Νύχτα Πέμπτης, μέρα απεργίας, μια ακόμη μέσα στις τόσες που θα επακολουθήσουν και όμως σε μια χώρα που σιγά-σιγά πάει να ξεχάσει τι πάει να πει διασκέδαση, τι πάει να πει αισιοδοξία, τι πάει να πει ελπίδα, η γνωστή ομάδα ανθρώπων που ανήκουν και καλά στο περιθώριο, αυτοί ξέρετε που υμνούν το σατανά και σφάζουν παρθένες αλλά ακόμα γνωρίζουν τι πάει να πει να νιώθεις όλα τα παραπάνω, βρέθηκε απέξω από το Fuzz Club για να τιμήσει μια από τις σπουδαιότερες μπάντες των 80’s, τους ACCEPT.
Οι ACCEPT ξανά στην πατρίδα μας λοιπόν και πώς να μην ξανάρθουν μετά από την επική εκείνη περσινή τους εμφάνιση που έγινε sold out και σίγουρα θα την συζητάμε για πολλά χρόνια ακόμα; Το 2009 πήραν την απόφαση να επανέλθουν με τον φοβερό και τρομερό Mark Tornillo στα φωνητικά και δίχως άλλο περνάνε την τρίτη νιότη τους! Οι δυο τελευταίοι δίσκοι, “Blood of the Nations” και “Stalingrad” έχουν σκάσει σαν βόμβα στην μεταλλική κοινότητα! Πραγματικά ούτε στην δεύτερη επανένωση με τον Udo δεν είχαν καταφέρει να βγάλουν τέτοια διαμάντια. Ο κύριος Mark Tornillo έδωσε την ώθηση που έλειπε από την μπάντα, κάνοντάς τους να φαντάζουν στη σκηνή τουλάχιστον τριαντάρηδες!
Καταφθάνοντας στην ώρα μας στο γνωστό στέκι της Πειραιώς, συναντήσαμε πάρα πολύ κόσμο να περιμένει απ’ έξω. Δυστυχώς το πρόγραμμα που είχε ανακοινωθεί, δεν ήταν γραφτό να τηρηθεί. Αντίθετα, το πράγμα άρχιζε να γίνεται το λιγότερο εκνευριστικό όταν οι δείκτες του ρολογιού έδειχναν 8.40 όταν τελικά αποφάσισαν να αφήσουν το κόσμο να μπει στο κλαμπ! Δεν ξέρω τους λόγους της καθυστέρησης αλλά σίγουρα αυτό προκάλεσε έντονες διαμαρτυρίες από όλους όπως ήταν φυσικό. (σ. Σάκη Φράγκου: Σύμφωνα με τον διοργανωτή, η καθυστέρηση οφειλόταν: α) Λόγω της απεργίας, κάποια σημαντικά κομμάτια του backline -που δεν υπάρχουνν στην Ελλάδα- παρέμειναν στο τελωνείο και β) Ήταν η πρώτη συναυλία της ευρωπαϊκής περιοδείας και είναι λογικό να είχε κάποια μικροπροβλήματα).
Προχωρώντας αναγκαστικά με ρυθμούς χελώνας καταφέραμε να μπούμε στο κλαμπ μετά από 25 (!) λεπτά και ήδη πάνω στην σκηνή ήταν οι θρυλικοί Έλληνες MARAUDER παίζοντας το “Warriors”! Αφού ξεστομίσαμε μερικά μανουάλια και κάτι εξαπτέρυγα, απολύσαμε το υπόλοιπο της εμφάνισης των Ελλήνων metallers, που ήταν σε γενικές γραμμές αρκετά καλή. Ακούσαμε στη συνέχεια τα “Free Like An Angel”, “Face the Mirror”,”Classics Never Die”, “The Return of the Warrior”, “God’s Will” και το “The Greek Revolution Begins” όλα παιγμένα με δύναμη και ένταση από την μπάντα αν και δεν έλειψαν κάτι ψιλολαθάκια. Επιπλέον οι κιθάρες ακουγόντουσαν κάπως χαμηλά, αν και σε γενικές γραμμές ο ήχος τους ήταν υποφερτός. Το ένιωθες ότι η μπάντα πιεζόταν λόγω χρόνου, άλλωστε το είπαν και αυτοί πάνω στη σκηνή κι αναγκαστικά έκοψαν κομμάτια από το set τους έτσι ώστε η όλη συναυλιακή βραδιά να έχει τελειώσει μέχρι τα μεσάνυχτα που είχε σαν αποτέλεσμα να απουσιάσουν κάποια κλασικά τραγούδια τους. Όπως και να έχει, δηλώνουμε ικανοποιημένοι από τα 40 λεπτά που έπαιξε η μπάντα και ευχόμαστε να τους δούμε σύντομα ξανά υπό καλύτερες συνθήκες.
Ακολούθησε το κλασικό διάλλειμα μέχρι να ετοιμαστεί η σκηνή και οι roadie να κάνουν το τελευταίο soundcheck. Συντροφιά με τις μπύρες μας ακούσαμε από τα ηχεία μια κλασική συλλογή από κομμάτια του heavy/hard ήχου, σαν αυτές που πουλάνε στα telemarketing, ενώ η ατμόσφαιρα είχε γίνει αρκετά ζεστή από τους 700-800 μεταλλάδες που βρέθηκαν εκεί, παραβλέποντας τις αντιξοότητες εκείνης της ημέρας. Μετά από μισή ώρα τα φώτα σβήνουν και οι Γερμανοί γερόλυκοι ανεβαίνουν πάνω στη σκηνή.
Ξεκίνησαν με δυο τραγούδια από τη νέα τους δουλειά, τα “Hung, Drawn And Quartered” και “Hellfire” και η πρώτη παρατήρηση ήταν ότι ο ήχος ήταν τόσο δυνατός και τόσο μπουκωμένος, που οι κιθάρες ακουγόντουσαν πάνω από το οτιδήποτε! Σε κάθε λέξη του Tornillo δε, ένιωθα τα τύμπανά μου να συνθλίβονται! Πραγματικά δεν είναι κατάσταση αυτή στο συγκεκριμένο κλαμπ. Έχει καταντήσει αηδία μετά από τόσα χρονιά και τόσες αναφορές που έχουν γίνει στο συγκεκριμένο ζήτημα να μην έχει γίνει μια προσπάθεια έτσι ώστε να έχουμε έναν αξιοπρεπές ήχο.
Βουτιά στο παρελθόν και το πρώτο pit της βραδιάς με το “Restless And Wild”, ενώ στο επόμενο, “Losers And Winners”, ο διπλανός μου τρελαίνεται και με μια κραυγή πώρωσης βρίσκεται σε λίγα δεύτερα μπροστά στο κάγκελο! Η μπάντα είναι σε τρομερή φόρμα αλλά δυστυχώς ο κακός ήχος παραμένει και το μεγάλο πρόβλημα.
Συνέχεια με “Stalingrad”, “Breaker” (το δεύτερο pit), “Bucket full of Hate”, “Monster Man” και “Shadow Soldiers”. Η μπάντα παίζει καπάκι το ένα μετά το άλλο χωρίς περιττά λόγια, πέρα από το τυπικό «Καλησπέρα, Αθήνα». Ακολούθησε ένα ολιγόλεπτο solo του Hoffman, ο όποιος είναι αδιαμφισβήτητα πλέον και ο αρχηγός της μπάντας και αυτό γίνεται ολοφάνερο πάνω στη σκηνή, έτσι ώστε να πάρουν μια ανάσα και οι υπόλοιποι. Συνεχίζουν με “Neon Nights”, “Bulletproof” και το αγαπημένο μου “Aiming High” όπου έγινε πραγματικά χαμός! Εδώ κάπου μας έγινε και η χάρη και κάποιος ηχολήπτης ασχολήθηκε έτσι ώστε να μην βγάλουμε όλη την βράδια με μια ακατάπαυστη βαβούρα!
Η μπάντα μόλις είχε αρχίσει να ζεσταίνεται και ακολούθησε ένας πανικός με τα, “Princess Οf Τhe Dawn” στο οποίο ο Baltes έκανε τα κολπάκια του στο μπάσο, “Up Τo Τhe Limit”, “No Shelter”, “Pandemic” κι έξοδο από τη σκηνή με το “ Fast Αs Α Shark” στο οποίο έγινε το ακατάπαυστο headbanging της βραδιάς! Μια παρατήρηση εδώ. Δεν ξέρω τι έφταιξε, αλλά το κοινό αυτή τη φορά σε σχέση με την περσινή εμφάνιση δεν είχε καμιά σχέση. Που ήταν η πώρωση και η ένταση; Να φεύγουν από τη σκηνή και να μην φωνάζει κανείς για το encore;
Η μπάντα ξανανέβηκε πάνω στη σκηνή για το κλασικό encore, το οποίο δεν θα μπορούσε να είχε κάτι άλλο από ύμνους όπως τα “Metal Heart”, “Teutonic Terror” (και μην ακούσω ότι δεν είναι ύμνος) και για κλείσιμο το “Balls to the Wall”. Άλλη μια πολύ καλή εμφάνιση λοιπόν από τους ACCEPT, οι όποιοι συνεχίζουν ακάθεκτοι και πολύ καλά κάνουν, μιας και αυτή η σύνθεση του γκρουπ έχει ακόμα πάρα πολλά να δώσει σε εμάς και στο κλασικό heavy metal. Ακούστηκαν διάφορα παράπονα για το set, αλλά από εκεί φαίνονται και οι μεγάλες μπάντες, όταν παίζουν 20 τραγούδια και πάντα λείπουν διαμάντια που θα ήθελες να ακούσεις. Μπορεί να φανώ σε κάποιους ιερόσυλος, αλλά όχι δεν μου λείπει καθόλου ο Udo.
Κείμενο: Γιώργος Καραγιάννης
Φωτογραφίες: Λευτέρης Τσουρέας
Υ.Γ. 1: Δεν αντέχεται άλλο η κατάσταση με τον ήχο στο Fuzz. Όποιος είναι υπεύθυνος παρακαλείτε να κάνει κάτι γρήγορα, πριν αρχίσει ο κόσμος να μην πηγαίνει στις συναυλίες και για άλλους παράγοντες πέρα από το οικονομικό πρόβλημα που υπάρχει. Τουλάχιστον ας παρακολουθούμε κάτι αξιοπρεπές.
Υ.Γ.2: Χαιρετίσματα στον Σάκη (σε ευχαριστώ για όλα), Μπάμπη (το κάγκελο σου πάει), Γρηγόρη (στους WASP θα το κάψουμε!), Χάρη (τι mosh pit και κουραφέξαλα; Brad pit(t) από την επόμενη φορά!) Χριστίνα (μη νομίζεις ότι θα ξεχάσω την πίτα που υποσχέθηκες, δεν θα την βγάλεις καθαρή με μερικά κουλουράκια έξω από το κλαμπ!) Μιχάλη (ακόμα και οι ACCEPT τελικά φοβούνται τον ΜΕΓΑΛΟ και δεν έπαιξαν το Midnight Mover όπως κάνουν συνήθως!).
Setlist:
Hung, Drawn And Quartered
Hellfire
Restless And Wild
Losers And Winners
Stalingrad
Breaker
Bucket Full Of Hate
Monsterman
Shadow Soldiers
Neon Nights
Bulletproof
Aiming High
Princess Οf Τhe Dawn
Up Τo Τhe Limit
No Shelter
Pandemic
Fast Αs Α Shark
Metal Heart
Teutonic Terror
Balls Τo Τhe Wall
