>
Το “Damnation and a day”, κυκλοφόρησε το 2003 και αποτελεί ξεκάθαρα το πιο φιλόδοξο έργο της μπάντας. Αποτελεί όμως και το magnum opus των αγαπημένων CRADLE OF FILTH; Σε αυτή του τη δουλειά το συγκρότημα προσπάθησε να ξεπεράσει τα όρια του συνηθισμένου black metal και να δημιουργήσει κάτι πιο μεγάλο σε κλίμακα και σε ιδέες. Ο δίσκος βασίζεται σε μια ενιαία θεματική που σχετίζεται με την πτώση του Εωσφόρου και την εξέγερση ενάντια στο Θείο, διασκευάζοντας το γνωστό “Paradise Lost” του John Milton.
Το πλέον ξεχωριστό στον δίσκο είναι η χρήση ορχήστρας και χορωδίας. Η μπάντα συνεργάστηκε με την Budapest Film Orchestra και αυτό έδωσε έναν διαφορετικό αέρα στον ήχο της. Τα συμφωνικά μέρη δεν λειτουργούν απλώς σαν υπόβαθρο αλλά έχουν ουσιαστικό ρόλο στη δομή των τραγουδιών. 101 άτομα ορχήστρα, 40 άτομα χορωδία και από πίσω η μεγαλύτερη δισκογραφική εταιρεία που συνεργάστηκαν ποτέ οι Βρετανοί, η μεγάλη Sony.
Όλα αυτά, αν μη τι άλλο, έδιναν στον Dani και την παρέα του την απαραίτητη υποστήριξη και δυναμική, για να μπορέσει να δημιουργήσει αυτό που αποτελούσε το όνειρό του. Πήγαν όμως όλα καλά;
Το “Damnation and a day” είναι ένας δίσκος που δείχνει μια μπάντα σε φάση εξέλιξης. Δεν είναι το πιο εύκολο άκουσμα και απαιτεί χρόνο για να εκτιμηθεί. Φεύγει ακόμα πιο μακριά από τις black metal ρίζες των FILTH και αυτό δημιούργησε αντιπάθειες στον πυρήνα των οπαδών τους. Είναι όμως κακό το άλμπουμ; Όχι βέβαια και για όσους δώσουν την απαραίτητη προσοχή προσφέρει πολλές λεπτομέρειες και δυνατές στιγμές. Είναι μια δουλειά που ξεχωρίζει μέσα στη δισκογραφία των CRADLE OF FILTH γιατί συνδυάζει την επιθετικότητα με μια πιο σύνθετη προσέγγιση στη σύνθεση.
Τέσσερα parts, κάθε ένα με μια συμφωνική εισαγωγή ως δύο λεπτά (οι εισαγωγές θα μείνουν εκτός συναγωνισμού για ευνόητους λόγους) καθώς και ένα outro στο τέλος (επίσης εκτός συναγωνισμού). Κάθε part, αποτελείται από τρία κύρια κομμάτια και αυτά θα προσπαθήσουμε να βάλουμε σε μια σειρά υποκειμενικής κατάταξης τους. Πάμε!
The “Damnation and a day” countdown:
- “Mannequin” – (04:26)
Πιο άμεσο κομμάτι σε σχέση με τα περισσότερα του δίσκου. Έχει καλό ρυθμό αλλά δεν ξεχωρίζει ιδιαίτερα. Μένει κάπως στη μέση χωρίς κάτι που να το απογειώνει.
- “Carrion” – (04:42)
Δυναμικό τραγούδι με έντονη ενέργεια. Έχει ωραία σημεία αλλά δεν κρατά σταθερά το ενδιαφέρον. Παρόλα αυτά ακούγεται ευχάριστα.
- “Serpent Tongue” – (05:10)
Κομμάτι με την χαρακτηριστική ατμόσφαιρα της μπάντας. Συνδυάζει επιθετικότητα με μελωδία αλλά δεν ξεχωρίζει όσο άλλα. Παραμένει όμως αξιόλογο.
- “Hurt and Virtue” – (05:23)
Έχει καλή ισορροπία ανάμεσα σε ένταση και πιο ήρεμα σημεία. Οι αλλαγές του κρατούν το ενδιαφέρον. Δεν είναι από τα πιο δυνατά αλλά στέκεται καλά.
- “The Smoke of Her Burning” – (05:00)
Σκοτεινό και πιο βαρύ κομμάτι. Δημιουργεί έντονη ατμόσφαιρα και έχει καλή ροή. Ίσως να ήθελε κάτι παραπάνω για να ξεχωρίσει. Μήπως έπρεπε να μπει παραπάνω; Ίσως…
- “Thank God for the Suffering” – (06:13)
Ένα από τα πιο επιθετικά τραγούδια του δίσκου. Έχει ένταση και δυναμική αλλά σε κάποια σημεία γίνεται λίγο επαναλαμβανόμενο. Παρόλα αυτά είναι δυνατό κομμάτι.
- “Babalon A.D. (So Glad for the Madness)” – (05:39)
Ξεχωρίζει για τον ρυθμό και την ενέργειά του. Έχει πιο άμεσο χαρακτήρα και κολλάει εύκολα στο μυαλό. Είναι από τα πιο προσιτά τραγούδια του άλμπουμ.
- “Doberman Pharaoh, or Destiny Wore a Bondage Mask” – (06:02)
Ιδιαίτερος τίτλος και εξίσου ιδιαίτερο κομμάτι. Έχει πολλές αλλαγές και κρατά το ενδιαφέρον. Δείχνει την πιο πειραματική πλευρά της μπάντας.
- “Presents from the Poison-Hearted” – (06:19)
Πλούσιο σε ιδέες και ατμόσφαιρα. Συνδυάζει ένταση με πιο μελωδικά σημεία. Είναι από τα τραγούδια που δείχνουν τον χαρακτήρα του δίσκου.
- “Better to Reign in Hell” – (06:11)
Ένα από τα πιο ολοκληρωμένα κομμάτια του άλμπουμ. Έχει έντονη ενέργεια αλλά και αρκετές εναλλαγές που κρατούν το ενδιαφέρον. Η χρήση της ορχήστρας δίνει βάθος και κάνει το τραγούδι να ακούγεται πιο μεγάλο σε κλίμακα. Είναι από τα σημεία που η μπάντα δείχνει πόσο έχει εξελιχθεί.
- “An Enemy Led the Tempest” – (06:12)
Δυνατό και γεμάτο ένταση από την αρχή μέχρι το τέλος. Οι κιθάρες και τα συμφωνικά στοιχεία δένουν πολύ καλά μεταξύ τους. Το κομμάτι έχει ροή και δεν κουράζει παρά τη διάρκεια του. Αφήνει έντονη εντύπωση και ξεχωρίζει εύκολα.
- “The Promise of Fever” – (05:56)
Η κορυφή ήταν μονόδρομος για τον γράφοντα. Ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα τραγούδια του δίσκου. Έχει πολύ καλή ισορροπία ανάμεσα στη μελωδία και την επιθετικότητα. Οι αλλαγές στο ρυθμό και η ατμόσφαιρα το κάνουν να ξεχωρίζει από το πρώτο άκουσμα. Είναι από τα κομμάτια που συνοψίζουν τον ήχο του άλμπουμ και μένουν περισσότερο στο μυαλό. Και αν αυτό το πρότυπο υπήρχε σε περισσότερα κομμάτια; Τι θα γινόταν άραγε;
Φανούρης Εξηνταβελόνης
