση του “A new world” με τη Lzzy Hale (HALESTORM). Δεν είναι και πολλές οι φορές που υπάρχουν καλεσμένοι σε τραγούδια των THEATER… Τ’ αφήνω εδώ για να ξανακούσω το δίσκο…
Σάκης Φράγκος
