"/>
Δεν είναι λίγες οι φορές που μια μπάντα στην προσπάθεια της να βγάλει ένα καλό album, ακολουθεί τη μουσική συνταγή των συγκροτημάτων-επιρροών της με το τελικό αποτέλεσμα να είναι μια κακή αντιγραφή. Αν και οι Νορβηγοί HUMBUCKER δεν φημίζονται για την πρωτοτυπία τους, ξέρουν να ακροβατούν άριστα σε σημείο που κατά πρώτο λόγο δεν μπορεί κανείς να τους κατηγορήσει για αντιγραφείς και κατά δεύτερο βγάζουν και καλή μουσική.
Στο δεύτερο τους album, το “King of the world”, καταφέρνουν να μας δώσουν ένα πλήρες μουσικό πακέτο από τραγούδια με κλασικές metal και hard rock επιρροές. Ξεχάστε την πρωτοτυπία αφήστε την καρδιά σας να νιώσει τη μουσική. Ετοιμαστείτε για λίγο από KISS, AC/DC, BAD COMPANY, MOTORHEAD, MÖTLEY CRÜE αλλά και άλλα κλασικά συγκροτήματα που άφησαν το στίγμα τους στο μουσικό στερέωμα. Ο δίσκος έχει 12 κομμάτια και το σίγουρο είναι ότι δεν θα βαρεθείτε με την ποικιλία τους. Υπάρχει τρομερό ταλέντο αλλά και χημεία μεταξύ του συγκροτήματος πράγμα που φαίνεται από το πρώτο τραγούδι μέχρι και το τελευταίο. Ο ήχος είναι “βρώμικος”, παραπέμποντας πιο πολύ σε AC/DC (εξάλλου οι HUMBUCKER ξεκίνησαν σαν AC/DC tribute band οπότε οι παλιές αγάπες δεν ξεχνιούνται) με κάποια solos που έχουν πιο metal χαρακτήρα, ενώ εκπληκτικά και τα φωνητικά του Jan Anders Bøen ο οποίος βγάζει ένταση και πάθος καταφέρνοντας να αλλάζει και το γενικότερο ύφος του εκάστοτε τραγουδιού. Για παράδειγμα, στο “Dirty Nelly” (που είναι και η κομματάρα του δίσκου) έχουμε μια εξαιρετική μπαλάντα με ύφος POISON ή και KISS, ενώ στο “Lone rider” βρωμιά που παραπέμπει σε MOTORHEAD! Μια μικρή μνεία πρέπει να πάει και στο τρελό πλην όμως εκπληκτικό εξώφυλλο του δίσκου.
Μουσικά μην περιμένετε κάτι πρωτότυπο στο “King of the world”. Δεν είναι όμως αυτός λόγος για να σας αποθαρρύνει, καθώς μιλάμε για έναν πολύ καλό δίσκο στο οποίο οι HUMBUCKER έχουν δουλέψει με ζήλο κι έχουν ξεδιπλώσει όλες τις πτυχές του ταλέντου τους. Είναι ένας δίσκος που ακούγεται “νεράκι” και είμαι σίγουρος πως όσοι του δώσετε μια ευκαιρία θα τον λατρέψετε.
8 / 10
Νίκος Ανδρέου
