Κοίτα να δεις κάτι συμπτώσεις, δίσκος των GAMMA RAY και ο αγαπημένος φίλος και αρχισυντάκτης μας στο rockhard.gr είπε να μου το δώσει για να του ξηγηθώ ένα worst to best κείμενο. Τι να κάνουμε λοιπόν μιας και είμαι δεδηλωμένα, γνωστός και σεσημασμένος fanboy του Kai Hansen και των RAYs θα το πιω το ποτήριον τούτο και θα κάνω το καλύτερο δυνατόν. Η αλήθεια είναι πως θέλει μια προσπάθεια να βγάλεις άκρη με το ”To the metal!” και αυτό γιατί όπως είχα γράψει στο επετειακό κείμενο κάποτε για το rockhard.gr και έχω πει και στο ιντερνετικό ραδιόφωνο μας, Rock Hard Radio Show, αυτό είναι το πιο άνισο άλμπουμ που έχουν κάνει ποτέ. Ναι μεν υπάρχουν οι καλές στιγμές αλλά αυτές είναι όλες και όλες περίπου ο μισός δίσκος, ο άλλος μισός χωλαίνει σε διάφορα σημεία. Όπως και να έχει όμως πάμε στο ζουμί και στο countdown κατά την άποψη μου, εσείς ξέρετε λέτε την δική σας από κάτω ελεύθερα όπως πάντα.
The “To the metal!” countdown:
10. ”Shine forever”
Σύνθεση του Dirk Schlachter η οποία όμως δεν καταφέρνει να σε κερδίσει και ο λόγος είναι πως το τραγούδι χωλαίνει πάρα πολύ τόσο στο refrain, όσο και στο κουπλέ του. Το πιο καλό που έχει να παρουσιάσει είναι το κλασικό PRIEST riff που σε ξεσηκώνει μεν, πρόσκαιρα δε μιας και δεν είναι ικανό από μόνο του να σε κερδίσει.
9. ”No need to cry”
Πολύ ευαίσθητο το θέμα του τραγουδιού, καθώς ο Dirk Schlachter που αναλαμβάνει και τα κύρια φωνητικά, γράφει αυτήν την μπαλάντα για τον αποβιώσαντα πατέρα του. Όμως στο τέλος της ημέρας ούτε αυτό το τραγούδι μπορεί να σε κερδίσει. Μιας και ο τρόπος που χτίζεται το τραγούδι περισσότερο σε μπερδεύει παρά σε γοητεύει. Αρχίζει με ακουστική δομή μπαλάντας, γυρίζει σε μια power ballad λογική και κάπου στο ξεκούδουνο πέφτει και ένα ακουστικό rock γύρισμα στα μισά του. Αν σε κάτι μπορεί να σταθεί κανείς εδώ, είναι το συγκινησιακό θέμα του δημιουργού, το όμορφο refrain και το σόλο του. Τα σόλο των Hansen και Richter, βέβαια για να είμαι ειλικρινής είναι εξαιρετικά σε όλο το άλμπουμ.
8. ”Rise”
Το τραγούδι αυτό είναι το μοναδικό που πιστώνεται ο για πολλά χρόνια εξαιρετικός ντράμερ των RAYS, Dan Zimmermann. Στην τελευταία του εμφάνιση σε δίσκο της μπάντας θέλω να τονίσω πως είναι φανταστικός σε όλο σχεδόν το άλμπουμ. Έτσι και εδώ είναι από τους πρωταγωνιστές σε μια σύνθεση που έχει ένα ξεκάθαρα πολύ ωραίο MAIDEN-ικό βασικό riff και άνοιγμα με πολύ ωραία μπασογραμμή. Στα υπόλοιπα υπέρ κλασικό epic speed/power τραγούδι με καλό πολυφωνικό refrain μεν αλλά όχι και το καλύτερο που μπορείς να βρεις στο άλμπουμ. Το κουπλέ πάντως είναι στα θετικά του μαζί με τα solos αλλαγές πάρε βάλε του διδύμου.
7. ”Chasing shadows”
Η μια από τις 2 συνθέσεις που φέρουν την υπογραφή του Henjo Richter. Μελωδικότατο άνοιγμα με τα πλήκτρα και μια πολύ καλή συνέχεια στο ίδιο μοτίβο με μελωδικό riff δισολίας από τις κιθάρες. Πολύ όμορφο και το γκάζι που ακολουθεί με τις κιθάρες να οδηγούν σε φρενήρη power μονοπάτια. Όλα καλά λοιπόν μιας το άνοιγμα είναι ωραιότατο και συνεχίζει με πολύ ωραίο κουπλέ και μια ακόμα καλύτερη γέφυρα, όμως το πράγμα δυστυχώς χάνει στο refrain του και κάπως έτσι μας λείπει η απόλυτη κορύφωση σε ένα γενικά καλό τραγούδι. Τα σόλο είναι για μια ακόμη φορά υπέροχα και οι εναλλαγές απίθανες.
6. ”Deadlands”
Τραγούδι διά χειρός Kai Hansen και μια σύνθεση του αρχηγού που ισορροπεί ανάμεσα στην επιθετικότητα και την μελωδία. Όντας μια κλασική speed/power αρχίζει με ένα μικρό ανάλαφρο άνοιγμα από πλήκτρα πριν ορμήσουν οι κιθάρες με ένα άκρως επιθετικό riffing και τύμπανα πολυβόλο από τον Zimmermann. Το κουπλέ του μπαίνει όμορφα με πιο μελωδική δομή και η γέφυρα του μικρή αλλά αρκετή για σηκώσει πάλι το τέμπο. Το refrain που ακολουθεί είναι αρκετά καλό, ίσως όμως να χάνει λίγο στο σημείο που μπαίνουν τα gang φωνητικά της μπάντας σε σχέση με τα πιο τραγούδια στις πιο πάνω θέσεις που σίγουρα έχουν καλύτερα refrain. Τα solos και η δισολία του και πάλι είναι εξαιρετικά, ενώ πολύ δυνατή είναι και έξοδος του τραγουδιού από τον μαινόμενο Hansen.
5. ”All you need to know”
Σύνθεση και εδώ του αρχηγού στην οποία έχει για καλεσμένο του ποιον άλλο από τον Michael Kiske στο refrain. Αυτό και μόνο δίνει ένα πόντο πάνω στο refrain που σίγουρα είναι πάρα πολύ καλό έτσι και αλλιώς αλλά και ταυτόχρονα ταμάμ για την φωνή του Kiske. Κατά τα άλλα το τραγούδι κινείται και αυτό ιδανικά σε άκρως speed/power δεδομένα με εξαιρετική ισορροπία ανάμεσα στο επιθετικότατο βασικό riff που ανοίγει το τραγούδι αλλά και στο εξίσου ίδιο μοτίβο που έχει το κουπλέ, προτού μας φέρει την πιο μελωδική του πλευρά με την γέφυρα και το αιθέριο ξεσηκωτικό refrain του Kiske. Τα solos και πάλι είναι υψηλού επιπέδου με πολύ ωραία αλλαγή και ένα όμορφο επαναλαμβανόμενο μοτίβο πριν πάμε στο κλείσιμο του τραγουδιού με ένα ωραίο κόψιμο για να μπει το τελευταίο refrain.
4. ”To the metal!”
Αυτό επίσης σύνθεση του Hansen είναι από αυτά που έχουν την κλασική mid tempo epic νοοτροπία που μας έχει συνηθίσει. Πολλές αναφορές σε PRIEST, μα τι περίεργο άλλωστε, μέσα στο τραγούδι όπως στο κουπλέ που είναι πάρα πολύ καλό, αλλά και στην γέφυρα του που είναι εξίσου πάρα πολύ καλή. Το βασικό του riff θα έλεγα πως βρίσκει και αρκετή ACCEPT meets PRIEST λογική. Όπως στα μέτρα των ACCEPT με ολίγη από ”Balls to the wall” είναι και το refrain που ναι μεν είναι απλούστατο χωρίς κάτι φοβερό όμως είναι αυτό που θα δώσει έξτρα όγκο στα live όπως και έγινε όποτε παίχτηκε το τραγούδι. Το solo του Hansen επίσης είναι στα highlight μιας και δείχνει και πιο rock αναφορές.
3. ”Time to live”
Η δεύτερη σύνθεση του Richter στο άλμπουμ και η καλύτερη του εξ αυτών. Πολύ κοντά σε σημεία με το επίσης δικό του ”Send me a sign” από το ”Power plant”. Πολύ μελωδικό riff με gallop λογική και πολύ έντονα πλήκτρα ανά φάσεις. Δυνατό κουπλέ, γέφυρα που χτίζεται πάρα πολύ καλά και ένα από τα καλύτερα και μεγαλύτερα refrain του δίσκου. Το solo του Richter είναι επίσης στα highlight και του τραγουδιού αλλά και του δίσκου. Επίσης υπέροχη τσαχπινιά με τα πλήκτρα πριν το τελευταίο refrain που οδηγεί στο κλείσιμο του τραγουδιού.
2. ”Mother angel”
Σύνθεση του κυρίου Hansen ετούτη και από τις κορυφαίες του δίσκου, αλλά και ένα από τα πιο ωραία hard rock-αδικα τραγούδια που έχει γράψει, θα μπορούσα να το πω και αδικημένο ίσως. Εντελώς SCORPIONS δομή στα δικά μου αυτιά αυτό το τραγούδι. Δεν έχει γκάζια γιατί δεν τα χρειάζεται, σε κερδίζει από το καρφί hard rock riff που σκάει με το καλημέρα και οδηγεί σε ένα εξαιρετικό κουπλέ. Όμορφο κατέβασμα στην γέφυρα χωρίς να χαλάσει η λογική και η νοοτροπία του τραγουδιού και ένα πολύ όμορφο και μελωδικότατο refrain. Το σολάρισμα του Hansen δε, σίγουρα από αυτά που θα χαίρεσαι κάθε φορά που θα ακούς αυτό το τραγούδι και πολύ όμορφη παρατεταμένη δισολία στο τελείωμα του πριν έρθει η γέφυρα και το refrain με το riff για να κλείσει το κομμάτι.
1. ”Empathy”
Το εναρκτήριο λάκτισμα του δίσκου επιλέγω για την κορυφή, μια σύνθεση του Kai Hansen από αυτές που γράφει για να παίζονται live σχεδόν σταθερά μιας και εκεί κερδίζει ακόμα περισσότερο σε όγκο και σε δυναμική. Όμως και στο άλμπουμ δεν πάει πίσω, υπέροχο άνοιγμα με τραγουδιστική απαγγελία από τον Hansen και ένα πανέμορφο, δυναμικό όσο και απλό hard rock-αδικό riff που οδηγεί σε ένα πολύ όμορφο κουπλέ. Η γέφυρα που ακολουθεί πλήρως ξεσηκωτική με έντονες αναφορές στα αγαπημένα 80s και ένα refrain που κορυφώνει όπως ακριβώς του πρέπει. Οι κιθάρες στα solos χτυπάνε καρφί με τις ανατολίτικες αναφορές στους RAINBOW τόσο από τον Hansen όσο και από τον Richter, δη το solo του δεύτερου είναι μια ωδή στον Ritchie Blackmore του ”Stargazer” με κάποιες νότες να είναι απροκάλυπτα ίδιες. Μετά από αυτά απλά ακολουθεί μια αποθεωτική έξοδο με την επανάληψη του refrain από τον Hansen και τα δεύτερα φωνητικά να τον σιγοντάρουν.
Παναγιώτης ”The Unknown Force” Γιώτας
