"/>
Έχοντας συμπληρώσει κάτι από παραπάνω από οκτώ χρόνια αδιάλειπτης παρουσίας στο κουρμπέτι, οι SEMEN OF THE SUN αποτελούν μια από τις πιο αξιόλογες και δυναμικές μπάντες του εγχώριου rock ‘n’ roll. Μπορεί προς το παρόν το status τους να μην έχει καταφέρει να ξεφύγει από τα στενά όρια του underground, ωστόσο δεν είναι διόλου τυχαίο ότι όλο αυτό το διάστημα έχουν κερδίσει με το σπαθί τους εμφανίσεις στο πλευρό ονομάτων σαν τους THERAPY?, TRUCKFIGHTERS και BRANT BJORK AND THE BROS.
Το τρίτο τους άλμπουμ, “Those pills”, συνεχίζει από κει που σταμάτησε το προ διετίας “The Walk”, συμβιβάζοντας ξανά με μερακλήδικο τρόπο πολλές και σχεδόν διαφορετικές μουσικές τεχνοτροπίες. Οι καθιερωμένες garage αναφορές στους HELLACOPTERS και MC5 αποτελούν και πάλι το Α και το Ω του ήχου της μπάντας προσφέροντας την απαιτούμενη βρωμιά όσο και άφθονα γκάζια στα riffs, η stoner-ική αύρα των QUEENS OF THE STONE AGE και TRUCKFIGHTERS στα ενδιάμεσα ανεβάζει κατακόρυφα τα επίπεδα τριπάρισματος ενώ ευδιάκριτες για ακόμη μια φορά είναι και οι grunge πινελιές των PEARL JAM. Όλα αυτά συγκροτούν από κοινού ένα μουσικό χαρμάνι που διακρίνεται για την μαγκιά, την τιμιότητα αλλά και την προσωπικότητα που βγάζει καθ’ όλη τη διάρκεια του άλμπουμ. Το κυριότερο όμως είναι ότι μέσα από αυτό αναβλύζουν δέκα σφιχτοδεμένες, μετρημένες και άκρως ποτισμένες με γνήσιο συναυλιακό ιδρώτα συνθέσεις, η καθεμιά από τις οποίες κλείνει το μάτι στον ακροατή με το δικό της ύποπτο και ξεχωριστό τρόπο.
Το εθιστικότατο “Sweet ignorance” είναι αναμφίβολα το πιο must-listen κομμάτι του δίσκου όντας βρώμικο και ηδονικό σαν μυστική συνουσία της μιας βραδιάς, βουτηγμένη στο αλκοόλ και τις light ντρόγκες. Από την άλλη, το φουριόζικο “Red Corvette” θα μπορούσε άνετα να κοσμεί το soundtrack οποιασδήποτε grindhouse ταινίας, με τις αλητήριες κινηματογραφικές φιγούρες των Kowalski και Stuntman Mike να σκαρώνουν κόντρες μέχρι θανάτου στην ηλιοκαμένη άσφαλτο της Arizona. Στην πρώτη γραμμή των εντυπώσεων βρίσκεται επίσης η ταξιδιάρικη αίσθηση και ο μελαγχολικός ρυθμός που συνοδεύουν τα “You are gonna lose it boy” και “Promise” ενώ βάζω στοίχημα ότι η καυτή desert-ική ανάσα του “Love is bound” θα έκανε τον Brant Bjork να μεθύσει από συγκίνηση (και να πάρει καμιά ιδέα της προκοπής για το επόμενο του δίσκο εδώ που τα λέμε).
Εν κατακλείδι, το “Those pills” μπορεί να μην θέλγει με την πρωτοτυπία του ωστόσο αποτελεί σαφέστατα μια αξιοπρόσεκτη κυκλοφορία που κατέχει ένα ξεχωριστό προνόμιο. Είτε βρίσκεσαι στο μπαρ ολομόναχος, είτε στο αμάξι με κάποια σαγηνευτική ύπαρξη παραμάσχαλα να σου αλλάζει τις ταχύτητες, είτε στριμωγμένος σαν σαρδέλα σε κάποιο συναυλιακό καταγώγι που με το ζόρι χωράει 300 άτομα, ακούγεται το ίδιο πωρωτικό, το ίδιο απολαυστικό αλλά και τόσο αθεράπευτα rock ‘n’ roll. Αρκεί φυσικά και το whiskey να έχει προέλευση από το εξωτικό Tennessee.
7,5 / 10
Πάνος Δρόλιας
