“The prog police strikes back!!!”
Οι Βρετανοί, είναι από τους σοβαρούς, σταθερούς, ταλαντούχους και ειλικρινείς συνεχιστές της μουσικής παράδοσης του Μεγάλου Νησιού. Ένα συγκρότημα, με σταθερό πυρήνα, αλλά και πολλές αλλαγές μελών. Στο τέλος όμως, αυτό που μένει είναι η μουσική. Και αυτό ακριβώς είναι τελικά το καλύτερο χαρακτηριστικό των THRESHOLD. Είναι μια εικοσαετία στα μουσικά δρώμενα, με καλές και καλύτερες κυκλοφορίες που ανήκουν σε κάθε ποιοτική δισκοθήκη. Ο υποκινητής της Βρετανικής δύναμης, Karl Groom, μας μιλά εκτενώς για το πρόσφατο αριστούργημά τους, το “March of progress”, ενώ σκαλίζουμε λίγο το παρελθόν και ιδιαίτερα τα περίεργα γεγονότα γύρω από την αποχώρηση του προηγούμενου τραγουδιστή τους.
Γιατί χρειάστηκε τόσο καιρός για την επιστροφή των THRESHOLD?
Τα 5 χρόνια ανάμεσα στα τελευταία άλμπουμ οφείλονται καθαρά στις περιστάσεις. Πολλά άλλαξαν τόσο για την μπάντα, όσο και για κάποιους από εμάς, αλλαγές από τις οποίες διαμορφώθηκε και το τελικό αποτέλεσμα. Επίσης έπρεπε να εντάξουμε 2 νέα μέλη και το ευχαριστηθήκαμε δίνοντας αρκετές συναυλίες. Περιοδεύσαμε σχεδόν 4 χρόνια (σ.σ. σποραδικά), πριν αρχίσουν οι ερωτήσεις από τη Nuclear Blast, για νέα άλμπουμ. Μετά από τόσο καιρό, όταν ξεκινήσαμε τη σύνθεση, χρειαζόμασταν το περιθώριο να γράψουμε και να ενορχηστρώσουμε, παραπάνω από άλλες φορές, ώστε να κυκλοφορήσουμε ότι καλύτερο μπορούσαμε.
Η ξαφνική φυγή του Mac, ήταν τελικά λόγω της υγείας του (ο πρώην τραγουδιστής απεβίωσε, αφού πρώτα είχε αποχωρήσει αιφνιδίως);
Ποτέ δεν πήραμε απάντηση από τον Mac. Ούτε γιατί έφυγε, ούτε αν θα επέστρεφε. Γνωρίζαμε πως υπήρχαν παλαιότερα κάποια θέματα υγείας, αλλά τίποτα δεν με προετοίμασε για την πίκρα από το θάνατό του. Υπάρχουν αρκετές καλές αναμνήσεις από την περίοδο που περάσαμε μαζί και σίγουρα αποτελεί ένα μεγάλο κεφάλαιο για τους THRESHOLD.
Τι συνέβαινε όμως την εποχή της αποχώρησής του;
Τελευταία φορά είδα τον Mac, τον Φλεβάρη του 2007, στη Λειψία, όταν κάναμε το βίντεο για το “Dead Reckoning”. Δεν υπήρχε καμία ένδειξη πως αυτή θα ήταν και η τελευταία μας συνάντηση και γι’ αυτό τον περίμενα να έρθει να μείνει μαζί μου, όταν είχαμε προγραμματίσει τις πρόβες για την περιοδεία τον Ιούλιο.
Οι περισσότερες μπάντες έχουν μια σοβαρή κρίση ταυτότητας όταν αλλάζουν τραγουδιστές. Εσείς είστε τρανό παράδειγμα του αντίθετου. Πώς το ξεπεράσατε αυτή την φορά;
Ο ήχος μας έχει συνέχεια, παρά τις εναλλαγές μελών, λόγω του τρόπου που γράφουμε. Η μπάντα έχει ένα ξεκάθαρο ύφος, το οποίο έχει παραμείνει αναλλοίωτο, από την πρώτη μέρα. Φαντάσου ότι το 4ο άλμπουμ μας, το “Clone” γράφτηκε για έναν τραγουδιστή, ο οποίος τελικά έφυγε πριν την ηχογράφησή του. Σίγουρα επηρεάζει την χροιά των φωνητικών, αλλά τα τραγούδια παραμένουν τα ίδια και πιστεύω πως ανεξαρτήτως του ποιός αλλάζει, πάντα θα αναγνωρίζεις την μπάντα από τον ήχο της.
Ανέκαθεν θαύμαζα τους στίχους σας. Θες να μας πεις με τι καταπιάνεται το “March of progress”;
Το άλμπουμ ασχολείται με τις προσωπικές μας αρετές και τις αδυναμίες μας, όπως στο “Coda”, που γράφτηκε από τον Pete Morten, μαζί με την αδιαφορία και πόσο αυτή επηρεάζει αυτά που έχουμε δουλέψει σκληρά για να κατακτήσουμε. Το “The hours” για παράδειγμα μιλά για την επιμονή. Το “Ashes” είχε αρχικά τον τίτλο “March Of Progress”, και ασχολείται για το πόσο καλά πάμε και πόσο θα διαρκέσει αυτό. Το “Return of the Thought Police” μιλά για την ανησυχία του να βλέπεις την ελευθερία σου να απομακρύνεται.
Μου άρεσε πολύ ο στίχος “Maybe we’re meant to bow down, as we enter our darkest hour, but I’ll be staring at the sun!”. Ποιά άλλα τραγούδια ξεχωρίζουν για τους στίχους τους για σένα;
Τo “Staring at the Sun” που ανέφερες, είναι για το να υποστηρίζει σθεναρά όλα τα πιστεύω σου, ενώ το “That’s why we came” που γράφτηκε από τον Damian, μιλά για την τιμή που βάζουμε στην πρόοδό μας. Επίσης το “The Rubicon” είναι εν μέρη ένα βιογραφικό τραγούδι για τους THRESHOLD. Υπάρχουν και αναφορές στα προηγούμενα άλμπουμ, για όποιον το ψάξει και τις βρει.
Μουσικά τώρα, το “March of Progress” συνδυάζει αρκετά από το παρελθόν σας, αλλά βρίσκω αρκετές καινοτομίες. Μου φάνηκε πως βρήκα περισσότερες MARILLION αναφορές από ποτέ πριν.
Ομολογώ πως δεν έχω ασχοληθεί με τους MARILLION, αν κι έχω δουλέψει συχνά με τον αυθεντικό τους drummer, τον Mick Pointer και την μπάντα του. Για μένα, από αυτό το είδος η μπάντα που μου έκανε εντύπωση ήταν οι GENESIS και το “A Trick of the tail” αποτελεί το τέλειο παράδειγμα ενός progressive rock άλμπουμ για μένα με την ελεύθερη ροή της μελωδίας, δίχως περιορισμούς στις ενορχηστρώσεις. Όσο για το “March of progress” θα έλεγα πως είναι μια σταθερή εξέλιξη για τον ήχο των THRESHOLD, ως συνήθως. Υπάρχουν μόνο δυο παράγοντες που επηρεάζουν τον χαρακτήρα ενός άλμπουμ για μένα. Βασικά το πού βρίσκομαι την εκάστοτε περίοδο και η αλλαγή τραγουδιστή.
Ποιά τραγούδια αποτελούν ξεχωριστές στιγμές για σένα, που θα ήθελες να μοιραστείς μαζί μας; Εγώ ξεχώρισα τα “The rubicon”, “Ashes” το οποίο είναι εξαιρετική επιλογή για single, ενώ το “Τhat’s why we came” μου θύμισε ΑYREON. Τέλος του Richard, το “Colophon” είναι πανέμορφο.
Εν ολίγοις διάλεξες ακριβώς αυτά που θα επέλεγα. Το “The rubicon” ένα από τα πιο σημαντικά τραγούδια για τους THRESHOLD, υπολογίζοντας όλη την δισκογραφία μας. όταν ολοκλήρωσα τη σύνθεση, είχα την αίσθηση ότι εμπεριείχε τα πάντα που αντιπροσωπεύουν οι THRESHOLD από την ημέρα που ο Jon, ο Nick κι εγώ αποφασίσαμε να δημιουργήσουμε την δική μας μουσική. Όταν ο Richard έκατσε να γράψει τους στίχους, είχε το ίδιο συναίσθημα, εξ ου και οι αναφορές στα παλαιότερα τραγούδια μας.
Τι αντιπροσωπεύει το “March of progress” για τους THRESHOLD;
Είναι το αποτέλεσμα αρκετών χρόνων με περιοδείες, με αυτή τη σύνθεση, αλλά και την αίσθηση του να δουλεύουμε σαν ένα, κι όχι σαν ξεχωριστές μονάδες. Επίσης αποδεικνύει το πόσο έχει βελτιωθεί ο Damian ως ερμηνευτής και πόσο έχει εξελιχθεί από όταν επέστρεψε στους THRESHOLD.
Πώς αποφασίσατε να δουλέψετε ξανά μαζί του, όταν σταμάτησε ο Mac;
Ετοιμαζόμασταν να παίξουμε στη Σλοβενία και στη Γερμανία, σε δυο φεστιβάλ, τον Ιούλιο του 2007. Αυτές θα ήταν οι πρώτες εμφανίσεις της περιοδείας για το “Dead reckoning”. Ήταν απαραίτητο να βρούμε έναν έτοιμο τραγουδιστή, αφού μόλις μια εβδομάδα πριν φύγουμε, πήραμε το μήνυμα του Mac, ότι δεν θα ερχόταν. Αλλιώς θα έπρεπε να πληρώσουμε πρόστιμα, αλλά και να απογοητεύσουμε τον κόσμο που περίμενε να μας δει. Ο Damian ήταν στην περιοχή και δεν είχαμε σταματήσει να έχουμε επαφές όλα αυτά τα χρόνια, οπότε μπόρεσε να μας βοηθήσει για τις δυο αυτές εμφανίσεις. Ήθελα να κάνω ένα πιο σύγχρονο άλμπουμ με τους THRESHOLD και τον Damian στο μικρόφωνο. Πιστεύω ότι το “March of progress” αντικατοπτρίζει ακριβώς αυτό, και δείχνει τις δυνατότητές του. Δεν μπορώ να σκεφτώ άλλο άλμπουμ που έχει τραγουδήσει καλύτερα.
Μετά από 20 και βάλε χρόνια, πόσο δύσκολο είναι να αντλήσεις έμπνευση; Και τι σε εμπνέει;
Όταν συνθέτω δεν έχω μια προδιαγραμμένη ιδέα για το αποτέλεσμα. Για τον ίδιο λόγο, δεν θα προσπαθούσα να συνθέσω, με ένα συγκεκριμένο ύφος στο μυαλό μου. Για μένα είναι ευλογία, το να έχω την ελευθερία της έκφρασης, δίχως περιορισμούς με τους THRESHOLD. Αυτό, εξακολουθεί να μου κινεί το ενδιαφέρον και να με παρακινεί να κάνω ένα ακόμα καλύτερο άλμπουμ, κάθε φορά.
Αυτό είναι το δεύτερο άλμπουμ σας με την Nuclear Blast. Μεγαλύτερη, σαφώς, εταιρία από την Inside Out. Τι αποτέλεσμα είχε η κίνησή αυτή για τους THRESHOLD;
Γνωριστήκαμε με τη Nuclear Blast μέσω του φίλου μου του Lanvall, που παίζει κιθάρα στους EDENBRIDGE. Είναι αλήθεια πως προσπαθούσαμε να κάνουμε το επόμενο βήμα μετά την Inside Out καθώς το συμβόλαιό μας είχε ολοκληρωθεί. Παρότι είμαστε αρκετά διαφορετικοί από τα υπόλοιπα συγκροτήματα της εταιρίας, ο ιδιοκτήτης τους ενδιαφερόταν αρκετά. Εξ αρχής μας υποστηρίζουν και είναι ειλικρινείς με κάθε τρόπο. Μπορώ μόνο ευχαριστημένος να είμαι με τον τρόπο που έχουν εξελιχθεί τα πράγματα. Μερικές φορές αναρωτιέμαι αν θα μπορούσαμε να είχαμε συνεχίσει δίχως αυτή την αλλαγή.
Το να ηχογραφείτε στο δικό σου στούντιο, σίγουρα μειώνει το κόστος και σας δίνει περισσότερη ελευθερία για να δουλέψετε τα κομμάτια και τον ήχο. Δεν θα ήθελες όμως να δουλέψεις και με ένα διαφορετικό παραγωγό, σε διαφορετικό περιβάλλον, ώστε να επιτρέψετε κι εξωτερικές επιρροές;
Κοίτα, από την πρώτη μας δουλειά, κυρίως για οικονομικούς λόγους, κάναμε εμείς την παραγωγή. Όσο προχωρούσαμε, είχαμε κι άλλες επιλογές, όμως, έχοντας τον δικό μου χώρο, μας αρέσει να διατηρούμε τον έλεγχο της όλης διαδικασίας. Προσπαθούμε να προχωράμε μπροστά και να βρίσκουμε νέες ιδέες από άλμπουμ σε άλμπουμ, ώστε να διατηρούμε φρέσκο τον ήχο μας. Όμως, δεν θέλω οικονομικοί περιορισμοί που θα προέκυπταν από κάποιο άλλο στούντιο, να επηρεάσουν το αποτέλεσμα σε καμία περίπτωση.
Για μια μπάντα όπως τους THRESHOLD, με ένα σχετικά δυνατό όνομα, είναι πιο προσοδοφόρο να δουλεύουν με δισκογραφική εταιρία, ή να αυτοδιαχειρίζονται την επιχείρησή τους όπως κάνουν οι MARILLION;
Νομίζω ότι οι συγκεκριμένοι έχουν διαμορφώσει μια καλή επιχειρηματική στρατηγική, αν και δουλεύουν με μια βάση από οπαδούς που τους ακολουθούν από το παρελθόν τους. Ίσως να μην είμαι καλός επιχειρηματίας, αλλά η όλη διαδικασία μου φαίνεται λιγότερο από δημιουργική. Δεν τους κατακρίνω, αφού το σύστημα λειτουργεί καλά για τους MARILLION και το κοινό τους. Εγώ όμως δεν θέλω να ζητήσω τα χρήματα του κόσμου, ώστε να πάω να γράψω ένα δίσκο, σαν δουλειά. Η μουσική είναι περισσότερο τρόπος έκφρασης για μένα. Άλλωστε το εισόδημά μου προέρχεται από το ρόλο του παραγωγού για άλλες μπάντες, που επίσης ευχαριστιέμαι να κάνω, αλλά έτσι οι THRESHOLD παραμένουν τρόπος έκφρασης.
Σήμερα, περισσότερο οι συναυλίες, παρά οι πωλήσεις δίσκων κρατούν οικονομικά ζωντανά τα συγκροτήματα. Πώς βλέπεις την διανομή της μουσικής στο μέλλον;
Δεν πιστεύω ότι ισχύει αυτό, παρά μόνο για τις μεγάλες μπάντες. Άλλωστε αν θες να βγάλεις λεφτά παίζοντας progressive metal, τότε καλά θα κάνεις να ψάξεις για νέα καριέρα. Η ομορφιά αυτής της μουσικής είναι να την ερμηνεύεις για να επικοινωνείς με το κοινό και να τους εμπνέεις. Με τους THRESHOLD δεν σχεδιάζαμε να βρούμε συμβόλαιο και ξεκινήσαμε να συνθέτουμε την μουσική που θέλαμε, επειδή δεν έπαιζε κάποιος άλλος έτσι. Αυτή είναι η μουσική που μας αρέσει να ακούμε.
Ευχαριστώ για τον χρόνο σου. Μετά από μερικές ακροάσεις, πιστεύω ότι το άλμπουμ, είναι από τις κορυφαίες στιγμές της χρονιάς. Τι να περιμένουμε από εσάς;
Θα προετοιμάσουμε την επόμενη περιοδεία μας τώρα. Κι εγώ σε ευχαριστώ. Θέλω να ευχαριστήσω τους φίλους των THRESHOLD για την υποστήριξή τους και που μας δίνουν την δυνατότητα να συνεχίζουμε να κυκλοφορούμε άλμπουμ.
Γιώργος “March of prog” Κουκουλάκης
www.thresh.net
Line-up:
Damian Wilson – φωνητικά
Karl Groom – κιθάρα
Pete Morten – κιθάρα
Steve Anderson – μπάσο
Johanne James – ντραμς
Richard West – πλήκτρα
Δισκογραφία:
“Wounded land” (1993)
“Psychedelicatessen” (1994)
“Extinct instinct” (1997)
“Clone” (1998)
“Hypothetical” (2001)
“Critical mass” (2002)
“Subsurface” (2004)
“The ravages of time” (compilation – 2007)
“Dead reckoning” (2007)
“March of progress” (2012)
