>
Ήταν θέμα χρόνου μέχρι οι Πορτογάλοι MOONSPELL να «ντύσουν» τα κομμάτια τους με ενορχηστρώσεις κλασσικού τύπου μιας που οι συνθέσεις είναι ακραία θεατρικές, επικές, συναισθηματικές. Αφού το έχουν κάνει οι DIMMU BORGIR, CRADLE OF FILTH, SEPTICFLESH, THERION, ακόμα και οι KISS, γιατί όχι και αυτοί;
Το αποτέλεσμα φανερώθηκε στην συναυλία που ηχογραφήθηκε στις 26 Οκτωβρίου 2024 στην MEO Arena της Λισαβόνας. Είναι η πρώτη τους ορχηστρική παράσταση, με την 45μελή ορχήστρα Lisbon Sinfonietta, και χορωδία, υπό τη διεύθυνση του μαέστρου Vasco Pearce de Azevedo. Όπως είπε ο frontman, Fernando Ribeiro, η ιδέα δεν ήταν απλώς να «παντρέψουν» το metal με μια ορχήστρα, έτσι για να κάνουν μόστρα, αλλά, μέσα από αυτή την ένωση, να δημιουργήσουν μια καλλιτεχνική μορφή με ανυψωμένο συναισθηματικό και καλλιτεχνικό επίπεδο, πράγμα που το κατάφεραν, και με το παραπάνω, κατά την καθόλου ταπεινή μου γνώμη.
Επίσης, ήθελαν η παράσταση να νιώθει «ατελής, ανεπεξέργαστη, άγρια» αντί για μια στιλιζαρισμένη, υπερπαραγωγή metal-ορχήστρας, αλλά για να είμαι ειλικρινής, εδώ απέτυχαν μιας που το αυτί μου δεν μπόρεσε να εντοπίσει τέτοιου είδους ατέλειες, αλλά ίσως κάποιοι άλλοι, πιο εξειδικευμένοι σε θέματα ήχου και συμφωνικής μουσικής να με διαψεύσουν.
Η παράσταση χωρίζεται σε δύο μέρη. Στο πρώτο παίζουν έξι κομμάτια από τον δίσκο “1755” (2017), ένας δίσκος ο οποίος λόγω της θεματικής του, αλλά και της συναισθηματικής αξίας που έχει, όχι μόνο για την μπάντα, αλλά και γενικά για τους Πορτογάλους, του άξιζε να περάσει από το συμφωνικό φίλτρο, δίνοντας έτσι σε εκείνη την εκδήλωση μια έντονη αίσθηση ταυτότητας: η πορτογαλική ιστορία, η ατμόσφαιρα, η δική τους κληρονομιά και πώς το “1755” συνδέεται με αυτά. Στο δεύτερο μέρος μπορούμε να ακούσουμε γνωστά τους κομμάτια όπως “Breath (Until We Are No More)”, “Finisterra”, “Everything Invaded”, “Vampiria”, “Alma Matter” και “Full Moon Madness” (με το οποίο κλείνουν την συναυλία, όπως συνηθίζουν να κάνουν και στις κανονικές τους συναυλίες), μεταξύ άλλων.
Οι κλασσικές ενορχηστρώσεις ούτε «πνίγουν» ούτε απλά συνοδεύουν τα κομμάτια, αλλά αναμειγνύονται αρμονικά μαζί τους, (κάτι που δεν είχε γίνει π.χ. ούτε με τους METALLICA ούτε με τους KISS), ενώ από την άλλη, οι μεταλλικές ρίζες των κομματιών παραμένουν ανέπαφες. Αυτό κρατά τους «οπαδούς του metal» σε εγρήγορση και αποτρέπει το σόου από το να γίνει «απλώς μια συμφωνική συναυλία με επιρροές metal».
Metal, κλασσική, ανατολίτικη, Πορτογαλική και Κέλτικη μουσική αναμειγνύονται επιδέξια, κάνοντας το “Opus Diabolicum” να είναι ένα από τα πιο φιλόδοξα και συναισθηματικά πλούσια έργα των MOONSPELL.
Γιώργος Γκούμας
