>
«Πόσα αντίτυπα έχει πουλήσει το συγκρότημα; Από ποια εταιρεία κυκλοφορεί το άλμπουμ; Παίζει μέσα κανένας γνωστός;». Ερωτήματα που τουλάχιστον εδώ, δεν υφίστανται. Και δεν υφίστανται, διότι πολύ απλά, δε μας ενδιαφέρουν οι απαντήσεις τους. Η ποιότητα στη μουσική είναι αυτό που μας ενδιαφέρει. Το να ανακαλύπτει κανείς νέες αγαπημένες μπάντες εκεί που δεν το περιμένει, θα αποτελεί πάντα, εκτός από μεγάλη ικανοποίηση, την πλέον ευχάριστη πρόκληση, καθώς κι εμείς είμαστε πρωτίστως οπαδοί. Σε μια στήλη λοιπόν όπου τα «αδηφάγα» αυτιά των ολοένα και αυξανόμενων φίλων της δεν έχουν σύνορα, έτσι κι εμείς θα προσπαθούμε κάθε φορά να παρουσιάζουμε τη μεγαλύτερη δυνατή γκάμα ήχων και συγκροτημάτων. Άλλωστε, κανένα best seller δε θα υπήρχε, αν δεν υπήρχε η σκηνή του UNDERGROUND.
ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ/ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ: CHALICE
ΤΙΤΛΟΣ ΔΙΣΚΟΥ: “Divine spear”
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Dying Victims Productions
ΣΥΝΘΕΣΗ:
Verneri Benjamin Pouttu – Φωνητικά, κιθάρες
Mikael Cristian Haavisto – Κιθάρες, πλήκτρα
Joni Adrian Petander – Μπάσο, β’ φωνητικά
Olli Tönönen – Τύμπανα
ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ:
Bandcamp
Facebook
Instagram
Spotify
YouTube
Dying Victims Productions Bandcamp
Dying Victims Official Site
Καιρό είχα να ακούσω κάτι καινούργιο και ολοκληρωμένο από τους Φινλανδούς CHALICE. Την τελευταία φορά που μιλήσαμε για δαύτους, ήταν στο 48ο Underground Halls (διάβασε εδώ), όταν η μπάντα είχε κυκλοφορήσει το ντεμπούτο της, με τίτλο “Trembling crown”. Και ήταν πριν πέντε και παραπάνω χρόνια! Με καραντίνα, κορονοϊό, καταστροφικές πλημμύρες και γενικά, μέσα σε μια πολύ «ευχάριστη» ατμόσφαιρα, όπως ανακαλώ στη μνήμη μου, μα και στα τότε γραπτά μου.
Εκείνο το πρώτο τους άλμπουμ ήταν αξιόλογο, είχε όμως και κάποιες χτυπητές αδυναμίες. Η μπάντα έδειχνε να ψάχνει ακόμη τα πατήματά της ως προς το ύφος και το στυλ που είχε σκοπό να υιοθετήσει και η παραγωγή δεν ήταν η πρέπουσα, ώστε να αναδειχθεί ο μουσικός της πλούτος. Γιατί όντως, το συγκρότημα είχε από τότε μουσικό πλούτο, η δυναμική του ήταν ξεκάθαρη, απλώς ο πλούτος εκείνος ήταν ακόμη σχετικά ακατέργαστος.
Πέρυσι, οι CHALICE έδωσαν στη δημοσιότητα τρία singles από το επερχόμενο, δεύτερό τους άλμπουμ, το “Divine spear”. Περίεργη όσο και ριψοκίνδυνη κίνηση, από την άποψη ότι 3/7 από τις καινούργιες συνθέσεις, θα ήταν ήδη πολυακουσμένες αρκετό καιρό πριν κυκλοφορήσει το άλμπουμ, αλλά οι Φινλανδοί δεν έδειξαν να απασχολούνται με τέτοιου είδους προβληματισμούς. Και δικαίως, διότι η ποιότητα των υπολοίπων κομματιών, είναι ανάλογη.
Υπάρχει πολύ μεγάλη βελτίωση μεταξύ του “Trembling crown” και του “Divine spear”. Καταρχάς, η παραγωγή του δευτέρου είναι πολύ καλύτερη. Οργανική, «ζεστή», με σωστή αναλογία οργάνων και φωνών στη μίξη, όχι μόνο δεν χαντακώνει, αλλά αναδεικνύει στο μέγιστο το ύφος του γκρουπ που αν μη τι άλλο, είναι ιδιαίτερο.
Οι CHALICE έχουν πια βρει 100% τον χαρακτήρα τους. Θα τους τοποθετήσω στον χώρο του μελωδικού heavy metal, αν και γνωρίζω πως τους περιορίζει, μην πω ότι τους αδικεί, ο όρος. Η μουσική τους έχει κοινά σημεία με την αντίστοιχη των SPELL, IN SOLITUDE, DARK MEDITATION, UNTO OTHERS, GHOST και LUNAR SHADOW, έχει δηλαδή λυρικές κιθάρες, μια περίεργη γοτθική ατμόσφαιρα και έντονη αφηγηματικότητα. Το μοναδικό τραγούδι που ξεφεύγει και είναι μια κατηγορία μόνο του, είναι το “Empyrean liturgy”, που ασπάζεται το occult folk rock και θυμίζει εντόνως, με το υπέροχο φλάουτό του, συγκροτήματα σαν τους BLOOD CEREMONY.
Θεωρητικά, οι CHALICE είναι μέλος του NWOTHM. Ωστόσο, η συμπερίληψή τους στο κίνημα αυτό, τους αδικεί. Ούτε η μουσική τους μπορεί να οριοθετηθεί στα στενά του πλαίσια, ούτε οι ίδιοι, σαν μουσικοί, διακατέχονται από τη γραφικότητα και τα κλισέ που δυστυχώς, τόσα και τόσα συγκροτήματά του, βγάζουν προς τα έξω. Αν όμως πρέπει να βάλουμε το NWOTHM στην εξίσωση, ντε και καλά, ας επισημανθεί έστω ότι τούτοι δω οι Φινλανδοί είναι από αυτούς που για φέτος τουλάχιστον, θα ξεχωρίσουν και μάλιστα με άνεση μέσα από αυτό.
(8 / 10)
Δημήτρης Τσέλλος
ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ/ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ: HARROWED
ΤΙΤΛΟΣ ΔΙΣΚΟΥ: “The eternal hunger”
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Dying Victims Productions
STUDIO ΣΥΝΘΕΣΗ:
Adam Lindmark – Τύμπανα, φωνητικά
Tobias Alpadie – Κιθάρες, μπάσο
LIVE ΣΥΝΘΕΣΗ:
Adam Lindmark – Τύμπανα, φωνητικά
Tobias Alpadie – Κιθάρες
Dag Landin – Μπάσο
Estefan Carrillo – Κιθάρες
ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ:
Bandcamp
Facebook
Ιδιαίτερη περίπτωση ετούτοι εδώ οι Σουηδοί. Στο studio είναι project που αποτελείται από δύο μόλις μέλη, τους Tobias Alpadie (μπάσο, κιθάρα, γνωστός από τους DEAD LORD και TRIBULATION) και Adam Lindmark (τύμπανα, φωνητικά, αυτός γνωστός από τους DEAD LORD και LUCIFER), live γίνονται «κανονική» μπάντα και το “The eternal hunger” είναι η πρώτη τους δουλειά. Με τι καταπιάνονται όμως ετούτοι εδώ οι δύο μυστήριοι τύποι;
Σύμφωνα με το βιογραφικό τους, οι HARROWED παίζουν death metal με punk επιρροές, όμως στα δικά μου αυτιά τουλάχιστον, η περιγραφή αυτή ακούγεται πολύ επιδερμική. Σαφώς και υπάρχουν τα εν λόγω στοιχεία, όμως οι πολύ συχνές αλλαγές στο ρυθμό και τα ατμοσφαιρικά στοιχεία απαγορεύουν στο “The eternal hunger” να χαρακτηριστεί ως μονοδιάστατο. Σαφώς και υπάρχουν και οι πιο straight forward στιγμές όπως το εναρκτήριο “Bayonet” ή το “Thereins” με μια έντονη punk χροιά που θυμίζει έντονα τις αντίστοιχες στιγμές των SODOM.
Από τη άλλη όμως υπάρχουν συνθέσεις σαφώς πιο σύνθετες και με πολλές εναλλαγές που ξεφεύγουν από τα στερεότυπα, όπως τα “The haunter” ή το ομώνυμο κομμάτι που σίγουρα προκαλούν την προσοχή ενώ μάλλον η προσωπική μου προτίμηση, πέραν του “The haunter” ανήκει στο “Bloodcovenant” που εντυπωσίασε με το θυελλώδες riff τoυ, το break στη μέση του και την κλιμακωτή απογείωση του.
Τα riffs στο άλμπουμ είναι αρκετά ποικιλόμορφα με τις επιρροές του Alpadie να καλύπτουν ένα φάσμα από SLAYER, SODOM, ολίγον AUTOPSY και OBITUARY, μέχρι και ψήγματα πρώιμων PARADISE LOST, ενώ τα φωνητικά του Lindmark ακούγονται τόσο κάφρικα και σπηλαιώδη όσο πρέπει.
Συνοπτικά, το “The eternal hunger” δεν είναι εύκολο άλμπουμ και απαιτεί αρκετές ακροάσεις. Μπορεί κάποιους οι πολλές αλλαγές να τους κουράσουν και να τους ξενίσουν, ενώ άλλοι πάλι θα βρουν το στοιχείο αυτό άκρως ενδιαφέρον. Με γνώμονα αυτόν τον παράγοντα, ο βαθμός είναι όσο το δυνατόν πιο αντικειμενικός, και εσείς μπορείτε να αφαιρέσετε ή να προσθέσετε έναν βαθμό ανάλογα με την πλευρά που ανήκετε.
(7,5 / 10)
Θοδωρής Κλώνης
ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ/ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ: TEMPLAR
ΤΙΤΛΟΣ ΔΙΣΚΟΥ: “Conquering swords”
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Jawbreaker Records
ΣΥΝΘΕΣΗ:
Isak Neffling – Φωνητικά, μπάσο
Gustav Harrysson – Κιθάρες
Teddy Edoff – Κιθάρες
Mille Lundstrom – Τύμπανα
ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ:
Facebook
Instagram
Spotify
Jawbreaker Records Bandcamp
Jawbreaker Records Official Site
Tidal
YouTube
Δε γινόταν να περάσει χωρίς παρουσίαση, αυτός ο δίσκος. Για διάφορους λόγους. Το τελευταίο, σχετικά μεγάλο διάστημα, συγκεκριμένα από τότε που το 2025 προετοιμαζόταν να υποδεχτεί τις εορτές των Χριστουγέννων, οδεύοντας προς το τέλος του, άκουγα και διάβαζα πολλά σχόλια για το επερχόμενο ντεμπούτο των Σουηδών TEMPLAR. Ενθουσιώδεις λάτρεις του underground heavy metal το περίμεναν με ανυπομονησία, πλέκοντας το εγκώμιο ενός γκρουπ που το είχαν ήδη χρήσει ως τη νέα μεγάλη ελπίδα του χώρου, ορμώμενοι εννοείται από το “Treacherous beast” EP (2024) και μια σειρά από singles που είχε κυκλοφορήσει.
Προσωπικά, κρατούσα πολύ μικρό καλάθι, όπως άλλωστε κάνω πολλές φορές, ήμουν όμως θετικά διακείμενος προς τους Σουηδούς retro metallers. Ναι, η μουσική τους είναι υπερβολικά αναχρονιστική, σε βαθμό που κάποιους ίσως τους ενοχλήσει αυτό. Καθώς όμως τα περιθώρια νεοτερισμών στο metal έχουν ελαχιστοποιηθεί δραματικά, μην πω εξαφανιστεί, ας μη θρέφουμε αυταπάτες, ας μην ψειρίζουμε τη μαϊμού κι ας ευελπιστούμε σε κάτι ποιοτικό, ακόμη κι αν αυτό θυμίζει κάτι που κυκλοφόρησε πριν σαράντα χρόνια ή και περισσότερα.
Το “Conquering swords” λοιπόν, είναι ακριβώς αυτό που περίμενα: Old school heavy metal, με σαφέστατο σκανδιναβικό ηχόχρωμα, που θυμίζει και ομοιάζει με αρκετούς του παρελθόντος μα και του παρόντος. Η ποιότητά του συνθετικά και εκτελεστικά, φαίνεται πως είναι σε καλό επίπεδο. Οι κιθάρες είναι ισόποσα δυναμικές όσο και μελωδικές, κι ας έχουν έναν πρωτόλειο, μη ραφιναρισμένο ήχο, ενώ εξίσου μονολιθικό και μονοκόμματο είναι και το rhythm section, απολύτως ταιριαστό με τις κιθάρες. Οι ρυθμοί ποικίλλουν, οι TEMPLAR είναι εξίσου καλοί σε όποια ταχύτητα κι αν παίζουν, η παραγωγή του Staffan Tengner των CENTURY τους ταιριάζει απόλυτα και γενικά, το συγκρότημα σφύζει από «ζωντάνια» στο ντεμπούτο του, ερχόμενο με τη φόρα και το θράσος του «νέοπα» που θέλει να αποδείξει και να κατακτήσει.
Αλλά… Υπάρχει ένα μεγάλο «αλλά», που θα αποτελέσει τροχοπέδη για αρκετούς, στην προσπάθειά τους να απολαύσουν το “Conquering swords”: Τα φωνητικά. Αντικειμενικά, ναι μεν έχουν τον δικό τους χαρακτήρα, τη δική τους χροιά και έχουν τις προοπτικές να γίνουν απολύτως αναγνωρίσιμα, ωστόσο δεν είναι επαρκή ως προς το καθαρά τεχνικό κομμάτι. Μου ακούγονται σαν μια άγουρη, άγαρμπη εκδοχή του Eddy Malm (HEAVY LOAD), με εμφανέστατη αδυναμία να ανταπεξέλθουν στον ρόλο τους σε κάποιες περιπτώσεις. Και δυστυχώς, δεν είμαι από αυτούς που δε δίνουν σημασία στα φωνητικά, ή τα βάζουν σε δεύτερη μοίρα κοιτάζοντας άλλα στοιχεία, όπως πχ τις κιθάρες.
Αν βέβαια εσύ λατρεύεις μπάντες σαν τους προαναφερθέντες θρύλους και σαν τους (πάρε ανάσα) WITCH CROSS, GOTHAM CITY, RUNNING WILD, AXEWITCH, TORCH, OVERDRIVE, JONAH QUIZZ, HELVETETS PORT, CENTURY και TYRANN (χαμούλης δηλαδή), πρώτον θα ακούσεις έτσι κι αλλιώς το “Conquering swords”, δεύτερον δε δίνεις δεκάρα για την παρατήρηση περί φωνητικών και σίγουρα, θα βρεις έναν από τους αγαπημένους σου δίσκους για το 2026. Και άσε με εμένα τον λεπτολόγο να γκρινιάζω ότι με άλλη φωνή, θα είχαμε ένα πολύ ανώτερο αποτέλεσμα.
Για τα «μη αρρωστάκια» ο βαθμός.
(7 / 10)
Δημήτρης Τσέλλος
EPs, LIVE & COMPILATIONS
Πάντα από πιτσιρικάς είχα μια ιδιαίτερη αδυναμία στα E.P. Με αυτά μεγάλωσα, με αυτά ανακάλυψα πολλές σπουδαίες μπάντες, κυρίως από τον ακραίο ήχο. Ο Δημήτρης, ξέροντας καλά τα διεστραμμένα γούστα μου, μου έστειλε να πω δυο λογάκια για το E.P. των Σουηδών VENTHIAX, με τίτλο “Rites of Ra”.
Οι VENTHIAX στο μυαλό μου τσέκαραν εξ αρχής κάποια κουτάκια που είχα στο μυαλό μου. Είναι Σουηδοί, είναι τριάδα και παίζουν old school thrash metal. Αξίζει να σημειώσουμε ότι έχουν ήδη στο ενεργητικό τους ένα demo, δύο live άλμπουμ και άλλο ένα E.P. Ήμουν λοιπόν εξαρχής θετικά προκατειλημμένος για το “Rites of Ra” και οι προσδοκίες μου ανταμείφθηκαν με τον καλύτερο τρόπο.
Στο “Rites of Ra” οι Σουηδοί λεβέντες παρουσιάζουν ένα πανίσχυρο κράμα Τευτονικού και Αμερικανικού thrash metal που δεν θα αφήσει κανέναν ασυγκίνητο. Από το εναρκτήριο instrumental “Warfare” οι VENTHIAX καθιστούν σαφείς τις προθέσεις τους να πάρουν κεφάλια, κάτι που γίνεται ξεκάθαρο με την riff-άρα του ομώνυμου κομματιού που ακολουθεί.
Χωρίς ανάσα, ακολουθούν τα “Infernaldemise” και “Speed metal mayhem” με το πρώτο να φανερώνει την αγάπη τους στους DESTRUCTION και το δεύτερο στους EXODUS. Το “Dawn of terror” είναι ίσως το πιο μυστήριο κομμάτι του E.P. καθώς ξεκινά απρόσμενα με ένα μελωδικό riff που θα ταίριαζε άνετα στους IRON MAIDEN μέχρι να εξελιχθεί σε ένα ηχητικό μακελειό ενώ και ο επίλογος “The omen’s arrival” είναι και αυτός σε πολύ δυνατά επίπεδα.
Μέσα σε μόλις 20 λεπτά, οι VENTHIAX παρουσιάζουν ένα E.P. που αν ήταν full length, θα έμπαινε από τώρα στη λίστα μου για τους δίσκους της χρονιάς. Τεχνικά riffs, υπέροχα solos, κολασμένα φωνητικά βγαλμένα κατευθείαν από την δεκαετία του ‘80, τι άλλο να ζητήσει κανείς; Ξεκάθαρα από τα καλύτερα E.P. που έχω ακούσει τελευταία. Βαθμός στα EPs δε μπαίνει, αλλά δεν είναι τυχαίο ότι οι VENTHIAX κατάγονται από την πόλη των ηλεκτρικών πριονιών, την Huskvarna ! Πριονοκορδέλα, κυριολεκτικά!
Για περισσότερες πληροφορίες: Dying Victims Productions bandcamp – Venthiax bandcamp – Venthiax facebook page
Θοδωρής Κλώνης
