Ο αστικός μύθος (ντόινγκ) λέει, πως η φυσική εξέλιξη ενός μεταλλά τον ωθεί να εξερευνήσει με τον καιρό όλο και πιο «ακραία» μονοπάτια, εφόσον το αυτί του εκπαιδεύεται με τα ακούσματα και μπορεί να τα αφομοιώσει. Για να γίνουμε πιο σαφείς, πάρτε για παράδειγμα τους DREAM THEATER… Αγαπήσαμε το λυρικό τους progressive στα “Images and Words” και “Awake”, στο “Scenes from a Memory” μαζεύαμε τα σαγόνια μας από το πάτωμα με την ωριμότητα/ποιότητα που επέδειξαν (επηρεασμένοι σε σημεία από τους TOOL), και στα “Six Degrees of Inner Turbulence” και “Train of Thought”, έβαλαν μπρος τις πιο βαριές επιρροές τους (PANTERA, METALLICA) ακολουθώντας τις εξελίξεις, κάτι που τους ταίριαξε γάντι. Μετά όμως και από το απογοητευτικό “Octavarium” του 2005 (κρατήστε αυτή τη χρονιά), οι DT μας προσφέρουν μόνο μέτριους, αποπροσανατολισμένους copy – paste του εαυτού τους δίσκους, σε σημείο που εμένα προσωπικά με έχουν κουράσει. Επειδή όμως σαν πολλά να είπαμε για δαύτους, πάμε πάλι στο 2005 όπου οι BETWEEN THE BURIED AND ME έβγαλαν το “Alaska”… Progressive deathcore αχταρμάς, που σε ωθούσε να τον φλερτάρεις. Στο “Colors” το φλερτ έγινε υπαρκτό ενδιαφέρον, και στο “The Great Misdirect” ήρθε η αγάπη. Καταφέρνουν άραγε οι BTBAM να μας κάνουν να τους «ερωτευτούμε» με το νέο τους δίσκο;
Όσοι έχετε μείνει στην αγάπη, ετοιμαστείτε για great success στο νέο σας ραντεβού! Όσοι από την άλλη έρχεστε σε πρώτη επαφή μαζί τους, σίγουρα αυτός ο δίσκος είναι ο κατάλληλος αλλά προειδοποιούμε: Μη ξεχάσετε να έχετε καβάντζα κανά ηρεμιστικό, μιας και το blind date μπορεί να αποδειχθεί φρενήρες για τα γούστα σας! Μη σας ξεγελάσει η γαλήνια αρχή με το “Goodbye to Everything”…Το we sound like extreme RUSH “Astral Body” θα σας βάλει στη θέση σας, αν καταλάβετε βέβαια πόσα πράγματα συμβαίνουν σε αυτή την πεντάλεπτη σύνθεση! Η θέση όμως δεν είναι κάποια αναπαυτική πολυθρόνα αλλά πρώτη μούρη σε ένα τρελό rollercoaster που η διαδρομή του διαρκεί 72 λεπτά! Όσο όμως και να νομίζετε σε σημεία πως οι BTBAM χάνουν τον έλεγχο, αυτοί παραμένουν οι απόλυτοι οδηγοί της τρέλας τους. Σε αυτό βοηθάει το ότι δεν φλυαρούν ανούσια στις μεγάλες τους συνθέσεις, και στις μικρές είναι straight to the point όπως πρέπει… Και όλα αυτά με ένα μοναδικό τρόπο, μιας και στο μπλέντερ περνάνε άπειρες επιρροές και αυτό φυσικά είναι μαγκιά τους. Ακούς για παράδειγμα τα δεκάλεπτα “Lay Your Ghosts to Rest” και “Melting City” και περιμένεις να τελειώσει ο δίσκος, να πατήσεις το repeat και να φτάσεις πάλι στη σειρά τους για να ανακαλύψεις νέα πράγματα. Αυτό βασικά συμβαίνει σε όλο το δίσκο, γι’ αυτό και προτείνεται να αντιμετωπιστεί σαν ολότητα (όντας και concept). Ακόμη όμως και μικρές συνθέσεις όπως το μίνι “Space – Dye Vest” (“The Black Box”), και το «ο Mike Patton οδηγεί σαν τρελός το Batmobile» (“Bloom”) με την μελωδία – καρφί στο theme του Batman δεν αποκαλύπτονται πλήρως με την πρώτη αυτιά!
Έχουμε και λέμε: Χωράνε σε ένα μπλέντερ οι prog, death, thrash, core, jazz, fusion, rock, απ’ όλα έχει ο μπαξές, επιρροές των BTBAM, και αν ναι, ποιο μπορεί να είναι το αποτέλεσμα; H απάντηση είναι ξεκάθαρα ναι και δεν μπορεί να υπάρξει καλύτερη απόδειξη από αυτό το δίσκο… Όσο για τον τρόπο ρωτήστε τους! Μάλλον και οι ίδιοι δεν παίρνουν στα σοβαρά τους εαυτούς τους (δεν μιλάμε για επαγγελματισμό), σε αντίθεση με τις άπειρες «σοβαροφανείς» prog μπάντες, απενοχοποιώντας έτσι αυτό που κάνουν, βοηθώντας σε να χαλαρώσεις κι εσύ ο ίδιος σαν ακροατής και να μπορέσεις να τους «νιώσεις». Και για να επιστρέψω στα του προλόγου, πάντα πίστευα πως χρόοοονια τώρα ο «ακραίος» ήχος έδειχνε τις εξελίξεις, γι’ αυτό και στο δικό μου γούστο, οι BTBAM παίρνουν (δικαίως) τη σκυτάλη από τους DT. Επάξια η μπάντα μας καταφέρνει να τους ερωτευτούμε και να μας δώσει έναν από τους καλύτερους δίσκους της χρονιάς…Δέστε ζώνες και μπείτε στο rollercoaster, μπορεί να ξεράσετε αλλά δε θα χάσετε!
8.5 / 10
Βασίλης Γκορόγιας
