"/>
Κάθε φορά που οι SEPTIC FLESH αφήνουν έστω και υπόνοια κυκλοφορίας νέας δουλειάς, επικρατεί αγωνία στους απανταχού οπαδούς τους. Η μπάντα έχει βάλει τόσο ψηλά το πήχη, που οι απαιτήσεις είναι γιγάντιες. Πάντα αναρωτιόμουν αν η μπάντα νιώθει μια πίεση με κάθε νέο της πόνημα, αφού μετά από 2 επικούς δίσκους, το “Communion” (2008) και το “The great mass” (δίσκος της χρονιάς του 2011 στο Rockhard), πολλοί πίστεψαν ότι έφτασαν στο ζενίθ της καριέρας τους και δύσκολα θα μπορούσαν να ακολουθήσουν στο ίδιο μοτίβο.
20 Ιουνίου λοιπόν θα κυκλοφορήσουν την νέα τους δουλειά, που ακούει στο τίτλο “Titan”, από την Season of Mist. Ήδη οι περισσότεροι θα έχετε ακούσει αρκετά δείγματα από το δίσκο, αλλά προσοχή! Μην κρίνετε μεμονωμένα και τη πατήσετε όπως εγώ. Ιδίως όταν είχα ακούσει το 2ο κομμάτι του δίσκου “Burn”, ήμουν αρκετά σκεπτικός και χολωμένος. Θες ότι το κομμάτι είναι πολύ straight forward (κάτι όχι και τόσο συχνό για τους SEPTIC FLESH), θες γιατί η παραγωγή είναι διαφορετική, μια που συνεργάστηκαν πρώτη φορά με τον Logan Mader (FEAR FACTORY, GOJIRA κ.ά.), ο οποίος έχει δώσει διαφορετικό ήχο στην μπάντα. Μπορώ με σιγουριά να σας πω ότι ακούγοντας σαν ολότητα το δίσκο και αρκετές φορές (στην αρχή αμφιταλαντευόμουν) θα τον αντιληφθείτε διαφορετικά.
Mια που αναφέρθηκα συγκεκριμένα στο “Burn”, να πω ότι τώρα είναι από τα αγαπημένα μου τραγούδια (αφού συνήθισα τη «καινούργια» χροιά του Σωτήρη). Ένα πράγμα που διαπιστώνεις από την αρχή, είναι οι ταχύτητες. Ίσως μιλάμε για τον πιο γρήγορο δίσκο που έχουν βγάλει μέχρι σήμερα. Από το drumming του Φώτη, τις κιθάρες, μέχρι και την ορχήστρα, όλοι ακούγονται αφηνιασμένοι! Είπα drumming; O Φώτης, πέρα από τις ταχύτητες που προανέφερα, παίζει και τρομερά τεχνικά ή για να το θέσω καλύτερα, διαφορετικά. Ιδιαίτερα σε ένα break στο εναρκτήριο τραγούδι, “War in heaven”, ειλικρινά θαυμάζω το πώς χρησιμοποιεί το ταμπούρο. Εξαίσιο παίξιμο! Γενικά, δε ξέρω αν ποτέ θα μπορέσω να ακούσω τους SEPTIC FLESH με άλλο drummer (ας ελπίσουμε να μη χρειαστεί ποτέ). Κάτι παρόμοιο συμβαίνει με την Φιλαρμονική της Πράγας, με την οποία συνεργάζονται για 3ο συνεχόμενο δίσκο. Μήπως να γίνει μέλος της μπάντας και να γίνουν όπως κάποτε οι HAGGARD; Ο Χρήστος καθοδηγεί την ορχήστρα εκεί που θέλει και το αποτέλεσμα είναι κάτι παραπάνω από τέλειο. Πως λοιπόν να ακούσεις SEPTIC FLESH, χωρίς αυτήν; Και σαν να μην φτάνει αυτό, μας τινάζουν τα μυαλά στον αέρα, όταν ακούμε παιδική χορωδία στο “Prototype” και δένει απίστευτα, απογειώνοντας ένα ήδη πολύ καλό τραγούδι. Ο Mader άλλαξε και κάτι άλλο και αρκετά θα έλεγα. Οι κιθάρες είναι πολύ πιο μπροστά, κάνοντας ακόμα πιο heavy το δίσκο, χωρίς να αλλοιώνει το αποτέλεσμα. Η συμμετοχή του Σωτήρη είναι σαφώς μικρότερη σε σχέση με το “The great mass”, αναφερόμενος στα χαρακτηριστική lead και στα φωνητικά που δεν ακούμε τόσο συχνά. Αλλά και πάλι οπότε τον ακούω ανατριχιάζω, όπως όταν ήμουν έφηβος, ιδίως στη φοβερή ερμηνεία του στο “Dogma”. Έχω την εντύπωση ότι ο δίσκος αυτός είναι περισσότερο βασισμένος πάνω σε Χρήστο και Φώτη. Ο δίσκος σε κάποια σημεία, όπως για παράδειγμα στο “Prototype”, παραπέμπει στο προκάτοχο του, αλλά δεν είναι λίγες οι στιγμές που έχει και αναφορές από το “Sumerian daemons” (2003). Από τα δέκα τραγούδια του ξεχωρίζω το “War in Heaven”, ένα κομμάτι που θα λατρέψουμε live, το “Dogma”, αλλά πάνω απ’ όλα το “Prometheus”, μια άκρως επική σύνθεση με απίστευτο λυρισμό. Δε θα πω ότι τρελαίνομαι για το εξώφυλλο, όσο και να σέβομαι το ταλέντο του frontman Seth, που το φιλοτέχνησε.
Στάθηκαν στο ύψος τους και πάλι οι SEPTIC FLESH, παραδίδοντας ένα τρομερά ποιοτικό δίσκο. Συγκρίνοντας το “Titan” (αναπόφευκτα) με “Communion” και “The great mass”, δε θα πω ότι είναι καλύτερος. Αλλά ακόμα μια φορά πλησιάζουν την τελειότητα και μας κάνουν περήφανους ως Έλληνες. Σίγουρα θα λάμψει στις πρώτες θέσεις για τα καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς.
8,5 / 10
Γιώργος Δρογγίτης
Y.Γ. Δε ξανανοίγω το στόμα μου για τέτοιο genre, πριν ακούσω το άλμπουμ για 3-4 μέρες. Έτσι τη πάτησα και με το “The Satanist” των BEHEMOTH!
