>
Τετάρτη βράδυ, όχι και η καλύτερη μέρα για live για να ήμαστε ειλικρινείς, οι τιτανομέγιστοι MEGADETH έπαιζαν στη σκηνή του Entertainment Stage στην Ιερά Οδό. Τη συναυλία άνοιγαν οι Νορβηγοί KVELERTAK, οι οποίοι είχαν κάνει πάταγο με το προ δυο ετών ομώνυμο ντεμπούτο τους. Παρόλο που τραγουδούν στη μητρική τους γλώσσα, το black n’ roll των Σκανδιναβών είναι ξεσηκωτικό όσο δε πάει. Είχα δει τόσα κλιπάκια από live στο YouTube και περίμενα πως και πώς να τους δω. Έτσι λοιπόν κατά τις 9.15 βγαίνουν στη σκηνή, με ουκ ολίγο κόσμο να φωνάζει το όνομα της μπάντας. Με το πρώτο riff επικράτησε πανζουρλισμός. Στεκόμουν στο mosh pit και κατάλαβα από πρώτο χέρι τι πρόκειται να επακολουθήσει… Χαμός! Σχεδόν όλο το venue χτυπιόταν στις rock n’ roll κιθάρες των Νορβηγών. Τα crowd surfing έδιναν και έπαιρναν, ώσπου ακόμα και ο Erlend Hjelvik, frontman της μπάντας, βούτηξε στο κοινό! Δεν ήταν έκπληξη βέβαια, αφού όλοι τους είναι γνωστοί για τη τρέλα που κουβαλούν! Πέρα από τη πώρωση όμως, θα πρέπει να πω ότι ο ήχος δεν τους βοήθησε καθόλου. Ιδίως στην αρχή με δυσκολία άκουγες κιθάρες και γενικά τα μπάσα ήταν πολύ ψηλά. Όσο περνούσε η ώρα βελτιωνόταν η κατάσταση αλλά δεν έφτασε στο σημείο που θα έπρεπε. Δε θα ήθελα να σταθώ εκεί όμως αν και με χάλασε αρκετά. Στα 45 λεπτά του setlist έπαιξαν σχεδόν όλα τα τραγούδια από το ντεμπούτο τους, όπως “Sultans of Satan”, “Mjod”, “Ulvetid”, “Nekroskop”, καθώς και καινούρια τραγούδια από τον επερχόμενο δίσκο τους. Θα ήθελα να τους δω σε κάποιο μικρό χώρο για να πω την αλήθεια, ώστε να εκτιμήσω περισσότερο τη τρέλα τους!
Γιώργος Δρογγίτης
Μετά το set των KVELERTAK και τις αντιδράσεις του κοινού, ήμασταν προετοιμασμένοι για το τι θα γινόταν στους MEGADETH. Ίσως όμως όχι τόσο πολύ τελικά! 22:30 και όπως μας είχε ενημερώσει η διοργανώτρια εταιρεία, ο Dave Mustaine ανεβαίνει στη σκηνή με τους Dave Ellefson στο μπάσο, τον Chris Broderick στην κιθάρα και τον Shawn Drover στα drums και το μαγαζί νιώθει το μεταλλικό κοινό από τις πρώτες νότες του “Never dead” και του “Head crusher” που άνοιξαν το live.
Δυστυχώς ο ήχος συνέχιζε να είναι κακός, αν και ευτυχώς από τη μέση και μετά έφτιαξε κατά πολύ, χωρίς να είναι κάτι το ιδιαίτερο όμως και ας τα περίμενα διαφορετικά, μιας και αυτά τα μαγαζιά έχουν τρομερό εξοπλισμό. Αυτό δεν πτόησε όμως ούτε στο ελάχιστο τον κόσμο που διψούσε για MEGADETH. Και η τετράδα των “Hangar 18”, “Trust”, “In my darkest hour” και “She–wolf” που ακολούθησε, σήκωσε την Ιερά Οδό στο πόδι και οι φωνές του κόσμου κάλυπταν αυτή του Mustaine. Ένταση, πάθος, κίνηση και συμμετοχή είναι οι λέξεις που μου έρχονται στο μυαλό σκεπτόμενος το χθεσινό live και η έλλειψη από κάμερες, κινητά κλπ έκανε όλα αυτά ακόμα πιο έντονα! Επιτέλους δηλαδή, για να θυμόμαστε και ποιοι ήμασταν σαν κοινό κάποτε!
Δυστυχώς ο Dave δεν ήταν και στην καλύτερη δυνατή κατάσταση, όντας επιεικώς μέτριος και εμφανώς κουρασμένος για κάποιο λόγο. Όσοι έχουμε δει MEGADETH και παλιότερα, καταλαβαίνουμε τη διαφορά. Όμως πραγματικά τίποτα δεν πτοούσε τους 3.000 περίπου metalheads που είχαν γεμίσει το μαγαζί κι έκαναν το live να θυμίζει πάρτι! Και η όρεξη και πώρωση του κόσμου έκανε τα όποια «θέματα» υπήρχαν να μοιάζουν μηδαμινά και δεν επηρέασαν στο ελάχιστο την κα*λα του live!
Συνέχεια στο “Rust in peace” (είχε την τιμητική του μαζί με το “13”) με “Dawn patrol” και “Poison was the cure” και μετά “Sweating bullets” και καπάκια “A tout le monde” αναγκάζουν τον Dave να παρατάει το μικρόφωνο σε στιγμές και να παραδίδει τα φωνητικά στο εκστασιασμένο κοινό που τραγουδούσε στίχο προς στίχο τα κομμάτια, ενώ η «μίνι-έκπληξη» “High speed dirt” μας έδωσε την ευκαιρία να το απολαύσουμε live για πρώτη φορά.
Tα mosh έδιναν και έπαιρναν καθ’ όλη τη διάρκεια των συνεχόμενων «παλαιότερων» κομματιών της μπάντας, τα crowd surfing το ίδιο και όσο απαθείς και να ήθελες να μείνεις ή δεν πολυγούσταρες τους MEGADETH (υπήρχαν και άνθρωποι και καλά έκαναν που ήρθαν κυρίως για KVELERTAK), ήταν τέτοια η ατμόσφαιρα του live που δε μπορούσες τουλάχιστον να μη κουνήσεις το κεφάλι σου!
Η κοιλιά στο πρόγραμμα με τα “Angry again” (από το soundtrack του “Last action hero), “Guns, drugs and money” (από τις πιο αδύναμες ίσως συνθέσεις όλης της καριέρας των MEGADETH) και “Whose life (is it anyways?)” λειτούργησε ευεργετικά για τους σβέρκους μας, αλλά δεν κράτησε (ευτυχώς) πολύ.
Το “Public enemy no. 1” ξαναζεσταίνει για τα καλά τον κόσμο, για να έρθει το “Symphony of destruction” ala Argentina (όσοι έχετε δει το αντίστοιχο DVD θυμηθείτε τα “megadeth” που φώναζε ο κόσμος στο ενδιάμεσο των στίχων) και να μας απογειώσει! Συγκλονιστική στιγμή! Το “Peace cells” ίσως πιο επίκαιρο από ποτέ στις μέρες μας, θα κλείσει το βασικό σετ της μπάντας, με το κοινό να ουρλιάζει όσο πιο δυνατά μπορεί στο τελείωμα του κομματιού. Αλλά το τέλος δεν ήταν αυτό.
Το encore με το “Holy wars” ήταν το κερασάκι στην τούρτα και το τελειωτικό χτύπημα για τα κορμιά μας αλλά και τις φωνητικές μας χορδές! Απόλυτος πανικός, απόλυτο ξεφάντωμα, απόλυτη στιγμή στο live, το καλύτερο δυνατό κλείσιμο μιας πάρα πολύ ωραίας βραδιάς!
Θέλω εδώ να πώ ένα μπράβο στους διοργανωτές τόσο για την τήρηση του χρονοδιαγράμματος της συναυλίας, όσο και για την επιλογή του μαγαζιού. Όπως πολύ καλά μου είπε ένας φίλος από την εταιρία, «ό,τι πληρώνεις παίρνεις» και ελπίζω να το εκτιμήσαμε όλοι αυτό. Ανθρώπινο μαγαζί, με τον εξαερισμό και τον κλιματισμό του και ιδανικό για live των 3-4.000 ανθρώπων. Ο ήχος παραδόξως δεν ήταν αυτός που περίμενα σε τέτοιο χώρο, αλλά κάθε αρχή και δύσκολη. Μακάρι να υπάρξει και συνέχεια.
Και την άλλη φορά Dave οπωσδήποτε “Tornado”! Άλλωστε ήταν και το μόνο που φώναζε επιτακτικά σε κάποια φάση ο κόσμος!
Τα λέμε την επόμενη φορά
Φραγκίσκος Σαμοΐλης
Φωτογραφίες: Πέτρος Καραλής
