>
Μια φορά κι έναν καιρό, οι PUSCIFER δημιουργήθηκαν από τον Maynard James Keenan ως ένα όχι-και-τόσο-σοβαρό project, προκειμένου να σκοτώνει την ώρα του και να αποβάλλει από το κεφάλι του κάθε μουσική ιδέα που είχε. Μιλάμε για τα τέλη των 00s, σε μια περίοδο που οι A PERFECT CIRCLE επήλθαν (πρόωρα) σε δημιουργικό τέλμα και οι TOOL περιόδευαν ασταμάτητα και δεν είχαν γράψει ούτε μισή νότα για το “Fear inoculum”. Βάζουμε και τη δεδομένη αγάπη του Maynard για την ηλεκτρονική σκηνή, όπως και για πιο “σκοτεινές” μουσικές των 80s και έχουμε ένα σχετικό, μουσικό πλαίσιο.
Το προ εξαετίας “Existential reckoning” αντιπροσώπευε κατ’ εμέ την πλέον δημιουργική περίοδο των PUSCIFER, αφού ο χαβαλές παραμόνευε σε κάθε γωνιά και οι συνθέσεις ήταν gg μία προς μία. “Πλέον έχουμε 2026 και τώρα τι κάνουμε” φαίνεται να αναρωτήθηκε ο Keenan και οι απαντήσεις υπάρχουν στο “Normal isn’t”. Και κάπου εδώ το πράγμα αρχίζει κάπως να μπερδεύεται.
Μετά από πολλές ακροάσεις, εκείνη η λέξη που θα μπορούσε να το χαρακτηρίσει το “Normal isn’t” είναι “μπερδεμένο”. Σε μια προσπάθεια να χωρέσει σε κάτι λιγότερο από μία ώρα όλα αυτά που γουστάρει, ο Keenan δημιούργησε μαζί με την παρέα του ένα σύνολο τραγουδιών που έχουν χάσει τον προσανατολισμό τους. Και είναι πραγματικά αμαρτία, όταν στο πλευρό του υπάρχει μια τόσο χαρισματική καλλιτέχνιδα όπως η Karina Round.
Ακούς το “Pendulum” και νομίζεις ότι ήταν καταχωνιασμένο στα συρτάρια των DEPECHE MODE της “Violator” era. Έχεις το “Bad wolf” και πιστεύεις ότι θα ξεπεταχτεί σαν μπαμπούλας ο Peter Murphy του “In the flat field”. Στο “A public storing” έχεις ακριβώς στο μέσο ένα plot twist και ξεπροβάλλουν από το πουθενά οι MUSE. Και κάπως έτσι πάει μέχρι το τέλος όλο αυτό.
Όλες οι παραπάνω επιρροές κάτι παραπάνω από ευπρόσδεκτες είναι. Εκεί που χαλάει η συνταγή είναι ότι η βάση όλων των συνθέσεων είναι μια μίξη των εμπορικών A PERFECT CIRCLE με κάποιες πατέντες που τις εφηύρε πριν πολλά χρόνια ο Άγιος Trent Reznor. Αν προσθέσουμε σε όλα αυτά ότι χάθηκε το funny part και τη σχεδόν καθολική έλλειψη refrains, έχουμε ως αποτέλεσμα ένα “Normal isn’t” που σου μένει ως highlight το απολύτως τίποτα. Κι αυτό είναι κατόρθωμα.
Δε λέω ότι το “Normal isn’t” είναι κακό άλμπουμ. Δεν είναι ούτε καν μέτριο. Δηλαδή να πέσει ο ουρανός στο κεφάλι μας. Είναι ένα σύνολο συνθέσεων σούπερ προσεγμένων, με μουσικάρες, πλημμύρα καλών επιρροών και με κάποιες larger than life προσωπικότητες. Αλλά η μουσική είναι συναίσθημα, βίωμα και το νόημα της κυκλοφορίας ενός άλμπουμ είναι να μπορέσεις να το ακούσεις όσο γίνεται περισσότερο. Και όταν φτάνει στο τέλος της η κάθε ακρόαση και αναρωτιέσαι γιατί δεν υπάρχει ούτε ένα τραγούδι που να θες να πατήσεις εναγωνίως το repeat, τότε υπάρχει πρόβλημα.
7 / 10
Γιώργος Κόης
