>
Άλλη μια φορά που βρίσκομαι στην ευχάριστη θέση να γράψω για ένα πολύ αγαπημένο μου γκρουπ, από τον χώρο του power metal. Ο λόγος λοιπόν για τους Αμερικανούς KAMELOT. Μια μπάντα με την οποία μεγαλώσαμε μαζί, όπως έχω αναφέρει πάρα πολλές φορές τόσο μέσα από κείμενα στην στήλη Somewhere back in time του Rock Hard, όσο και μέσα από τις ραδιοφωνικές μας εκπομπές του Rock Hard Radio. Τους ακολούθησα από την πρώτη τους δουλειά και τους ακολουθώ ακόμα και σήμερα, πάντα με αγάπη, νοσταλγία και ενδιαφέρον και είναι αλήθεια πως δεν με έχουν απογοητεύσει παρά ελάχιστες στιγμές μέχρι τώρα. Επίσης θεωρώ πως έχουν ένα από τα πιο αξιοζήλευτα και αξιοπρόσεκτα σερί εκπληκτικών δίσκων στην ιστορία του χώρου. Με την έλευση του Roy Khan, δηλαδή ενός κανονικού τραγουδιστή και performer, έχουμε να κάνουμε μόνο με εκπληκτικές δουλειές πλην μιας μέχρι και την αποχώρηση του από το σχήμα.
Ένα λοιπόν από τα υπέροχα άλμπουμ αυτά των KAMELOT είναι και το ”Epica”, που αποτελεί το πρώτο μέρος της ιστορίας του γνωστού έργου ”Faust” του Johann Wolfgang von Goethe, μιας και μιλάμε για τον πρώτο concept δίσκο που κυκλοφόρησαν. Το δεύτερο μέρος αυτού ήρθε φυσικά με το επόμενο μεγαλειώδες άλμπουμ τους ”The black halo”, αλλά αυτά όταν θα έρθει εκείνη η ώρα. Η ιστορία λοιπόν αντλείται από αυτό το τεράστιο έργο του Goethe με μικρές παραλλαγές στους χαρακτήρες. Κεντρικός ήρωας της ιστορίας είναι ο Ariel, που επί της ουσίας είναι ο Heinrich Faust και τον ενσαρκώνει ο Roy Khan, όπως ενσαρκώνει και τον Mephisto που διατηρείται ως αυθεντικός χαρακτήρας του έργου του Goethe. Ενώ τον ρόλο της μεγάλης αγάπης του Faust ή αλλιώς Ariel εν προκειμένω όπως είπαμε, ενσαρκώνει η γυναίκα του κιθαρίστα και ηγέτη της μπάντας Mari Youngblood, με το όνομα Helena στην προκειμένη περίπτωση αντί Gretchen που ήταν και το αντίστοιχο όνομα στο έργο του Goethe.
Από εκεί και πέρα η ιστορία του ακολουθείται σχεδόν πιστά με το κάθε τραγούδι του άλμπουμ να αποτελεί και ένα κεφάλαιο. Διανθισμένο φυσικά με αρκετά ιντερλούδια και πρελούδια, για την ακρίβεια 6 τον αριθμό, που βοηθάνε στην ροή της ιστορίας, χωρίς όμως να κουράζουν ή να ενοχλούν, κάτι που είναι πάρα πολύ βασικό σε τέτοιου τύπου concept άλμπουμ. Οι δέκα συνθέσεις, τόσο στο μουσικό τους επίπεδο όσο και στο στιχουργικό, που επί της ουσίας είναι και τα κεφάλαια της ιστορίας, έρχονται διά χειρός του ηγέτη και κιθαρίστα του γκρουπ Thomas Youngblood και της φωνής αυτού Roy Khan.
Ας ξεκινήσουμε λοιπόν αυτό το απίθανα δύσκολο για την αφεντιά μου άτυπο countdown του δίσκου το οποίο είναι η αλήθεια πως με ταλαιπώρησε πάρα πολύ για να καταφέρω να το φτιάξω.
Διευκρίνιση όλα τα ιντερλούδια και πρελούδια του άλμπουμ είναι τοποθετημένα εκεί που πρέπει δηλαδή ως προαναγγελίες των κομματιών που ακολουθούν. Μιας και δεν υπήρχε κανένας λόγος κατ’ εμέ να τα διαχωρίσω.
The “Epica” countdown:
10. ”Wander”
Θα πω άδικο μεν αλλά δεν μπορούσα να κάνω κάτι άλλο έστω και αν μου αρέσει πολύ αυτή η μπαλάντα. Ξεκινάει υπέροχα με ακουστικό τρόπο και χτίζεται σιγά σιγά με το πιάνο και τα πλήκτρα για συνοδεία καταλήγοντας σε μια πιο κλασική power ballad με όλα τα όργανα να ανοίγουν την παλέτα. Η χρήση ορχηστρικών οργάνων από τον Miro είναι στα συν του τραγουδιού όπως και το υπέροχο σολάρισμα του Youngblood. Φυσικά λάμπει σε όλο τραγούδι και προφανώς σε όλο τον δίσκο ο Roy Khan, ανεβαίνει όταν πρέπει όπως και όσο πρέπει και γενικά σε μαγνητίζει με την αιθέρια φωνή του.
- ”On the coldest winter night”
Χαμηλά θα μου πει κάποιος και αυτή η επίσης υπέροχη αμιγώς ακουστική μπαλάντα, αλλά τι να κάνουμε παραπέρα γίνεται μακελειό για να μπορέσει και αυτό όπως και το προηγούμενο να ανέβει πιο πάνω θέσεις. Πανέμορφη λοιπόν ακουστική μπαλάντα, με την σαγηνευτική φωνή του Khan να συνεπαίρνει τον ακροατή. Πιάνο και ακουστικές κιθάρες σε πρώτο πλάνο, ένα υπέροχο κοντραμπάσο που παίζει ο κύριος Andre Neygenfind να συνοδεύει μαζί με το djembe (κρουστό όργανο) που παίζει η κυρία Cinzia Rizzo. Ο Miro και πάλι με τα ορχηστρικά όργανα βάζει μια ακόμα πινελιά και ο Youngblood είναι και πάλι εδώ για να δώσει ένα τόσο όσο ακουστικό σολάρισμα με την κιθάρα του.
8. ”Helena‘s theme, Interlude IV (Dawn), The mourning after (Carry on)
Εξαιρετικό midtempo τραγούδι με τα δυναμικά τύμπανα του Grillo και τις μπασογραμμές του Barry να δείχνουν τον δρόμο. Ο Youngblood εδώ είναι για να ανοίγει το γκάζι και να προσθέτει τα riff-ακια του εδώ και εκεί. Για μια ακόμη φορά έχει ένα πολύ όμορφο τόσο όσο σόλο. Τραγούδι με πολύ ωραίο κουπλέ και με ένα refrain που μοιράζεται εξαιρετικά ανάμεσα στον Roy Khan και τα υπέροχα χορωδιακά φωνητικά που υπάρχουν σε όλο το άλμπουμ. Για να καταλάβει κανείς στα χορωδιακά φωνητικά του δίσκου είναι οι Robert Hunecke-Rizzo (ex- HEAVENS GATE, ex- AVANTASIA κ.α.), Cinzia Rizzo, Herbie Langhans (ex – FIREWIND, AVANTASIA κ.α.) και Annie Langhans.
7. ”
Interlude I (Opiate soul), The edge of paradise”
Αγαπημένο τραγούδι που έχει τιμηθεί και αρκετές φορές στα live. Σε mid tempo δεδομένα και αυτό με πολύ δυναμική heavy εισαγωγή και πολύ όμορφο γκρουβαριστό riff. Πανέμορφo κουπλέ με τον Khan να δείχνει τις δυνατότητές του στις χαμηλές προτού ανεβεί ψηλά με το σούπερ refrain. Εξαιρετικό κόψιμο με μια πολύ όμορφη κιθαριστική γέφυρα να οδηγεί σε ένα άψογο μικρό λατινικό χορωδιακό μέρος πριν από ένα μικρό αλλά όμορφο σολάρισμα για να μπει ξανά το refrain στο κλείσιμο.
6. ”Interlude II (Omen), Descent of the archangel”
Εδώ και αν έχουν αρχίσει οι δυσκολίες, άνοιγμα με τα πλήκτρα του Miro με ολίγα από ορχηστρικά μέρη παρέα και ακολουθεί αναγγελία Roy Khan ως ”Mephisto” για μπει ένα κλασικό power-αδικο galloping riff. Απίθανο κατέβασμα αμέσως με εξαίρετο κουπλέ και πάσα σε γέφυρα απίθανη προτού απογειωθεί το τραγούδι με ένα ακόμα υπέροχο refrain. Οι εκφράσεις και οι εναλλαγές του Khan στα φωνητικά του είναι και εδώ για σεμινάριο. Στα συν το φανταστικό σολάρισμα του καλεσμένου Luca Turilli και το κατέβασμα αμέσως μετά το τελείωμα του με γέφυρα πριν το εξόδιο τελευταίο refrain.
5. ”Farewell”
Όσο κοιτάω σε τι θέση βάζω αυτή την κλασική power τραγουδάρα που τα έχει όλα τόσο δυσκολεύομαι να το πιστέψω. Συχνά πυκνά βρίσκει θέση στις ζωντανές εμφανίσεις και όχι άδικα, με τέτοιο galloping εισαγωγικό riff είναι για κοπάνημα ότι πρέπει. Όχι πως το υπόλοιπο τραγούδι πάει πίσω, αν εξαιρέσουμε το φανταστικό κουπλέ που ισορροπεί ιδανικά ανάμεσα στην μελωδία και το γκάζι. Το εκπληκτικό refrain του τραγουδιού ανήκει στα ύψη που πατάει o Khan και μας δείχνει για μια ακόμη φορά πόσο φανταστικός τραγουδιστής είναι και με πόση άνεση μπορεί να πάει αρμονικότατα όπου του αρέσει. Οι ψηλές και το εύρος του στο μέσον του κομματιού με την γέφυρα είναι στα κλου του τραγουδιού. Όπως και τα πάνω κάτω 20 μόλις δευτερόλεπτα του υπέροχου σολαρίσματος από τον Youngblood.
4. ”Interlude III (At the banquet), A feast for the vain”
Τραγουδάρα με επικό τόνο και με κλασική και αγαπημένη power δομή. Λατρεμένο ανατολίτικο riff από τον Youngblood παρέα με τα πλήκτρα του Miro για συνοδεία. Ο Khan είναι φανταστικός και πάλι παίζοντας 2 ρόλους με 2 φωνές, ”Ariel” από την μια ”Mephisto” από την άλλη και απλά τα κάνει όλα. Τα πάντα τοποθετημένα όπως πρέπει και με τις φωνές και την λογική που πρέπει, κουπλέ που ανοίγει από χαμηλά για να ανέβει και να περάσει μετά το δεύτερο κουπλέ σε μια άριστη γέφυρα που οδηγεί σε ένα μεγάλο αλλά υπέροχο refrain. Από τα καλύτερα σημεία του κομματιού η όλη κιθαριστική δουλειά του Youngblood. Η εισαγωγική flamenco λογική στο μέσο πριν το σόλο με την ακουστική κιθάρα και τις καστανιέτες είναι μεγαλείο. Το σολάρισμα που ακολουθεί είναι απίθανο και μόνο που επαναφέρει την ανατολίτικη νοοτροπία της βασικής μελωδίας του κομματιού.
3. ”Prologue, Center of the universe”
Άλλη τραγουδάρα που μας χαρίζουν απλόχερα στα live τους συχνά πυκνά. Από τα πλέον αγαπημένα τραγούδια σίγουρα από την δισκογραφία τους που σε κάποια άλλη μέρα μπορεί να το έβαζα και στην πρώτη θέση. Αριστουργηματικό εναρκτήριο τραγούδι δίσκου, όπως ακριβώς πρέπει, με power μέτρα και το γκάζι στο πάτωμα. Ο Youngblood οδηγεί την κούρσα με το βασικό μελωδικότατο riff και τις lead πινελιές μαζί με τα πλήκτρα του Miro για υποστήριξη. Το rhythm section γκρουβάρει και μαστιγώνει ανελέητα από κάτω. Κουπλέ απίθανο με Roy Khan στον ρόλο του ”Ariel”, μια ωραιότατη γέφυρα πριν την κορύφωση του μεγάλου και τέρμα ξεσηκωτικού refrain. Διορθώνω refrain-αρα
”If the war by Heaven’s Gate released desire,
in the line of fire someone must have known
that a human heart demands to be admired ’cause
in the center of the universe we are all alone.”
Υπέροχο κόψιμο και ντουετάκι με την Mari Youngblood στον ρόλο της ”Helena” σε μια φανταστική παρατεταμένη γέφυρα πριν το σόλο του Thomas Youngblood, που απλά είναι το κερασάκι στην τούρτα ενός αρτιότατου τραγουδιού. Επίσης η έξοδος του κομματιού με την μελωδία στο πιάνο είναι απίθανη και μόνο σαν σκέψη.
2. ”III Ways to epica”
Αδικημένη τραγουδάρα ετούτη κατά την γνώμη μου και ιδανικό κλείσιμο για το άλμπουμ. Δείχνει ευθέως την επόμενη δισκάρα που θα κάνουν για το 2ο μέρος του θέματος του άλμπουμ ”The black halo”, πάντα στο μυαλό μου θα είναι και μια σύνδεση μεταξύ των δυο αυτών δίσκων. Το rhythm section των Grillo και Barry είναι αυτό που ανοίγει τον χορό με τον δικό του τρόπο ο καθένας και με την κατάλληλη γκρούβα. Με τις κιθάρες του Youngblood και την αιθέρια υποστήριξη από τα πλήκτρα του Miro να κάνουν την υπόλοιπη δουλειά. Σκάλωμα η μελωδία στο riff της εισαγωγής και υπέρχοχο rock-αρισμα πριν και κατά την διάρκεια του υπέροχου κουπλέ. H refrain-αρα που ακολουθεί είναι μνημειώδης, με τις φωνές του Roy Khan στο προσκήνιο και της Mari Youngblood ως ”Helena” στο background να σαγηνεύουν τα αυτιά σου. Ο δε Khan και εδώ πατάει σε δυο βάρκες με εκπληκτικό τρόπο ερμηνεύοντας και τον ρόλο του ”Ariel” αλλά και του ”Mephisto” στο ίδιο κομμάτι. Λατρεία σκέτη το κόψιμο στην μέση όπου κατεβαίνουν οι ταχύτητες για να στρωθεί ο δρόμος από τα πλήκτρα και το rhythm section στο φανταστικό 1ο μέρος του σολαρίσματος από των Youngblood που θα κάνει και ένα μικρότερο 2ο μέρος μετά από μια εξαιρετική γέφυρα δια φωνάρας Khan. Η συνέχεια απλή επανάληψη φοβερής γέφυρας, ακολουθία refrain-αρας και με τις 2 φωνές και εξόδιος ακολουθία με το μελωδικότατο βασικό riff του τραγουδιού και σβήσιμο με πλήκτρα (πως λέμε σβήσιμο με κρασί ένα πράμα).
1. ”Lost & damned”
Αν πριν μίλησα για αδικημένη τραγουδάρα, δεν μπορώ να πω κάτι λιγότερο για τούτο εδώ το μεγαλείο. Σίγουρα ένα από τα πλέον αγαπημένα μου τραγούδια από τους KAMELOT. Όλα είναι τοποθετημένα και δοσμένα όπως ακριβώς πρέπει και μιλάμε και εδώ για ένα άρτιο αποτέλεσμα σαν τραγούδι. Τα ορχηστρικά μέρη του Miro με την μελωδία στο πιάνο να ανοίγει τον χορό είναι απίθανα. To φανταστικό αρχικό αμιγώς rock riff της κιθάρας και η ακολουθία του με μελωδία στο τέρμα είναι αυτή που βάζει στο παιχνίδι το galloping rhythm section. Απίθανα υπέροχο φρενάρισμα για να μπει το κουπλέ με τις χαμηλές του Khan και το ακορντεόν με τα πλήκτρα να έχουν ένα βαριετέ ύφος για συνοδεία από κάτω Η συνέχεια είναι ακόμα καλύτερη με την προοδευτικά ανεβαστική γέφυρα να οδηγεί σε μια αγαπημένη refrain-αρα
”Don’t ask why, don’t be sad,
sometimes we all must
alter paths we planned.
Only try to understand,
I try to save you from
the lost and damned.”
Από εκεί και έπειτα ένα από τα πιο ωραία σόλο στο άλμπουμ από τον Youngblood και ένα μαγευτικό κόψιμο στο τελείωμα του για να έρθει μια ωραία γεφυρούλα με την αιθέρια φωνή του Khan που θα οδηγήσει ξανά στο βασικό μέρος του τραγουδιού. Δηλαδή κουπλέ, γέφυρα και πανηγυρική έξοδος με refrain. Νομίζω πως τελικά έπρεπε να δώσω σε αυτό το τραγούδι την 1η θέση γιατί είναι από αυτά που δύσκολα έως απίθανο να τα ακούσει κανείς ζωντανά χωρίς να καταλαβαίνω το γιατί αλλά τι να κάνουμε κάποια τραγούδια κάνουν περισσότερο γκελ στον κόσμο. Απόλυτα κατανοητό μεν αλλά μπορούμε και εμείς Σάκη Φράγκο να έχουμε τις αγάπες μας, νομίζω πως συμφωνείς σε αυτήν εδώ και εσύ (σ.Σάκη Φράγκου: επιβεβαιώνω το αληθές).
Υ.Γ. Εγώ το κομμάτι μου, που λένε, το έκανα με αυτό το fanboy κείμενο για το countdown του υπέροχου ”Epica” από κάτω ξέρετε εσείς μπορείτε να κάνετε και το δικό σας !!!
Παναγιώτης “The Unknown Force” Γιώτας
