>
Ήξερα ήδη από τα μέσα της εβδομάδας ότι το Σάββατο της 14ης Μαρτίου θα ήταν μία μεγάλη μέρα. Όχι μόνο σε διάρκεια, αλλά και σε σημασία. Βλέπετε, αυτή ήταν η δεύτερη μέρα του Up The Hammers Festival XX – Legacy 2026 (τεχνικά τρίτη, αν βάλουμε και το warm-up show στο An Club), στο κύριο stage του Gagarin205. Και μάλιστα φέτος (όπως φανερώνει το όνομα) είναι και η 20η επέτειος ενός φεστιβάλ που έχει γίνει θεσμός στα πιο «σκληρά» μουσικά τεκταινόμενα της πρωτεύουσας.
Θα ήταν μια μεγάλη μέρα λοιπόν. Άδειασα όλο μου το πρόγραμμα, προετοιμάστηκα πνευματικά για την μεταλλική μάχη του Up the Hammers και μετά την δύσκολη ώρα του φαγητού ανηφόρισα μέσα στο βαθύ μεσημέρι με προορισμό το Gagarin205.
Νωρίς, μου έγινε αντιληπτό, ότι δεν ήμουν ο μοναδικός που έσπευσε να προλάβει το πρώτο συγκρότημα της ημέρας. Από μακριά φαίνονταν τα πολύχρωμα battle vests και το ζωηρό πλήθος των οπαδών. Η ουρά είχε αρχίσει να σχηματίζεται από νωρίς, ο χώρος ήταν ήδη γεμάτος σύντομα αφού άνοιξαν οι πόρτες και η ατμόσφαιρα μύριζε μπύρα και προσμονή.
Κάπως έτσι, με το ρολόι να δείχνει 15:30, ανέβηκε στην σκηνή των ένα εκ των δύο ελληνικών συγκροτημάτων της βραδιάς, οι DARK NIGHTMARE. Οι Γρεβενιώτες metallers δεν έχασαν χρόνο και άνοιξαν τις πύλες με το κλασικό heavy metal τους, που πατάει πάνω στο τιμώμενο συγκρότημα της βραδιάς, τους MANILLA ROAD, τους VIRGIN STEELE και τους QUEENSRYCHE του ομώνυμου EP και του “The Warning”. Μέσα από μία πληθώρα riffs και προσεκτικά τοποθετημένης μελωδίας, οι DARK NIGHTMARE απέδωσαν το σύντομο set τους με σφιχτό παίξιμο και τεχνική. Το μόνο που με ξένισε κάπως ήταν η παρουσία του κουκουλοφόρου με τον μανδύα στα δεύτερα φωνητικά, θεωρώ ότι δεν έδενε η γενικότερη κίνησή του πάνω στην σκηνή με το vibe που θα περίμενα από ένα τέτοιο συγκρότημα. Πέρα από αυτό, η μπάντα ήταν επαρκέστατη, φιλότιμη και χάρισε ένα καλό ξεκίνημα στην σαββατιάτικη φιέστα του Up The Hammers, κλείνοντας το σύντομο set τους με το “Dragonlakes” (από τις περίφημες «Δρακόλιμνες» της Πίνδου, που βρίσκονται πάνω από τα Γρεβενά, κοντά στην «ζεστή κοιλάδα» της Βάλια Κάλντα).
Setlist: The Battlefield Calling My Name – Invaders – Hawks Of War – Tears from the Sky – Beneath the Veils of Winter – The Fields of Screaming Souls – Crown of Innocence – Dragonlakes
Λίγο μετά τις 16:30, καλωσορίσαμε τους PHANTOM SPELL στην σκηνή. Για όσους δεν τους γνωρίζουν, πρόκειται για το solo project του Βρετανού κιθαρίστα και τραγουδιστή Kyle McNeill, μέλος των Άγγλων SEVEN SISTERS. Οι PHANTOM SPELL αποτελεί, πρακτικά, αγγλο-ισπανική υπόθεση, μιας και τα υπόλοιπα μέλη της μπάντας έρχονται από την ηλιόλουστη Μούρθια. Έχοντας ήδη τρία άλμπουμ στο βιογραφικό τους, το συγκρότημα αντλεί έμπνευση από μία μουσική κοιτίδα που έχω πολύ κοντά στην καρδιά μου και δεν είναι άλλη από το pomp, το progressive και το hard rock των 70s. Σας αρέσουν οι KANSAS, οι URIAH HEEP με τον David Byron, οι MAGNUM των πρώτων άλμπουμ και οι WISHBONE ASH; Εδώ είστε. Και για τα δικά μου γούστα, οι PHANTOM SPELL έβαλαν το μέτρο σύγκρισης στην βραδιά και κέρδισαν έναν ακόμα οπαδό στο πρόσωπο μου, μιας και η επαφή μου με την δουλειά τους ήταν σχεδόν ανύπαρκτη. Πέρα από το ονειρικό μουσικό κομμάτι, ο McNeill μοιράστηκε μαζί μας τις ευχαριστίες του, την χαρά να παίζει στην Αθήνα παρά τις αναποδιές με τον εξοπλισμό τους που έμεινε εκτός αεροπλάνου και ένα αντιφασιστικό μήνυμα, αφού σχολίασε την τρέχουσα πολιτική κατάσταση στον πλανήτη. Και εμείς τους χειροκροτήσαμε θερμά για ένα άψογο set.
Setlist: The Autumn Citadel – Evil Hand – Seven Sided Mirror – Keep On Running – Palantiri – A Distant Shore – Blood Becomes Sand
Ευκαιρία για λίγη βόλτα στον πάνω χώρο που είχε στηθεί ένα bazaar βινυλίων και διαφόρων άλλων αντικειμένων και ένα τσιγάρο έξω στα πεταχτά, πριν την εμφάνιση των Αθηναίων TRIUMPHER. Όσο οι τεχνικοί και η μπάντα ανεβοκατέβαιναν στην σκηνή για να φτιάξουν το stage και τον ήχο τους, σκεφτόμουν τις δυο προηγούμενες φορές που τους είδα, το 2025, σε Θεσσαλονίκη και Ρέθυμνο. Το συγκρότημα πάτησε την σκηνή με μικρή καθυστέρηση, λόγω προβλημάτων που είχαν στον ήχο (μία κατάρα που τους καταδιώκει γενικότερα) για να μας δώσουν μία δυνατή δόση επιθετικού, επικού heavy metal. Με άφθονα στοιχεία από MANOWAR και λίγο πιο σκοτεινή ατμόσφαιρα, ξεκίνησαν δυναμικά και το κοινό ανταποκρίθηκε θερμά από την πρώτη στιγμή. Έπαιξαν με ενέργεια, συγχρονισμό και επαγγελματική παρουσία και το αποτέλεσμα ήταν ξεκάθαρο: φιλότιμοι, βελτιωμένοι από πέρυσι και «ιδρώνοντας την φανέλα», άφησαν την συνηθισμένη πλέον καλή εντύπωση και κέρδισαν τον κόσμο.
Setlist: Overture to Elysian – Arrival of the Avenger – Athena (1st Chapter) – Black Blood – Destroyer – I Wake the Dragon (Promachos) – The Mountain Throne – The Thunderer – The Blazing Circle – Triumpher
Δεν ξέρω γιατί πριν βγουν οι BLAZE, σκεφτόμουν τους LOUDNESS (κύριε Φράγκο, δεν ξέρω αν με ακούτε), αλλά κατεβάζοντας τις πρώτες γουλιές μπύρας άρχισα να διακρίνω ένα περίσσευμα ενθουσιασμού στις μπροστινές σειρές. Οι Osaki-τες BLAZE είχαν παίξει μία φορά στην χώρα μας, πάλι τέτοιες μέρες στο Up The Hammers, πριν 12 ολόκληρα χρόνια. Πλέον, η βραδιά άρχισε να ανεβαίνει σε άλλο επίπεδο με τους Ιάπωνες χαρντροκάδες να δίνουν πραγματικό ρεσιτάλ, εν μέσω ενθουσιασμού, επιβεβαιώνοντας ότι το ιαπωνικό ατσάλι είναι από τα καλύτερα παγκοσμίως. Χαρούμενοι, γεμάτοι ενέργεια και riffs, έπαιξαν τραγούδια από την περιορισμένη αλλά περιεκτική δισκογραφία τους και κυρίως από το τελευταίο άλμπουμ τους, “Out through the door” (2025). Ο κιθαρίστας Hisashi Suzuki έδειξε την μεγάλη αγάπη που έχει για τον Michael Schenker, μέσα από την Les Paul του και η μία ώρα που έπαιξαν πέρασε πολύ γρήγορα, με τον κόσμο να ζητάει κι άλλο στο τέλος. Ας είναι αυτή η αφορμή για να τους ξαναδούμε σύντομα!
Setlist: 1335 – Let the Right One In – Shed Light on Dark – Someone Special – Rock ‘n’ Roll Man – Picture on the wall – Thrilled to Pieces – 48 Parts – Fool’s Mate – See the Light – Underground heroes – Place in the Sun
Και από τα χαράματα της Άπω Ανατολής, μεταφερθήκαμε στην καρδιά της Γηραιάς Ηπείρου και συγκεκριμένα στην γραφική Βαυαρία. Είχα ακούσει για τους ATLANTEAN KODEX στο παρελθόν, αλλά δεν είχα την ευκαιρία να τους δω ζωντανά. Αυτή, λοιπόν, ήταν η ευκαιρία μου και δεν απογοητεύτηκα. Όντας στην δισκογραφία από το 2006, με μόνο τρία άλμπουμ παραδόξως, οι Γερμανοί έχουν κυκλοφορήσει εξαιρετικές δουλειές, συγκεντρώνοντας επαίνους δεξιά κι αριστερά. Επικοί, υποβλητικοί, μελωδικοί αλλά και πιο σκοτεινοί σε σημεία, οι ATLANTEAN KODEX δεν χρειάστηκαν και πολλά για να ξεσηκώσουν απανωτά κύματα ενθουσιασμό στο κοινό του Up The Hammers, με μακροσκελείς συνθέσεις και ιστορίες που ταίριαξαν απόλυτα στον χαρακτήρα του φεστιβάλ, χωρίς, όμως, να κουράσουν. Η κιθαριστική συνεργασία μέσα από την εμφανισιακή αντίθεση του Manuel Trummer και της Coralie Baier δημιούργησε ένα ενδιαφέρον δίπολο επί σκηνής, ενώ ο Markus Becker ερμήνευε εκφραστικά και πεντακάθαρα, όλα πάνω στο rhythm section των Florian Kreuzer και Mario Weiss. Απλά εξαιρετικοί και τελικά δεν ξέρω κατά πόσο συμπτωματική ήταν η συμμετοχή τους στο φετινό Up The Hammers, εφόσον έμαθα ότι ο Trummer εμπνεύστηκε το “Atlantean” του ονόματος τους από το “Necropolis” των MANILLA ROAD (“…in the crypt of Atlantean Kings I found what I was looking for…”). Μπορεί πως ο Κρομ να κάνει τα δικά του από το βουνό του!
Setlist: The Atlantean Kodex (Part 1) – Lion of Chaldea – A Prophet in the Forest – Pilgrim – The Pattern Under the Plough – Sol Invictus – Heresiarch – Twelve Stars and an Azure Gown – The Atlantean Kodex (Part 2)
Λίγο μετά τις 21:30, έφτασε η ώρα για ένα ακόμη special event της βραδιάς. Οι Αμερικάνοι WHILE HEAVEN WEPT μας ήρθαν από το Dale City της πολιτείας της Virginia για ένα αποκλειστικό show, 12 χρόνια μετά από την τελευταία τους κυκλοφορία, “Suspended at Aphelion”. Παιδί του κιθαρίστα Tom Phillips (πρώην SOLSTICE/TWISTED TOWER DIRE), τούτο το σχήμα πλασάρει με μαεστρία ένα ιδιαίτερο είδος epic doom metal το οποίο με τα χρόνια μεταλλάχθηκε σε ένα ατμοσφαιρικό metal υβρίδιο με περισσότερα και εμφατικά progressive στοιχεία. Δεν είναι η μαυροντυμένη, απόκοσμη μπάντα που θα προκαλέσει την υποβολή του ακροατή, παρά ένα σχήμα που παίζει με βαρύ ήχο, ιδιαίτερες ενορχηστρώσεις, ευφάνταστες και πολύπλοκες συνθέσεις και απαράμιλλη δεξιοτεχνία. Δεν είναι τυχαίο, λοιπόν, που έχουν φιλοξενήσει στις τάξεις τους μία πλειάδα μουσικών κατά καιρούς. Εμείς είχαμε την τύχη να ακούσουμε όλο το εκπληκτικό τρίτο τους άλμπουμ “Vast oceans lachrymose” (2009), καθώς και τραγούδια από το “Of empires forlorn” (2003). Ένα πλούσιο set, που ξύπνησε συναισθήματα και ικανοποίησε τους πάντες, ανεξαιρέτως, αν κρίνω από την ενθουσιώδη αντίδραση του κόσμου.
Setlist: The Furthest Shore – To Wander the Void – Living Sepulchre – Vessel – Vast Oceans Lachrymose – Epilogue – Voice in the Wind – Soulsadness – The Drowning Years – Of Empires Forlorn – In Aeturnum
Μισή ώρα πριν τα μεσάνυχτα, φτάσαμε στην εμφάνιση της βραδιάς που όλοι περιμέναμε και θα επιστέγαζε το επετειακό Up The Hammers του 2026. Όλοι γνωρίζουμε τους MANILLA ROAD, τους cult ήρωες του επικού metal. Πρόκειται για ένα συγκρότημα που έχει συνδεθεί με το συγκεκριμένο φεστιβάλ όσο κανένα άλλο, τόσο που μία φράση που χρησιμοποιούσε ο μεγάλος Mark Shelton σε κάθε κλείσιμο του, χάρισε στο φεστιβάλ το όνομα του. Στην ουσία, η εμφάνιση του project MANILLA ROAD TRIBUTE ήταν ένας ξεκάθαρος φόρος τιμής στον ιδρυτή και αρχηγό Mark Shelton, που απεβίωσε το 2018.
Αφού η σκηνή είχε ετοιμαστεί, παρακολουθήσαμε ένα σύντομο μνημόσυνο βίντεο (“In memoriam”). Η ατμόσφαιρα φορτίστηκε άμεσα, καθώς παρακολουθούσαμε να περνούν στην οθόνη γνωστοί φίλοι και συνεργάτες του Up The Hammers, από όλα τα χρόνια της ύπαρξης του, όπως τον ίδιο τον Shelton και τον πρόσφατα αποδημήσαντα Χρήστο Χριστοδούλου, στο τέλος. Είδα πολλούς που βούρκωσαν, μαζί κι εγώ, δεν το κρύβω. Είναι από αυτές τις στιγμές που νιώθεις κάτι να σε δένει με τους άγνωστους δεξιά κι αριστερά σου – η έννοια της «κοινότητας» για την οποία μιλούσε ο Kyle McNeill πριν λίγες ώρες – θυμάσαι και άλλους που έφυγαν (προσωπικά μνημόνευσα τον Δημήτρη Σελαλμαζίδη των SARISSA που είδα στο βίντεο και τον πολύ αγαπητό Παύλο Γαβριηλίδη των Βαβέλ, που έφυγε πρόωρα την Παραμονή των Χριστουγέννων του 2025), γενικά συγκινείσαι, δεν μπορείς να το αποφύγεις. Και δεν χρειάζεται.
Μετά από ένα σύντομο χαιρετισμό του διοργανωτή Μανώλη Καραζέρη και μία ιστορία του Γρηγόρη Βαρσαμή από την γνωριμία του με τον Mark Shelton, η μπάντα φόρος-τιμής ανέβηκε στην σκηνή για να σηκώσει ψηλά τον κόσμο με το καταιγιστικό metal των MANILLA ROAD. Oι Bryan “Hellroadie” Patrick (φωνητικά), Phil Ross (μπάσο), Andreas Neuderth (ντραμς), παλιοί συμπολεμιστές του Shelton, ένωσαν τις δυνάμεις τους με τους κιθαρίστες Gianluca Silvi (BATTLE RAM) και τον Eric “Kalli” Kaldschmidt (ROXXCALIBUR – μαζί με την προαναφερθείσα τριάδα αποτελούν πρακτικά τους SENTRY) για αυτό το tribute show, που μας επιφύλασσε ένα δυνατό ρεπερτόριο από την καριέρα των MANILLA ROAD, καθώς και άλλες guest παρουσίες. Η αρχή έγινε με το “Masque of the Red Death” και από εκεί το πήγαν «τάπα». Ακούσαμε ένα πραγματικό “best of”, με χαρακτηριστικές στιγμές τις guest συμμετοχές του τραγουδιστή Jason Tarpey (Eternal Champion) στα “Open the Gates” και “Mystification” (ή “Divine victim”, θα σας γελάσω), ενώ ο πληθωρικός Alan Averill (Primordial) τραγούδησε στα “Flaming Metal Systems” και “Necropolis”, όπου στο τελευταίο έγινε κυριολεκτικά ο χαμός.
Η σειρά από το “Necropolis” και μετά ήταν όλα τα λεφτά. Με την έλευση ενός ακόμη guest στην σκηνή, του Πορτογάλου κιθαρίστα Tann – κατά κόσμο João Fonseca – των IRONSWORD, το set πήγε προς το “Crystal logic” από όπου ακούσαμε τα “Crystal logic”, “The Riddle Master”, “The veils of Negative Existence”. To κύριο set έκλεισε με το “Dreams of Eschaton” από το ομώνυμο άλμπουμ. Το μαζικό encore ήρθε απλά να επιβεβαιώσει αυτό που όλοι ξέραμε ήδη. Δεν υπήρχε περίπτωση να φύγει fan των MANILLA ROAD ανικανοποίητος από την εν λόγω εμφάνιση.
Setlist: Masque of the Red Death – Death by the Hammer – Hammer of the Witches – Witches Brew – Road of Kings – Divine Victim – Queen of the Black Coast – Open the Gates – Mystification – Flaming Metal Systems – Necropolis – Crystal Logic – The Riddle Master – The Veils of Negative Existence – Dreams of Eschaton – Encore: Flaming Metal Systems
Μία βραδιά που δημιούργησε και άφησε αναμνήσεις, λοιπόν, ήταν αυτή του περασμένου Σαββάτου. Έφυγα από το Gagarin λίγο αργότερα, με το κρύο να με συντροφεύει μέχρι το μετρό, αλλά με καρδιά ζεστή. Όλοι συμμετείχαμε οργανικά, όπως πρέπει να είναι μία heavy metal συναυλία, και όχι κρατώντας ένα κινητό πάνω από τα κεφάλια μας. Το κοινό ήταν προσηλωμένο, φιλόξενο, υποστηρικτικό και χειροκροτούσε όλα τα σχήματα με την ίδια θέρμη. Ήταν από τις βραδιές που νιώθεις ότι μάλλον ανήκουμε σε μία μεγάλη οικογένεια, με τα καλά της και τα κακά της. Επί τούτου, πάντως, θεωρώ ότι η δεύτερη μέρα του φεστιβάλ ήταν πιο έντονα φορτισμένη, όχι μόνο για το line-up, αλλά γιατί ένιωσες ότι τιμήθηκε πραγματικά ένας θρύλος και αγαπημένα πρόσωπα. Και μιας και μιλάμε για θρύλους, να σας θυμίσω ότι σε ένα (τυχαίο;) γύρισμα της μοίρας, την προηγούμενη μέρα (13 Μαρτίου) θα ήταν τα γενέθλια ενός άλλου μεγάλου metal καλλιτέχνη, του «δικού μας» Bill Tsamis.
Με λίγες λέξεις; συγκίνηση, σεβασμός, up the hammers and down the nails. Ραντεβού στο επόμενο, να ‘μαστε καλά.
Κώστας Τσιρανίδης
Φωτογραφίες: Χριστίνα Αλώση
