"/>
Mode : On…Έχεις πατήσει το κουμπί εκκίνησης του Industrialist! Δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς, η φύση των FEAR FACTORY σου επιβάλλει να ακολουθήσεις το concept του νέου τους δίσκου και την πορεία του ομώνυμου ρομποτικού ήρωα. Φύση η οποία επιστρέφει στα κρύα, βιομηχανικά μονοπάτια του “Demanufacture”, όπου έρχεσαι αντιμέτωπος με βαρύ, ατόφιο μέταλλο, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Burton C. Bell και Dino Cazares αποδεικνύουν και πάλι (μετά το “Mechanize”) πως δεν έπρεπε να χωρίσουν τους δρόμους τους στις αρχές των 00’s. Μια δεκαετία πέρασε σχεδόν αδιάφορα για την μπάντα και τώρα που ένωσαν πάλι τις δυνάμεις τους, δείχνουν πως είχαν και έχουν πράγματα να πουν, πηγαίνοντας αντίθετα στο ρεύμα των άσκοπων reunions. Και ποιες είναι οι δυνάμεις τους; Η φωνή που μεταλλάσσεται διαρκώς ανάλογα με την εξέλιξη της ιστορίας, και εκφράζει άψογα δυνατές και επικές στιγμές (τεράστιο credit στον Burton για τις εναλλαγές brutal – καθαρών), μαζί με το «πιο ρομποτικό πεθαίνεις» δεξί χέρι του Cazares, που γεννά riffs σαν εργοστάσιο παραγωγής Coca Cola (είναι και θεριό πανάθεμά τον)!
Αυτή τη φορά δε τους συνοδεύει το έτερο ρομπότ Gene Goglan πίσω από τα drums, αλλά προτίμησαν την ίδια τη μηχανή (drum programming) να κάνει τη δουλειά, παρέα με τον Rhys Fulber σε παραγωγή και σύνθεση κομματιών. Είσαι προγραμματισμένος να μην έχεις συναισθήματα, αλλά μόλις πατήσεις το play κάθε τραγούδι θα σου προκαλεί και από ένα, οδηγώντας σε πιο κοντά στην ανθρώπινη φύση και στην ανάγκη να συνεχίσεις να υπάρχεις. Από την επική εισαγωγή – παρουσίαση του χαρακτήρα στο ομώνυμο τραγούδι, στην αμφισβήτηση κάθε είδους θεοποίησης στα “New Messiah” και “God Eater” (φοβερή ατμόσφαιρα), στη συνειδητοποίηση της διαφθοράς που υπάρχει στο «σύστημα» (“Depraved Mind Murder”) και στην εκμηδένιση της ύπαρξης σου από αυτό στο “Difference Engine” (hit – άκι στυλ “Replica”/ “Shock” για μπόλικα ξύλα). Η κατάληξη ποια είναι; Το απόλυτο χάος μιας και το δημιούργημα – σύστημα είναι ο καθρέφτης του δημιουργού – ανθρώπου.
Είναι φαινόμενο των καιρών μας τελικά, οι έχοντες μια χ ηλικία μουσικοί να επιστρέφουν στις ρίζες τους, δίνοντας παράλληλα έναν «επικό» τόνο στις δουλειές τους. Στους FF βγαίνει αυτή η κίνηση για άλλη μια φορά με πολύ καλά αποτελέσματα. Κρύα σαν εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο ατμόσφαιρα, η αύρα του “Blade Runner” χωμένη σε κάθε νότα και τα ηλεκτρονικά στοιχεία εντονότερα από ότι μας έχουν συνηθίσει τελευταία, εκεί που πρέπει και όπως πρέπει. Προφανώς και μιλάμε για άλλα επίπεδα songwriting και εκεί ακριβώς είναι η ένστασή μου, μιας και έχω την εντύπωση πως αν το δούλευαν λίγο παραπάνω μπορεί και να παραμιλούσαμε τώρα. Δε θα βρεθείς προ εκπλήξεως, δε θα πάρεις κάτι διαφορετικό, αλλά από την άλλη γίνεται να μην εθιστείς; Στην περίπτωσή μου όχι, εξαντλώντας κάθε αυστηρότητα. Δίσκος ελάχιστα χειρότερος από το “Mechanize” (Η επιστροφή!!), που χάνει στις λεπτομέρειες (μα drum machine όταν έχεις Gene Hoglan;;;), αλλά με εμφανή ποιότητα. Mode : Off…Μπααα όχι, repeat!!
8 / 10
Βασίλης Γκορόγιας
