>
Η πρώτη headline εμφάνιση των LORD OF THE LOST ήταν για εμένα προσωπικά κάτι απρόσμενο. Τολμώ δε να πω ότι ήταν και μια τολμηρή, διοργανωτική απόφαση. Εδώ και πολλά χρόνια, η παρέα του Chris Harms βρίσκεται σε συνεχή ανοδική πορεία σε ευρωπαϊκό επίπεδο, όμως οι δικές μου προσδοκίες ήταν χαμηλές. Ο ήχος τους είναι ναι μεν δημοφιλής στη χώρα μας, αλλά το Αμβούργο απέχει αρκετά μίλια και από το Halifax και από τη Λισαβώνα.
Μπαίνοντας στο Gagarin 205 είδα ότι ο κόσμος ήταν ακόμη λιγοστός, παρόλα αυτά το πρόγραμμα τηρήθηκε με χρονομετρική ευλάβεια και έτσι, οι Ελβετοί AD INFINITUM ανέβηκαν στη σκηνή. Η αλήθεια είναι ότι δεν είμαι fan του ήχου τους, οπότε και δεν τους είχα δει επί σκηνής στην προηγούμενη εμφάνισή τους στα μέρη μας, όταν είχαν έρθει παρέα με τους ELUVEITE. Αυτή η μίξη μεταξύ των EPICA στα αργά, συμφωνικά σημεία και των AMARANTHE στα πιο μοντέρνα, δεν είναι και το πιο ελκυστικό πακέτο.
Εκείνο που σε κερδίζει με τους AD INFINITUM είναι τα ευκολομνημόνευτα refrains τους, η άνεση που έχουν στη σκηνική τους παρουσία και φυσικά, αυτό το εξαιρετικό πλάσμα ονόματι Melissa Bonny. Το κορίτσι αυτό, βάζοντας στην άκρη την εξωτερική του ομορφιά, έχει μια ολόσωστη φωνή, που δεν έσπασε ούτε στιγμή. Στα τρία τέταρτα της ώρας που διήρκεσε η εμφάνιση των Ελβετών, ακούσαμε με άψογο ήχο μια επιλογή τραγουδιών από το σύνολο της δισκογραφίας τους, συν το νέο τους single “Regicide” από το επερχόμενο άλμπουμ τους. Δίκαια κέρδισαν το χειροκρότημα του κοινού, το οποίο τους παρακολούθησε με σχετικά μεγάλη προσοχή, αλλά αυτό με τις καρδούλες που ανταπέδιδαν τακτικά όλα τα μέλη τους, πρέπει να το κοιτάξουν….
Το πρόγραμμα τηρήθηκε ευλαβικά και στους headliners της βραδιάς. Το Gagarin 205 ήταν πλέον απρόσμενα μισογεμάτο (!!!), οπότε ήταν οι συνθήκες ιδανικές για να ξεκινήσει μια αξέχαστη εμφάνιση. Με το που βγήκαν με το εναρκτήριο “Kill the lights” από το επερχόμενο “OPVS NOIR Vol. 3”, τρία πράγματα ήταν αμέσως ευδιάκριτα: Η απουσία του μπασίστα και συνιδρυτή των LORD OF THE LOST, Klaas Helmecke (να ευχηθούμε τα περαστικά μας), η άκρως μελετημένη και μετρημένη σκηνική τους παρουσία και ο καλύτερος ήχος που έχω ακούσει προσωπικά στο Gagarin 205 την τελευταία δεκαετία (για να μην πάω και πιο πίσω).
Μένοντας στη σκηνική παρούσια, όλα τα βλέμματα, θέλοντας και μη, έπεφταν στον χαρισματικό Chris Harms. Ντυμένος κάτι σαν ορθόδοξος ιερέας, βρίσκονταν σε συνεχή κίνηση, χωρίς να χάνει νότα και έπαιζε το κοινό στα δάχτυλα. Όταν έλεγε ότι έπρεπε να χοροπηδήσει στο “Blood for blood”, αυτό γίνονταν αμέσως, όταν δανείζονταν την ατάκα του Dickinson “Scream for me Athens” στο έπος “Loreley”, τα ουρλιαχτά συντόνιζαν το πάτωμα, όταν διέταξε να γίνει wall of death στη διασκευή του “Cha cha cha”, εκεί έπεσαν κλωτσοπατινάδες. Για αυτό άλλωστε είχε και τα τυχερά του, όπως πρόστυχα εσώρουχα, λουλούδια, λούτρινα κουκλάκια και πολλά άλλα.
Και τα άλλα μέλη των LOTL δεν πήγαν βέβαια πίσω. Ο Gernnt Hannemann τα έσπαγε και στα πλήκτρα και στο percussion, ο Niklas Kahl γκρούβαρε ασταμάτητα στα drums και οι δύο κιθαρίστες έδιναν όγκο και τα δεύτερα φωνητικά τους. Και όλα αυτά μέσα σε απόλυτη αρμονία, κρυστάλλινο ήχο και με τις τραγουδάρες να διαδέχονται η μία την άλλη. Το “Prison” είναι ένας gothic rock ύμνος, το “Drag me to hell” είναι δικαίως το LOTL milestone και για το “Doomsday disco” οι COMBICHRIST ακόμη απορούν πως δεν έχουν καταφέρει να συνθέσουν.
Με ένα τέτοιο σερί δυναμικών συνθέσεων, ήταν λογική εξέλιξη η φωνή του Harms να “σπάσει” κατά τη διάρκεια του “Winter’s dying heart” (άλλο που του έφτιαξε η διάθεση αμέσως μετά με έναν μαύρο στηθόδεσμο, κάνοντας και τα σχετικά αστεία), όμως αυτό δεν τον εμπόδισε να το πάει μέχρι τέλους. Έτσι λοιπόν, έγινε ο σχετικός αυτοσαρκασμός για την παταγώδη αποτυχία του ομώνυμου “Blood & glitter” στον διαγωνισμό της Eurovision, η κυνική ομολογία ότι τα encore είναι περιττή ματαιοδοξία και ο ψυχωμένος αποχαιρετισμός με το “Light can only shine in the darkness”, όπου έλειπε ξεκάθαρα η Sharon των WITHIN TEMPTATION. Ας φώναζε τουλάχιστον στη σκηνή τη Melissa…
Αξέχαστη βραδιά για τους τυχερούς που τόλμησαν να πάνε στο Gagarin 205. Είδαν έναν headliner που είναι τεράστιος τώρα στη σκοτεινή μουσική σκηνή και ένα support act που ήταν άκρως συμπαθές. Κι ας με ρώτησε ένας αλαφιασμένος τύπος, κατά τη διάρκεια των AD INFINITUM, αν είχε τελειώσει η εμφάνιση των… HOUSE OF DISTORTION (read the f@kin’ manual bro!).
Γιώργος Κόης
Φωτογραφίες: Πέτρος Καραλής
