>
Οι POWER PALADIN είναι άλλο ένα νέο σχήμα που βρίσκεται στην πρώτη του δεκαετία, και τους βρίσκουμε στη δεύτερη στούντιο δουλειά τους. Το ντεμπούτο τους “With the magic of Windfyre steel” έχει δημιουργήσει αρκετά καλές εντυπώσεις σε όσους ασχολήθηκαν μαζί τους, επομένως η συνέχεια έχει αρκετό ενδιαφέρον. Με τέτοιο όνομα είναι περιττό να αναφέρουμε σε ποιο ιδίωμα ανήκει η μουσική που παίζουν. Αντί αυτού, αξίζει να αναφερθεί ότι κατάγονται από την Ισλανδία, αλλά έχουν αποφύγει οποιαδήποτε σύνδεση με μυθολογία και θεματολογίες με τις οποίες καταπιάνονται πολλές μπάντες του βορρά.
Το εξώφυλλο, το οποίο βρίσκω εξαιρετικό, μας προϊδεάζει ότι θα ακούσουμε επικές ιστορίες γύρω από τη φωτιά τύπου “Nightfall in Middle-Earth”. Η αλήθεια είναι άλλη. Έχοντας ακούσει τον δίσκο αρκετές φορές, θα έλεγα πως μοιάζει με ένα Dungeons & Dragons γκρουπ που ξεκουράζεται, πριν ξεκινήσουν τις τρελές περιπέτειές τους. Εννοείται πως θα είναι γεμάτες προβλήματα και εμπόδια, όλα θα πάνε στραβά, θα βρεθούν εκεί που δεν πρέπει, αλλά πάντα θα τα καταφέρνουν. Για τους πιο nerds, θα μπορούσε κάλλιστα να αποτελέσει μουσικό χαλί στους Vox Machina. Μουσικά αυτό μεταφράζεται σε μία σύγκλιση ήχων μοντέρνου Power, όπως αυτό παίζεται από τους GLORYHAMMER, TWILIGHT FORCE και MAJESTICA, με αρκετή ένταση και όγκο όμως σε σημείο να θυμίζουν μέχρι και MYSTIC PROPHECY.
Κρατήστε αυτό το τελευταίο κομμάτι γιατί εδώ βρίσκεται όλη η πεμπτουσία των POWER PALADIN, στην αστείρευτη ενέργεια και όρεξη των μελών τους. Το σκάψιμο που ρίχνουν στις ρυθμικές κιθάρες είναι κάτι που σπανίζει στο συγκεκριμένο είδος, ενώ κάποια σημεία θα μπορούσαν εύκολα να σταθούν σε thrash πλαίσιο. Κατά τα άλλα δεν θα απογοητεύσουν κανέναν που περιμένει να ακούσει όλα τα αναμενόμενα “cheesy” χαρακτηριστικά. Πολλά σόλος και leads, το διπέταλο έχει την τιμητική του, ενώ δεν λείπει και η χρήση πλήκτρων η οποία χτίζει το στοιχείο του επικού. Το φωνητικό μέρος θυμίζει τους GLORYHAMMER σε επικίνδυνο βαθμό, και συγκεκριμένα τον τελευταίο τους δίσκο με τον Sozos Michael πίσω από το μικρόφωνο, αφού ρεφραίν όπως του “Keeper of the crimson dungeon” θα μπορούσε άνετα να είναι και δικό τους. Ο Atli Guðlaugsson πατάει σε πιο ψηλές κλίμακες βέβαια, κάτι που τον τοποθετεί σε νοοτροπία πιο κοντά στην τεχνική του Tommy Johansson (MAJESTICA).
Αν υπάρχει κάτι που τους λείπει και θα μπορούσε να τους απογειώσει, αυτό είναι μέρη όπου οι μελωδίες θα μπορούν να αναπνεύσουν και να αναδειχθούν. Υπάρχει λόγος που 26 χρόνια μετά, ο κόσμος σιγοτραγουδάει Gloria Perpetua μεταξύ άλλων τραγουδιών της κλασικής περιόδου των RHAPSODY. Όχι ότι στην περίπτωση του “Beyond the reach of enchantment” δεν υπάρχουν ωραία ρεφραίν, συνθέσεις όπως το “Aegis of eternity” δεν αφήνουν τέτοιους χαρακτηρισμούς να ευδοκιμήσουν. Αλλά στη θύμηση του άλμπουμ, πρώτα μου έρχονται στο μυαλό πράγματα όπως η σαρωτική έφοδος του “The royal road” και τα heavy riffs του “Valediction” και μετά τα υπόλοιπα. Θα αντάλλασσα εύκολα το υπερβολικό “Camelot rock city” με μία πιο ζεστή σύνθεση ας πούμε.
Σαν σύνολο, η δεύτερη προσπάθεια των POWER PALADIN δικαιώνει τα όποια καλά σχόλια έχω ακούσει για το όνομά τους. Αυτή η πιο βαριά οπτική με την οποία προσεγγίζουν ένα είδος που έχει περπατηθεί αρκετά, τους κάνει όχι απλά να ξεχωρίσουν, αλλά να σταθούν και ως φρέσκια πνοή. Έχει ως κύριο πυλώνα το Heavy Metal, κάτι που λείπει από πολλούς συνοδοιπόρους τους, το οποίο για μένα είναι αρκετό. Τα παιδιά αυτά φαίνεται πως έχουν πάρει φόρα και αποτελούν μία ελπιδοφόρα πρόταση που με κάνει να βλέπω το μέλλον τους με αισιοδοξία. Για την ώρα ας μείνουμε στο παρόν και το “Beyond the reach of enchantment”. Έναν δίσκο με όλα τα απαραίτητα κλισέ που δεν θα αλλάξει γνώμη σε όσους θεωρούν ενοχλητικό αυτό το είδος Metal. Αλλά θα χαροποιήσει το κοινό στο οποίο απευθύνεται και με το παραπάνω. Άκρως απολαυστικός δίσκος.
8 / 10
Παύλος Παυλάκης
