>
Υπάρχουν μπάντες που απλώς κυκλοφορούν δίσκους και υπάρχουν οι NEUROSIS που κάθε επιστροφή τους μοιάζει με καλλιτεχνικό γεγονός με βάρος σχεδόν τελετουργικό. Ένα συγκρότημα με το οποίο ο ακροατής συμπορεύεται με το καλλιτεχνικό του όραμα όλα αυτά τα χρόνια, παρακολουθώντας μια πορεία που δεν ήταν ποτέ ευθεία αλλά γεμάτη μεταμορφώσεις, εντάσεις και εσωτερικές εκτονώσεις. Τέσσερα χρόνια πριν, αρκετοί είχαμε πιστέψει ότι το συγκρότημα είχε φτάσει σε ένα θλιβερό και οριστικό τέλος, όμως το “An undying love for a burning world” αποδεικνύει πως η δημιουργική τους ανάγκη δεν μπορεί να μείνει αδρανής.
Η απουσία του Scott Kelly μετά τα γεγονότα του 2022 και την οριστική απομάκρυνσή του από το συγκρότημα ήταν ένα τραύμα που δύσκολα θα μπορούσε να επουλωθεί. Τον Αύγουστο του 2022 ο Kelly παραδέχτηκε δημόσια κακοποίηση της συζύγου και των παιδιών του και αποσύρθηκε από τη μουσική και τη δημόσια ζωή, ενώ τα υπόλοιπα μέλη των NEUROSIS δήλωσαν ότι είχαν ήδη διακόψει τη συνεργασία μαζί του από το 2019, όταν πληροφορήθηκαν τα γεγονότα, κρατώντας τότε σιωπή έπειτα από επιθυμία της οικογένειάς του για ιδιωτικότητα. Οι ίδιοι οι NEUROSIS είχαν ήδη διαχωρίσει τη θέση τους από τη συμπεριφορά του και η νέα εποχή απαιτούσε μια διαφορετική δημιουργική ισορροπία. Η επιλογή του Aaron Turner αποδεικνύεται ιδανική. Αυτόφωτος δημιουργός, με μεγάλη διαδρομή στους ISIS και στους SUMAC, δεν λειτουργεί ως αντικαταστάτης αλλά ως οργανικό μέρος του νέου καμβά των NEUROSIS, με χώρο και ελευθερία να εκφραστεί, με αποτελέσματα που δικαιώνουν πλήρως την επιλογή του.
Από το “Given to the rising” και μετά οι δουλειές τους έμοιαζαν περισσότερο λυτρωτικές για τους ίδιους χωρίς πάντα να αγγίζουν τον οίστρο και την επιθετική έμπνευση των παλαιότερων κυκλοφοριών. Με το “An undying love for a burning world” όμως οι NEUROSIS δημιουργούν ξανά εκείνη τη γνώριμη δίνη, φέρνοντας στην επιφάνεια στοιχεία από το μακρινό παρελθόν χωρίς στιγμή να επαναπαύονται σε κάποιο ασφαλές μοτίβο. Η ηχογράφηση στο Studio Litho στο Seattle τον χειμώνα του 2025 πραγματοποιήθηκε υπό πλήρη μυστικότητα, με τον Scott Evans στην ηχογράφηση και τη μίξη, ενώ το τελικό στάδιο ολοκληρώθηκε στο Antisleep Audio στο Oakland λίγες εβδομάδες πριν την κυκλοφορία του στο διαδίκτυο, δίνοντας έναν ζωντανό, βαρύ και οργανικό ήχο. Για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες, οι NEUROSIS ηχογράφησαν χωρίς τον αγαπημένο τους φίλο και συνεργάτη Steve Albini, που είχε καθορίσει καθοριστικά τον ήχο και την αισθητική τους. Ο Albini δίδαξε στη μπάντα την αξία της ακεραιότητας στον ήχο, της ζωντανής αναλογικής ηχογράφησης και της υψηλής πιστότητας, και οι ηχογραφήσεις μαζί του ήταν ταχύτερες και ουσιαστικές. Η απουσία του σηματοδοτεί μια νέα δημιουργική περίοδο, αλλά η βαριά, οργανική ταυτότητα που βοήθησε να εδραιωθεί παραμένει ανεξίτηλη στον νέο ήχο των NEUROSIS.
Σε ορισμένες στιγμές του άλμπουμ αναδύεται μια απροσδόκητη γλυκύτητα που παραπέμπει στις πιο μελωδικές πλευρές των ISIS, χωρίς όμως να διαταράσσεται η βαριά και επιβλητική φύση των NEUROSIS. Η μπάντα συνεχίζει να κινείται ανάμεσα σε ένταση και λύτρωση, σε θόρυβο και ομορφιά, σε χάος και κάθαρση και αυτή η ισορροπία παραμένει το βασικό χαρακτηριστικό της εδώ και δεκαετίες. Η ιδιαίτερη αισθητική ταυτότητα των NEUROSIS υπήρξε από την αρχή αναπόσπαστο μέρος της καλλιτεχνικής τους έκφρασης και όχι απλώς συνοδευτικό στοιχείο της μουσικής. Ήδη από τα πρώτα χρόνια τους, σύμφωνα με δηλώσεις των ίδιων των μελών, η προσέγγισή τους επηρεάστηκε από hardcore και post-punk συγκροτήματα όπως οι CRASS, SWANS, RUDIMENTARI PENI και BLACK FLAG, που συνδύαζαν τον έντονο ήχο με εξίσου αναγνωρίσιμη και ισχυρή εικαστική ταυτότητα. Η συνέχεια αυτής της φιλοσοφίας φαίνεται και εδώ, με το artwork του Turner να ενισχύει την αίσθηση ότι εικόνα και ήχος αποτελούν μέρη του ίδιου, ενιαίου έργου και όχι δύο ανεξάρτητες πλευρές της κυκλοφορίας.
Το “An undying love for a burning world” είναι ένας δίσκος για την επιβίωση μέσα στο χάος, προσωπικό, κοινωνικό και υπαρξιακό. Οι NEUROSIS μιλούν για άγχος, απομόνωση, οικολογική καταστροφή και ψυχική φθορά αλλά και για την ανάγκη της κάθαρσης μέσα από τη δημιουργία. Η μουσική τους παραμένει δύσκολη, βαριά και απαιτητική, αλλά σπάνια έμοιαζε τόσο αναγκαία όσο εδώ.
Οι NEUROSIS δεν επέστρεψαν απλώς. Απέδειξαν ότι ακόμη και μέσα σε έναν κόσμο που καίγεται, η δημιουργία μπορεί να παραμένει πράξη αγάπης, όπως στο τελευταίο κομμάτι “Last Light”, όπου μετά από όλη τη συσσωρευμένη ένταση εμφανίζεται μια εύθραυστη, γλυκόπικρη μελωδία στο κιθαριστικό lead που λειτουργεί σαν ήσυχη κάθαρση μέσα στα ερείπια, θυμίζοντας πως ακόμη και στην πιο βαριά μορφή τους οι NEUROSIS αφήνουν πάντα χώρο για μια χαραμάδα φωτός.
9 / 10
Κώστας Αλατάς
