>
Σάββατο βράδυ έξω από το An club, και για μας τους φίλους του post ήχου ξεκινά μια έντονη συναυλιακή περίοδος, με τη ζωντανή εμφάνιση των LONG DISTANCE CALLING να κάνει το ποδαρικό. Οι Γερμανοί, που επισκέπτονται για δεύτερη φορά τη χώρα μας, κουβαλούσαν στις βαλίτσες τους ένα αρκετά μεγάλο βάρος από την προ διετίας καθηλωτική, sold out εμφάνισή τους, η οποία έθεσε τον πήχη πολύ ψηλά. Αυτή τη φορά με προσθήκη τραγουδιστή στο line-up τους, και το πανέμορφο “The flood inside” ως προσθήκη στη δισκογραφία τους, η αναμονή ήταν ιδιαίτερα μεγάλη, ειδικά για όσους τους είχαμε απολαύσει 2 χρόνια πριν.
Πρώτοι στην σκηνή ανέβηκαν το τετραμελές γκρουπ των KALPA . Η αλήθεια είναι ότι η επαφή μου με την μπάντα ήταν μηδαμινή μέχρι την στιγμή που εμφανίστηκαν μπροστά στο κοινό. Νέα και υποσχόμενη μπάντα οι KALPA, οποίοι παρά τα λιγοστές τους ζωντανές εμφανίσεις φάνηκαν αρκετά δεμένοι και αρκούντως προσηλωμένοι στο βαθμιαίο χτίσιμο των μουσικών τους συνθέσεων. Δεν θα πω ότι με εντυπωσίασαν, αφού τα κομμάτια τους μπορεί να διέθεταν το απαραίτητο νεύρο ωστόσο το υποσχόμενο ηχητικό τους ταξίδι έμενε πάντα κάπου στην μέση. Παρόλα αυτά μετά από το 30λεπτο set τους κάθε άλλο παρά δυσαρεστημένος ήταν ο κόσμος γύρω μου.
Το δεύτερο συγκρότημα με NEUROSIS/ISIS καταβολές της βραδιάς ήταν οι HEDVIKA. Το εν λόγω γκρουπ που κίνησε το ενδιαφέρον από την παρουσία του Δημήτρη Spoon πίσω από τις κιθάρες και τα φωνητικά, την δουλειά του οποίου έχω ακούσει μέσω των πιο ακραίων EARTH OF DISTRUST και των πιο πειραματικών THE BRIGHTLY SHINING SEA. Οι HEDVIKA με την κυκλοφορία του συμπαγέστατου και στιβαρού “The Evidence Of Absence” ισορροπούν με μια απίστευτη ωριμότητα και μια πιο σαφή post-metal κατεύθυνση στο μέσο των δύο προαναφερθέντων συγκροτημάτων. Αυτό που έμενε ήταν να τους δω live, ώστε να αποκτήσω μια πιο συγκεκριμένη άποψη. Το set όπως αναμενόταν, προερχόταν σε έναν μεγάλο βαθμό από το “The Evidence Of Absence”, ενώ κάπου στη μέση μας παρουσίασαν και μια νέα τους σύνθεση που ακολουθούσε το μονοπάτι των FALL OF EFRAFA και ROSETTA που έχει διαλέξει η μπάντα. Με τον ήχο να είναι με το μέρος τους αλλά και την σκηνική παρουσία των μελών να δίνει ιδιαίτερη ένταση στα κομμάτια, η μπάντα κατάφερε να αποδώσει με μαεστρία τόσο την μελωδική/συναισθηματική όσο και την τραχιά/οργιώδη πλευρά της.
Με το τέλος του set και του δεύτερου support, η ατμόσφαιρα μέσα στο An είχε βαρύνει περισσότερο από ότι θα περίμενε κανείς. Οι μουσικές διακηρύξεις των KALPA και των HEDVIKA μπορεί να ήταν κατά βάση instrumental, ωστόσο ο παράγοντας post ήταν κι αυτός σε πρώτο ρόλο, γεγονός που δε συμπορεύεται απόλυτα με την μουσική των LONG DISTANCE CALLING. Διότι το post-metal μπορεί να είναι ενίοτε instrumental, ωστόσο το instrumental μπορεί ενίοτε να μην είναι post-metal. Όχι ότι δε μας αρέσουν, αλλά από το ένα “post” στο άλλο (hardcore, metal, rock) υπάρχει ένα μικρό χάσμα που συχνά-πυκνά το ξεχνάμε.
Λίγο πριν τις 11, κι αφού ρίξαμε και μια ματιά στο φθηνό πλην τίμιο merchandise του συγκροτήματος (ποικιλία σε σχέδια και νούμερα μπλούζας με φθηνές τιμές, τα CD όμως που είχαν εξαφανιστεί;) σχεδόν τριακόσια άτομα – λίγα για το μεγαλείο που μπορούν να προσφέρουν οι LONG DISTANCE CALLING κατά τη γνώμη μου- έμελε να ζήσουν ακόμη μια ερμηνεία, μια σκηνική μετάφραση του post rock που μόνο λίγοι μπορούν να προσφέρουν. Τα πιο πρόσχαρα παιδιά της σκηνής όπως διπλά έχουν αποδείξει, οι LONG DISTANCE CALLING απαντούν σε πολλούς κακούς κριτές ότι το post rock στη σκηνή μόνο βαρετό δεν είναι. Αν απλά έλεγα ότι τα παλικάρια το νιώθουν, θα ήταν λίγο. Για μιάμιση περίπου ώρα οι μακροσκελείς, άλλοτε heavy και άλλοτε ονειρικές συνθέσεις τους μετατράπηκαν σε αγνό αίσθημα rock n’ roll παιξίματος, συνδυασμένο με τους έντονα πολύπλοκους ρυθμούς τους. Με σύμμαχό τους τον εξαιρετικά 
καλό ήχο, σε σημείο που η μία κιθάρα να διακρίνεται εύκολα από την άλλη, οι LONG DISTANCE CALLING δεν σταμάτησαν να χοροπηδούν, να χαμογελούν, και να αποδίδουν στο έπακρο τα αν μη τι άλλο, απαιτητικά κομμάτια τους – πάντα με μια αναπόφευκτη δόση απροσποίητης ποζεριάς, που τους πάει και μας αρέσει. Η προσθήκη του τραγουδιστή, Martin Fischer, ήταν σίγουρα ένα στοιχείο που αν και έκανε λίγες εμφανίσεις, έκανε τη διαφορά σε σχέση με την προηγούμενη φορά που τους είδαμε. Το γεγονός μάλιστα ότι ζούσε κάθε στίχο που τραγουδούσε αποδίδοντάς τον και με τις ανάλογες κινήσεις, κέρδισε το σεβασμό μου. Κερασάκι στην τούρτα το απολαυστικότατο setlist τους, που περιελάμβανε στ’ αλήθεια κομμάτια απ’ όλη την πορεία τους, από το ξεκίνημα, αφού έκλεισαν με το εκπληκτικό, πρώτο κομμάτι που έγραψαν, “Fire in the mountain” μέχρι τον τελευταίο τους δίσκο, με κομμάτια όπως “Ductus”, “Inside the flood” και “The man within”, μέχρι ακόμη και από την καταπληκτική αυτή κυκλοφορία του split δίσκουμε τους LEECH, που εκπροσωπήθηκε από το κομμάτι “Metulsky curse revisited”. Κανείς δεν έμεινε παραπονεμένος, αφού το «μενού» είχε τόσο από τις χαλαρές στιγμές τους, όπως το αγαπημένο “Aurora”, όσο και από τα πιο heavyξεσπάσματα, με χαρακτηριστικούς τους ρυθμούς του “Arecibo (Long distance calling)” και του -θα μπορούσαμε να πούμε- hit τους, “Black paper planes”.
Αν οι LONG DISTANCE CALLING σε ταξιδεύουν νοητικά σε κόσμους ονειρικούς και παράξενους όταν ακούς τους δίσκους τους, όταν τους βλέπεις live, σε παίρνουν από το χέρι, σε πάνε ακριβώς στο μέρος που πίστευες ότι περιγράφουν και κάνουν το ταξίδι εμπειρία αξέχαστη. Είναι πραγματικά από τις μεγαλύτερες μπάντες στο χώρο τους και θα έπρεπε να χαίρουν περισσότερης αναγνώρισης. Κι αν έχω ένα παράπονο από αυτούς είναι ότι κάποια στιγμή θα ήθελα να ακούσω ζωντανά τις καταπληκτικές συνεργασίες τους με ονόματα όπως οι Jonas Renkse (KATATONIA), Vincent Cavanach (ANATHEMA) και Peter Dolving (THE HAUNTED). Μέχρι τότε όμως, δε μένει παρά να μνημονεύσουμε το πόσο καλοί είναι σε αυτό που κάνουν, και πόσο τους απολαμβάνουμε κάθε φορά.
Setlist:
1. Into the black wide open
2. I know you Stanley Milgram
3. Inside the flood
4. Ductus
5. Black paper planes
6. The man within
7. Aurora
8. Arecibo (Long distance calling)
9. Metulsky curse revisited
Encore
10. Fire in the mountain
Κείμενο:Νίκος Ζέρης, Ειρήνη Τάτση
Φωτογραφίες:Νίκος Ζέρης
