Ξέραμε τους Σουηδούς, που μικροί μας συστήθηκαν, αλλά 3 άλμπουμ και αρκετές συναυλίες αργότερα, δείχνουν ήδη κουρασμένοι. Αυτό που έκανε πολύ κόσμο να ασχοληθεί μαζί τους, ήταν η ενέργεια που εξέπνεαν από τα γρήγορα και μελωδικά τραγούδια τους. Με αυτά τα χαρακτηριστικά ξεκινά και το “Riot avenue”. Υπάρχουν οι στίχοι με τα διφορούμενα νοήματα και η γιορτή με άγριες δόσεις rock n’ roll στα πρώτα τρία κομμάτια που είναι και τα καλύτερα του δίσκου. Το σήκω-από-την-θέση-σου-και-χτυπήσου “Whiskey Tango Foxtrot” (ή what the f***?), το “Young blood” και το πετυχημένο ομότιτλο, είναι τα διαμαντάκια με τα απαραίτητα κλισέ.
Σίγουρα πρέπει να έχει συμβάλλει η αλλαγή μελών στην μερική απόκλιση από το αρχικό τους στυλ. Βέβαια ο κινητήριος μοχλός, παραμένει ο τραγουδιστής και κύριος συνθέτης των LIXX, ο D.C. Danny. Από την άλλη, η στροφή σε πιο late-SKID ROW, BUCKCHERRY, late-MOTLEY CRUE είναι εμφανής και σε κάποιους θα ξινίσει. Όσο κι αν εκτιμώ αυτόν τον ήχο, νομίζω ότι σε μεγάλο βαθμό οι ομόσταυλοί τους HARDCORE SUPERSTAR το κάνουν καλύτερα.
Προσέξτε ότι το άλμπουμ είναι γεμάτο ενέργεια, ανεβασμένη διάθεση και μουσική για τρελλά καλοκαιρινά πάρτι με άφθονη τεκίλα. Απλά η σύγκριση με τον προκάτοχό του “New religion” το καταστεί κατώτερο. Άλλωστε θα ήταν δύσκολο να επαναλάβουν τέτοια καλή δουλειά, αφού μιλάμε για έναν από τους καλύτερους hard rock δίσκους του 2009.
Επειδή άκουγα τελευταία όλα τα άλμπουμ των AEROSMITH από την δεκαετία του ’70 και ’80, μπορώ με σιγουριά να πω ότι οι Σουηδοί πλησιάζουν περισσότερο από πριν στον οργανικό ήχο της παρέας του Joe Perry, αλλά με αρκετή δόση και των προαναφερθέντων συγκροτημάτων (όπως στα “Church of rock” και “Sweet, bad & beautiful”).
Το τρίτο άλμπουμ είναι πάντα δύσκολο και οι CRAZY LIXX τουλάχιστον κυκλοφορούν κάτι αξιοπρεπέστατο. Ίσως να μην γίνει κλασικό, αλλά παραμένει πιστό στα ιδανικά τους. Τσεκάρετε το “In the night” στο www.crazylixx.com κι εφόσον σας αρέσει, θα ευχαριστηθείτε και το υπόλοιπο άλμπουμ.
7 /10
Γιώργος “Kay” Κουκουλάκης
