"/>
Κάθε βράδυ, κάποια στιγμή μετά τα μεσάνυχτα, σε μία από τις πολλές φορές που θα ανοίξω την μπαλκονόπορτα για να φύγει η κάπνα από τα τσιγάρα, βγαίνω στο μπαλκόνι και στρέφω τη ματιά μου ψηλά. Πιο ψηλά από τις αμέτρητες τσιμεντένιες πολυκατοικίες που με περιτριγυρίζουν. Πιο πέρα από τις κεραίες τους και τα δορυφορικά πιάτα. Κοιτάω επάνω, ψηλά στον ουρανό. Δεν έχει σημασία αν έχει συννεφιά ή ξαστεριά. Εκείνη η στιγμή με γεμίζει πραγματικά για αυτό που είναι. Μια στιγμή άμεσης οπτικής επαφής με το υπόλοιπο σύμπαν. Ή και μια ματιά στο παρελθόν αν θέλετε. Η υπενθύμιση ότι υπάρχουν πολλά περισσότερα εκεί έξω από απλά το δρομάκι μπροστά από το κτίριο που ζω. Και όμως υπάρχουν πολλές στιγμές που το ξεχνάω αυτό, ακόμα και όταν ζω σε μια μεγαλούπολη. Λίγο η ρουτίνα, λίγο τα οικονομικά, λίγο τα πεσμένα κέφια… δεν θέλει και πολύ για να το ξεχάσεις.
Στέκομαι και κοιτάω λοιπόν, οτιδήποτε και αν είναι αυτό που φαίνεται στον θαμπό ουρανό της Αθήνας εκείνη τη στιγμή και αναρωτιέμαι κοιτώντας πίσω τους τέσσερις τοίχους του δωματίου μου. Είναι σωστός ο τρόπος που ζούμε; Είναι πραγματικά ωραίο αυτό που κάνουμε σε καθημερινή βάση; Δηλαδή… έχει πραγματικό νόημα αυτός ο τρόπος, ξέροντας ότι δεν έχεις απεριόριστο χρόνο στη διάθεση σου; Μήπως θα μπορούσαμε να το είχαμε σκεφτεί λίγο καλύτερα; Μήπως να το σκεφτούμε λίγο καλύτερα και να αλλάζαμε κάποια πράγματα; Γιατί σκέφτομαι πως τα δευτερόλεπτα κυλάνε χωρίς την συγκατάθεση μου και εγώ ενδεχόμενος βρίσκομαι μέσα σε αυτόν τον κύβο ενώ υπάρχουν τόσα πολλά πράγματα να κάνω και να δω έξω από αυτόν, παντού στον κόσμο όλο. Δεν είναι κακό ή μακάβριο να αναγνωρίζεις το γεγονός ότι μία ημέρα θα πεθάνεις. Θα πρέπει να λειτουργεί σαν κίνητρο για να βγεις έξω στον κόσμο και να κάνεις πράγματα. Υποθέτω ότι κάπως έτσι θα νιώθουν πολλοί άλλοι άνθρωποι εκτός από εμένα.
Από τη στιγμή βέβαια που η προϋπόθεση για τα περισσότερα πράγματα στη ζωή είναι τα λεφτά – κάτι που σε καθιστά ισόβια δέσμιο της προσπάθειας σου να τα αποκτήσεις – οι δυνατότητες σου περιορίζονται αυτόματα και ανάλογα με την τσέπη σου, την κοινωνική αλλά και την οικονομική κατάσταση του τόπου στον οποίο ζεις. Μπορείς πάντα να προσπαθήσεις να το αλλάξεις αυτό ενώ παράλληλα ρίχνεις και τις κλεφτές ματιές σου στον νυχτερινό ουρανό. Δεν έχει δικαίωμα να στο απαγορεύσει κανείς.
Ορφέας Σπηλιωτόπουλος
