>
ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Arktis.” – IHSAHN
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2016
ΕΤΑΙΡΙΑ: Candlelight
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Ihsahn
ΣΥΝΘΕΣΗ:
Ihsahn – κιθάρες, φωνητικά, μπάσο, πλήκτρα
Guest/Session μουσικοί:
Matt Heafy – φωνητικά
Einar Solberg – φωνητικά
Tobias Ørnes Andersen – ντραμς
Jørgen Munkeby – σαξόφωνο
Robin Ognedal – κιθάρες
Nicolay Tangen Svennæs – πλήκτρα
Hans Herbjørnsrud – απαγγελία
Δέκα χρόνια μετά την κυκλοφορία του “Arktis.”, είναι ίσως πιο εύκολο να βρει κανείς τις λέξεις για να περιγράψει αυτό που τότε έμοιαζε σχεδόν άπιαστο. Γιατί το έκτο σόλο άλμπουμ του Ihsahn ήταν εκείνο που τον εκτίναξε στη συνείδησή μου, ως έναν πάρα πολύ σπουδαίο καλλιτέχνη, που δεν διστάζει να πειραματιστεί με οτιδήποτε.
Ομολογώ ότι δεν ήμουν οπαδός των τεσσάρων πρώτων σόλο άλμπουμ του Νορβηγού μουσικού. Από τη σταδιακή απομάκρυνση από το black metal και την ενσωμάτωση κλασικών στοιχείων, μέχρι τον σχεδόν αποδομητικό πειραματισμό του “Das Seelenbrechen” (αυτό το “NaCl” είναι ΤΕΡΑΣΤΙΑ κομματάρα), φαινόταν πως ο Ihsahn αναζητούσε κάτι συγκεκριμένο – ακόμη κι αν δεν ήταν σαφές τι ακριβώς. Στο “Arktis.”, αυτή η αναζήτηση καταλήγει σε ένα αποτέλεσμα που μοιάζει με σύνθεση όλων των προηγούμενων ιδεών του: ένα κράμα prog, extreme metal, electronica και art rock, δεμένο με εντυπωσιακή συνοχή.
To άλμπουμ έχει σαφώς μερικούς βασικούς πυλώνες. Το εναρκτήριο “Disassembled” θέτει τον τόνο με έναν τρόπο σχεδόν κινηματογραφικό, θυμίζοντας σε σημεία την ένταση των OPETH, ενώ η παρουσία του κουνιάδου του, Einar Solberg των LEPROUS (μην ξεχνάμε ότι για χρόνια, νυν και πρώην μέλη των progsters, αποτελούν/αποτελούσαν τη live μπάντα του Ihsahn), δίνει την έξτρα πινελιά.
Αυτό όμως που δεν το είχα δει να έρχεται, ήταν το “Mass darkness”, που ήταν και το πρώτο single του δίσκου, με μία σχεδόν κλασικομέταλλη ατμόσφαιρα και τον Matt Heafy των TRIVIUM, να περνά σχεδόν απαρατήρητος μέσα στην τελειότητα του τραγουδιού. Το “South Winds”, με τον σχεδόν industrial/electronic παλμό του, θα μπορούσε εύκολα να ανήκει σε έναν δίσκο των NINE INCH NAILS – κι όμως, μέσα στο πλαίσιο του άλμπουμ, όχι μόνο δεν ξενίζει, αλλά ενισχύει την αίσθηση απρόβλεπτου που διατρέχει το έργο.
Έτερος πυλώνας, είναι το “Until I too dissolve”, που καταφέρνει να μπαλανσάρει ανάμεσα στο hard rock (!!!) και το ακραίο metal (σε σημεία των φωνητικών), μια πιασάρικη, αλλά και πολύπλοκη σύνθεση. Για να φτάσουμε στο “Celestial violence”, πάλι με τον Solberg να τον συνοδεύει στα φωνητικά, που έχει κλιμακούμενο συναίσθημα και φοβερή αισθητική, σηματοδοτώντας ένα ιδανικό κλείσιμο στον δίσκο.
Από εκεί και πέρα, το “Arktis.” έχει μία απρόβλεπτη φύση, αφού υπάρχουν οι εμφανείς επιρροές από τον David Bowie στο “In the vaults”, το σαξόφωνο του Jørgen Munkeby (SHINING) στο “Crooked red line” που σε βγάζει από το comfort zone σου με το ξεκίνημά του, το “Frail” όπου έχει τρομερές εναλλαγές φωνητικών, ηλεκτρονικούς ρυθμούς, PORCUPINE TREE συναίσθημα, που φέρνει στο μυαλό εικόνες απομόνωσης σε νορβηγικά τοπία, αλλά και το “Pressure” που φέρνει στο μυαλό τους VOIVOD.
Πολλές φορές, χρησιμοποιούμε τη λέξη “progressive”, μάλλον καταχρηστικά. Στην περίπτωση του “Arktis.” ενσαρκώνεται η ουσία του. Εξέλιξη, τόλμη, προσωπική έκφραση, ποικιλομορφία. Θα έλεγα ότι είναι σημείο αναφοράς, που ακόμα και οι δύο εξαιρετικοί διαδοχοί του, “Amr” και “Ihsahn”, δεν μπόρεσαν να ξεπεράσουν. Σε ότι αφορά εμένα, ο Ihsahn, μου έβαλε τα γυαλιά, καθώς ποτέ δεν υπήρξα οπαδός της καριέρας του με τους EMPEROR και πάντα ήμουν επιφυλακτικός στα ακούσματα avant garde/prog δίσκων που προέρχονταν από καλλιτέχνες οι οποίοι έκαναν ή ξεκίνησαν την καριέρα τους από το black metal. Ευτυχώς δεν διέλαθε της προσοχής μου και μπόρεσα να απολαύσω πλήρως αυτό το μοναδικό δημιούργημα, το οποίο επισκέπτομαι συχνά πυκνά ακόμα και σήμερα, δέκα χρόνια αργότερα…
Σάκης Φράγκος
