>
ONOMA ΑΛΜΠΟΥΜ: “Sunrise to sundown” – SPIRITUAL BEGGARS
ETOΣ KYKΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2016
ΕΤΑΙΡΙΑ: Inside Out
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Staffan Karlsson
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Φωνητικά – Apollo Papathanasio
Kιθάρες – Michael Amott
Πλήκτρα – Per Wiberg
Mπάσο – Sharlee D’Angelo
Τύμπανα – Ludwig Witt
Το “Sunrise to sundown” είναι το ένατο συνολικά και επίσης πολύ καλό hard rock άλμπουμ στη δισκογραφία της πάντας. Στα φωνητικά βρίσκουμε τον “δικό μας” Apollo Papathanasio από τους FIREWIND, που ανέλαβε τα φωνητικά μετά την αποχώρηση του JB για να αφοσιωθεί στους δικούς του GRAND MAGUS. Ουσιαστικά ο Apollo συμμετείχε στην μπάντα από το “Return to zero” και ύστερα, δηλαδή στα τελευταία τρία -μέχρι στιγμής, άλμπουμ των SPIRITUAL BEGGARS.
Μια εξαιρετική φωνή που όπως και οι δύο προκάτοχοί του στην μπάντα (Spice και JB) έδωσε και αυτός το δικό του στίγμα και σφράγισε την πορεία τους με μερικούς εξαιρετικούς δίσκους μαζί τους. Η αλήθεια είναι ότι κοιτώντας την δισκογραφία των SPIRITUAL BEGGARS παρατηρούμε αρκετά μεγάλα δισκογραφικά διαστήματα, γεγονός που έχει να κάνει με την ενασχόληση του αρχηγού Mike Amott με τους ARCH ENEMY που είναι και η κύρια του μπάντα και η πιο επικερδής. Γιατί άλλο πράγμα η δουλειά και άλλο η διασκέδαση και όποιος κατάλαβε, κατάλαβε.
Για να πάμε και στα του δίσκου, ο τελευταίος μέχρι στιγμής δίσκος τους που κλείνει σήμερα 10 έτη κυκλοφορίας, δεν ξεφεύγει από τον χαρακτηριστικό ήχο της τελευταίας περιόδου της μπάντας. Ένας ήχος που φέρει επιρροές από τα μεγάλα σχήματα του hard rock της δεκαετίας του ’70 όπως οι DEEP PURPLE, RAINBOW, UFO και URIAH HEEP. Στα χέρια οποιονδήποτε άλλων αυτό το μείγμα επιρροών θα μπορούσε να αποτελέσει αν όχι τροχοπέδη τουλάχιστον τεράστιο βαθμό δυσκολίας γιατί οι περισσότεροι δεν έχουν εμβαθύνει σωστά και επιμελημένα σε αυτόν τον ήχο. Όχι όμως ο Μike Amott και η ομάδα που τον πλαισιώνει εδώ για άλλη μια φορά. Ο πληκτράς Per Wiberg αν έπαιζε στην δεκαετία του ’70 θα είχε κάνει τεράστιο όνομα με το παίξιμό του, αλλά πλέον τον γνωρίζουν μόνο οι οπαδοί των S. ΒΕGGARS και των ΟPETH. Ο drummer Ludwig Witt που παίζει και στους GRAND MAGUS είναι από τα αρχικά μέλη της μπάντας και ακολουθεί το όραμα του αρχηγού κατά γράμμα και είναι ο πλέον κατάλληλος για αυτή την θέση. Ο μπασίστας Sharlee D’Angelo μόνο άγνωστος δεν είναι, μιας και το όνομά του το συναντάμε στους Κing Diamond, MERCYFUL FATE, WITCHERY, ARCH ENEMY, THE NIGHT FLIGHT ORCHESTRA και δεκάδες άλλα σχήματα.
Το “Hard road”, το πρώτο single έχει μια εισαγωγή που παραπέμπει στις 70s ημέρες των UFO, ένα σφιχτοδεμένο κομμάτι με όλα τα χαρακτηριστικά και τις αρετές του σχήματος να ξεδιπλώνονται μέσα στα τέσσερα λεπτά διάρκεια του. Το “Dark light child” που ήταν το δεύτερο single είναι ένα driving hard rock κομμάτι που ξεχωρίζουν τα πλήκτρα και τα τύμπανα. Πολύ χαρακτηριστική επίσης η ερμηνεία του Apollo. To oμώνυμο κομμάτι που ανοίγει τον δίσκο σε ταξιδεύει ευχάριστα στο παρελθόν αυτής της μουσικής, όταν το refrain ερχόταν να απογειώσει την σύνθεση και να σου καρφωθεί στο μυαλό. Εξαιρετική σύνθεση από ικανούς συνθέτες/παίχτες. Το “Diamond under pressure” μας πάει στο “Woman from Tokyo” των PURPLE, το “What doesn’t kill you” μας ταξιδεύει στα έργα και τις ημέρες των RAINBOW ενώ το “Still hunter” είναι ένα πιο στακάτο hard rock κομμάτι. Τα πολύ ωραία κομμάτια συνεχίζονται με το “No man’s land” που θυμίζει την εποχή των SABBATH με τον Dio, το Fuzz-αριστό/jamming “Lonely freedom”, το garage rock-άδικο “You’ve been fooled” και το ψυχεδελικό “Southern star” που κλείνει υπέροχα τον δίσκο.
Γενικότερα, είναι φανερό ότι και σε αυτό εδώ τον δίσκο οι μουσικοί που απαρτίζουν το σχήμα παίζουν αυτό που τους αρέσει περισσότερο, αδιαφορώντας για μουσικά trends και ρεύματα. Παίζουν την μουσική που απορρέει από την ψυχή τους μέσα από την καρδιά τους, γεγονός που αποτυπώνεται σε καθεμία ξεχωριστά σύνθεση που βρίσκεται στο “Sunrise to sundown”. Δεν είναι ο δίσκος που θα εξιτάρει τους πρώιμους οπαδούς τους ούτε αυτός που θα φέρει νέους ακροατές στην μπάντα. Αλλά είναι σαφώς ο δίσκος που ο οπαδός του hard rock της δεκαετίας του ‘70 θα τον ακούσει και θα ξαναθυμηθεί το ΜΕΓΑΛΕΙΟ αυτής της μουσικής όπως ακούστηκε πίσω στην θρυλική εκείνη δεκαετία. Και φυσικά πέρασαν δέκα ολόκληρα χρόνια χωρίς ΒEGGARS δίσκο, είναι πολλά και ελπίζω να επανέλθουν δισκογραφικά με κάποια καινούργια δουλειά σύντομα.
Γιάννης Παπαευθυμίου
