Πρώτος σταθμός της περιοδείας τους με τους συμπατριώτες τους NIDHOGG ήταν η εμφάνιση των Πολωνών BEHEMOTH στο Floyd της Αθήνας. Όπως ήταν αναμενόμενο το παγκόσμιο ενδιαφέρον για τις επιλογές στο show τους, αλλά και στο setlist, έχοντας και το στοιχείο της έκπληξης με την συμμετοχή του Σάκη Τόλη.
Ο κόσμος είχε γεμίσει το club από νωρίς για να δει και τους NIDHOGG, οι οποίοι στα περίπου 45 λεπτά που ήταν στη σκηνή κατάφεραν να φέρουν σύγχυση τόσο μουσικά όσο και οπτικά με τις στυλιστικές μεταμορφώσεις του frontman τους. Λένε ότι παίζουν black metal, αλλά τα αμιγώς heavy metal κιθαριστικά μέρη μάλλον παραπέμπουν σε ένα ανέμπνευστο συνονθύλευμα στο περσινό τους ντεμπούτο, “Narcissvs”.
Ο Nidhogg έκανε τα πάντα για να τραβήξει το ενδιαφέρον του κοινού και μάλλον τα κατάφερε, αναλογιζόμενος το χειροκρότημα μετά από κάθε μακρόσυρτο λογύδριό του, αλλά και με τις χορευτικές του ικανότητες.
Η διασκευή στο “Territory” των SEPULTURA ήταν λίγο αλλοπρόσαλλη σε ρυθμούς, με τον frontman τους να τραγουδά μόνο τα πρώτα μέρη των φωνητικών και μετά να εγκαταλείπει. Μάλλον αν δεν ήταν Πολωνοί δεν θα είχαν καμία τύχη να είναι support σε αυτή την περιοδεία.
Ακριβώς στην ώρα τους οι BEHEMOTH βγήκαν στη σκηνή χωρίς σκηνικά, επιλέγοντας να μη χρησιμοποιήσουν εκτεταμένα φωτιές όπως συνήθιζαν μέχρι τώρα. Σε επίπεδο show η εμφάνισή τους ήταν ανάλογη με εκείνη του Release Festival, γεγονός που δείχνει την επιλογή τους να επικεντρωθούν στο μουσικό μέρος και όχι τόσο στο οπτικό. Οι επιλογές στο setlist τους είχαν αρκετό ενδιαφέρον, έχοντας κομμάτια και από τις τρεις, μέχρι τώρα, περιόδους τους. Επέλεξαν να μην έχουν ψηλά τις κιθάρες στον ηχητικό τους σχεδιασμό και στα παλιότερα κομμάτια τους υπερκαλύπτονταν από τα τύμπανα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ήταν μπουκωμένος ο ήχος τους. Ήταν απλά επιλογή τους να έχουν αυτόν τον ήχο, αφήνοντας με προσωπικά να ψάχνω τι παίζουν στις κιθάρες, μιας και δέσποζαν σε ένταση σε όλες τις εν Ελλάδι συναυλίες τους που τους έχω δει από το AN club του 1999 μέχρι και σήμερα.
Όπως ήταν αναμενόμενο την μερίδα του λέοντος είχε η σύγχρονη περίοδος τους, η οποία ξεκίνησε με το “The Satanist” πριν δώδεκα χρόνια και δίσκο με δίσκο γιγαντώνονταν ολοένα και περισσότερο σαν όνομα. Η επιλογή τους να μην παίξουν παρά 3 κομμάτια από το περσινό τους άλμπουμ, “The shit of God”, δείχνει ότι δεν είναι ακόμα μια περιοδεία προώθησης του. Αντίθετα το setlist τους περιελάβανε επίσης 3 κομμάτια από τα “The Satanist” και “I loved you at your darkest“, ενώ από το προηγούμενο δίσκο τους, “Opvs contra natvram” δεν επιλέχτηκε κανένα τραγούδι. Στο σύνολο των 16 κομματιών του set τους, τα υπόλοιπα 4 ήταν από τη δεύτερη blackened death περίοδό τους (1998-2009), ένα από την πρώτη τους αμιγώς black metal (1991-1996) και η διασκευή-έκπληξη στο main set τους.
Αντίθετα από ό,τι συνηθίζεται, επέλεξαν να διασκευάσουν τον ύμνο των BATHORY, “The return of darkness and evil” στο μέσο του main set τους και όχι στο τέλος του ή στο encore. Αυτό το γεγονός προκάλεσε φρενίτιδα στο κοινό όταν ο Nergal κάλεσε επί σκηνής τον Σάκη Τόλη των ROTTING CHRIST για να τους συνοδεύσει. Με πιο ρυθμική και όχι φρενήρη προσέγγιση, είχαμε την σπάνια ευκαιρία να δούμε τον ζωντανό θρύλο της παγκόσμιας black metal σκηνής ως frontman χωρίς να παίζει την κιθάρα του. Το αποτέλεσμα ήταν το λιγότερο καθηλωτικό, βλέποντάς τον να πορώνεται σαν νέος, διασκευάζοντας αυτό το κομμάτι από το “The return” (1985), το οποίο ηχητικά επηρέασε στο ξεκίνημα της όλη την πρώτη γενιά του black metal. Χτυπιόταν, ούρλιαζε στο μικρόφωνο σε κάθε σημείο του και όργωσε όλη τη σκηνή, ξεσηκώνοντας το κοινό που παραληρούσε στη θέα αυτής της αναπάντεχης συναυλιακής στιγμής που κανείς δεν περίμενε και ειδικά σε αυτό το σημείο της συναυλίας.
Η επιλογή των εμβόλιμων κομματιών από το απώτερο παρελθόν τους ανάμεσα στα πιο πρόσφατα λειτούργησε σαν ένα εύστοχο σχόλιο στο ποιοι ήταν πριν και τι είναι πλέον. Έτσι το “Conquer all” μπήκε ανάμεσα στα εναρκτήρια “The shadow elite” – “Ora pro nobis Lucifer” και στο “The shit of God”, στο οποίο η παρουσία της Ανδρονίκης Σκουλά του έδωσε με την ερμηνεία της ένα αποτέλεσμα που μας καθήλωσε.
Ανάμεσα στα “Ecclesia diabolica catholica”, “Blow your trumpets Gabriel” και “Bartzabel” σφήνωσαν το “Cursed Angel of Doom”, το οποίο προλόγισε ο Nergal, ζητώντας από τους οπαδούς τους να σηκώσουν το χέρι όσοι έχουν γεννηθεί μετά το 1991. Τα πολλά υψωμένα χέρια έδειξαν ότι οι BEHEMOTH ζουν τη σημερινή τους παρουσία και δεν ρετρολαγνούν. Η εκτέλεση αυτού του κομματιού, για το οποίο είπε ο Nergal ότι είναι το πρώτο κομμάτι που συνέθεσε για τη μπάντα, παρουσιάστηκε με την ηχητική της επαναηχογράφησης που έχουν κάνει. Σε αυτό το σημείο φάνηκε περίτρανα το χάος που χωρίζει η πρώτη τους περίοδος από την τωρινή σε επίπεδο ρυθμών και δομής των συνθέσεων τους.
Στη συνέχεια μέχρι να κλείσει το σετ έγινε το ακριβώς αντίθετο: Το νεότερο “Wolves ov siberia” ακολούθησε μετά το “Ov Fire and the Void” και τη διασκευή στους BATHORY, για να ολοκληρωθεί το setlist με 3 κομμάτια από την δεύτερη περίοδο τους. O Nergal προλογίζοντας το “Decade of therion”, προσπάθησε να πει σωστά τον εναρκτήριο στίχο «Από παντός κακοδαίμονος», λέγοντας αυτοσαρκαζόμενος ότι δεν το προφέρει σωστά. Ο θηριώδης μπασίστας τους, Orion, ανέλαβε να το πει και η προφορά του ήταν άψογη, δίνοντας το έναυσμα να γίνουν οι ρυθμοί καταιγιστικοί μέχρι το τέλος του main set με τα “No sympathy for fools” και “Chant for eschaton 2000”, τα οποία ακολούθησαν.
Με αυτή τη ροή είχε πολύ ενδιαφέρον για τους fans τους να ακούσουν τις δραστικές αλλαγές που έχουν οι BEHEMOTH στην πορεία του χρόνου. Από την πρωτόλεια πρώτη μαυρομεταλλική περίοδο στην blackened death που τους έκανε γνωστούς όπου οι ρυθμοί είναι καταιγιστικοί και οι συνθέσεις πολύπλοκες και τέλος στη σύγχρονη που χαρακτηρίζεται από απλούς ρυθμούς. Στη σημερινή τους μορφή οι Πολωνοί συνθέτουν κομμάτια που είναι συναυλιακά στον απόλυτο βαθμό, δίνοντας στο κοινό τους να συμμετέχει, τραγουδώντας τους στίχους. Θαρρώ αυτός είναι ο κύριος λόγος της γιγάντωσης τους, η οποία έχει φέρει πολλούς οπαδούς που δεν είναι καν ακροατές extreme metal, γεγονός που ήταν προφανές και στο Floyd.
Μετά από μιάμιση ώρα, η επιλογή του “O Father o Satan o Sun!” ήταν αναμενόμενη και η διακοπή των λίγων δευτερολέπτων στο απόλυτο σκοτάδι έφερε τους τρεις μουσικούς ακίνητους με τις μάσκες τους γύρω από το υπερυψωμένο drumkit. Αυτή η τελική εικόνα συνόψισε τη θεατρικότητα της εμφάνισης τους, η οποία δεν είχε – ευτυχώς – τα στοιχεία συγχρονισμού στην κινησιολογία των μουσικών τους όπως παλιά.
Ο Nergal μόνο άλλαζε μορφή πότε με την κουκούλα του και πότε με τα στέμματα πάνω από το κεφάλι του και απέδωσε πειστικά πολλά καθαρά μέρη φωνητικών. Η συνολική του παρουσία απέδειξε γιατί θεωρείται κορυφαίος frontman, ξεσηκώνοντας τον κόσμο με κάθε ευκαιρία. O Inferno δεν παίζει πλέον πολύπλοκα τα μέρη των παλιότερων κομματιών, κάτι που προσωπικά με ξένισε ακούγοντας τα live με τη σημερινή τους προσέγγιση.
Καταληκτικά ήταν μια συναυλία που άφησε ενθουσιασμένους τους οπαδούς τους που γέμισαν το, μεγαλύτερο σε χωρητικότητα, club της Αθήνας και αποτέλεσε μια συνολική αποτίμηση του τι είναι διαχρονικά οι BEHEMOTH εδώ και 35 χρόνια στη σκηνή. Μπορεί να είναι πλέον το «black metal για τους χεβιμεταλλάδες» για τους ορθόδοξους black metal fans και για τους οπαδούς των πρώτων δύο περιόδων τους, όμως καταφέρνουν να περνάνε σε συναυλίες σαν κι αυτές όλα τα στοιχεία που τους συνθέτουν, αφήνοντας όλους ικανοποιημένους.
Λευτέρης Τσουρέας
Φωτογραφίες: Έλενα Βασιλάκη
