>
Ειλικρινά, μέσα στη χρονιά που διανύουμε, περισσότερες είναι οι απογοητεύσεις μέχρι στιγμής, παρά οι καλές στιγμές.
Σίγουρα ό,τι καλύτερο έχω ακούσει, είναι το ομώνυμο ντεμπούτο των INCURA, το οποίο εδώ και μήνες έχει κολλήσει στο repeat, αφού είναι από τις πιο φρέσκες κυκλοφορίες των τελευταίων ετών. Από εκεί και πέρα, το νέο άλμπουμ των MASTODON, μου δείχνει ότι η μπάντα αυτή είναι φτιαγμένη για μεγάλα πράγματα και αν μπορούσαν να βελτιώσουν τις ζωντανές τους εμφανίσεις, θα βρίσκονταν ακόμα πιο ψηλά σε δημοτικότητα. Και το “Redeemer of souls” είναι πάρα πολύ ικανοποιητικό και μου δείχνουν ότι οι PRIEST δεν έκαναν προχειροδουλειά. Από ελληνικά σχήματα, θα επέλεγα το “Orvam” των NEED, οι οποίοι μου δείχνουν έτοιμοι για ένα πιο μεγάλο βήμα…
Αυτά, υποτίθεται ότι θα ήταν το ιδανικό soundtrack για το καλοκαίρι (αλλά και το καινούργιο άλμπουμ των SANCTUARY, βεβαίως βεβαίως), εκ των προτέρων γνωρίζω όμως ότι τα καινούργια επεισόδια του “Go DIEGO go!” θα μονοπωλήσουν τα αυτιά και τα μάτια μου, αφού όπως συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις, τα παιδιά έχουν προτεραιότητα… Εμείς για λίγες μέρες, ας ακούσουμε λίγο λιγότερη μουσική.
Σάκης Φράγκος
Γιώργος Δρογγίτης
Δίσκοι:
BODY COUNT – Manslaughter
Μια που θα μας κάψει ο ήλιος και θα σκουρύνουμε, το “Manslaughter” με τις γκρούβες του, είναι ότι πρέπει για το καλοκαιράκι, να νοιώσουμε λίγο gangstas, με ωραίες υπάρξεις που φορούν αόρατα μαγιό γύρω μας, να πετάμε και ελεύθερα κανένα μπινελίκι ή να φάμε και μερικά, ψημένα στη φωτιά που θα ανάψουμε σε μια παραλία το βραδάκι. Στα συν το όνομα του frontman… Ice-T! Πιο δροσιστικό δε γίνεται!
ZMERNA – Polydirectional lines
Εγχώριο προϊόν, χωρίς την απαίτηση να θυμάσαι στίχους, αφού είναι instrumental! Ταξιδιάρικο, χωρίς να γίνετε χλιαρό όπως η θάλασσα. Ήδη με τον ήλιο να σου καψαλίζει τα εγκεφαλικά κύτταρα, γιατί να μην βοηθήσουν λίγο και τα riffs; Επιπροσθέτως, έχει και στιγμές κλασικού ροκαμπιλάδικου metal, για να μη σε περάσουν οι διπλανές ομπρέλες για τελείως αντικοινωνικό!
ANIMALS AS LEADERS – The joy of motion
Το metal soundtrack του καλοκαιριού. Διαστημικό instrumental, με συνθέσεις που σε χαζεύουν σαν να χεις ηλίαση. Άσε που ακούγοντας τι παίζουν τα έγχορδα, θα φαντάζεσαι τα δάχτυλα αυτά να σου κάνουν ένα ωραίο μασαζάκι στη πλάτη και θα χαλαρώνεις.
HAIL SPIRIT NOIR – Oi magoi
Από τον Ιανουάριο παίζει σε μορφή spam, το καλοκαίρι θα σταματούσε; Και γιατί όχι. Δεν είμαστε Σκανδιναβία… Η μέρα δε διαρκεί μήνες. Όταν θα νυχτώσει, ολομόναχος ή με παρέα με ισόποσο IQ και συναίσθημα, την αράζεις με φόντο τη θάλασσα, με κρασάκι (μη πω σαγκριά και γελάει ο Σαββόπουλος) και ταξιδεύεις με ήχους ψυχεδελικού ροκ των 70s, εκτελεσμένο με αποκρυφιστική διάθεση, ατενίζοντας το άπειρο.
Τραγούδια:
RAMMSTEIN – “Mein land”
Λόγω του videoclip και μόνο
VOLBEAT – “Still counting”
Χορός! Άσε που σε βοηθά να “counting all the assholes…” σφίχτερμεν με τις ρακέτες… τάπα-τούπα…τάπα-τούπα!
Aleksandar Pistoletov – “K beregam”
Δεν είναι metal! Για γυμνιστές με ανώριμο χιούμορ και μόνο. Ψάξτε το uncensored video και προσέξτε να μην είναι κανείς κοντά σας. Καλά στομάχια!
Πάνος Δρόλιας
Δίσκοι:
MASTODON – Once more ‘round the sun
Οι MASTODON δεν χαμπαριάζουν από μέρες, μήνες και εποχές. Κοινώς, το συγκεκριμένο άλμπουμ ακούγεται το ίδιο εξαιρετικό είτε πλατσουρίζεις στην μπανιέρα σου, είτε σε κάποια παραλία γεμάτη από ενοχλητικούς ρακετίαρς και ηλιοκαμένα μπικίνι. Κάνε επιτέλους τη χάρη στον εαυτό σου να το ακούσεις και παραδέξου ότι η συγκεκριμένη μπάντα είναι φτιαγμένη μόνο για μεγάλα πράγματα.
TANKARD – R.I.B.
OK, συμφωνούμε ότι δεν είναι το καλύτερο άλμπουμ τους, ούτε πρόκειται να μπει στην δεκάδα με τα καλύτερα της χρονιάς. Όμως, διάολε, όταν όλη η καλοκαιρινή σου siesta είναι βασισμένη στο τρίπτυχο θάλασσα, μπικίνι και παγωμένες μπύρες, δε γίνεται να μην λιώσεις το εν λόγω δίσκο στην διαπασών. Αν τον αφήσεις μάλιστα και κανά δίωρο στην κατάψυξη και τον συνοδέψεις μετά με οποιαδήποτε ποικιλία Weizenbier, πίστεψέ με ότι θα την ακούσεις άσχημα.
1000MODS – Vultures
Και στην τελική τι ζητάς κάθε καλοκαίρι; Να τριπάρεις λιγάκι παραπάνω. Hype ξε-hype, οι Χιλιομοδίτες έχουν τον τρόπο να σε κάνουν να ταξιδεύεις. Πιο rock ‘n’ roll σε σχέση με το τιτανομεγιστοτεράστιο “Super van vacation”, αλλά όσο ψυχεδελικό πρέπει, είναι ακριβώς εκείνο το άλμπουμ που θα κάνει τις βραδιές σου πραγματικά αξημέρωτες. Μόνος σου ή με παρέα ακούγεται εξίσου τέλεια.
Τραγούδια:
SACRED REICH – “Surf Nicaragua”
Αν είσαι αθεράπευτος κάφρος, αν θέλεις σώνει και καλά να ακούς metal ακόμα κι όταν τραβάς το καζανάκι, αν οι τσέπες σου είναι άδειες και η γκόμενα σου σε έχει πρήξει να πάτε διακοπές επειδή η κολλητή της ανεβάζει συνέχεια selfies παρέα με ξενέρωτους σε κάποιο παρακμιακό μπαράκι της Πάρου, τότε το συγκεκριμένο άσμα είναι ακριβώς αυτό που ψάχνεις. Και ναι, το mosh-pit στην παραλία έχει άλλη χάρη.
MONSTER MAGNET – “Monolithic”
Αν πάλι οι καλοκαιρινές σου ορμές έχουν χτυπήσει κόκκινο και πρέπει να περιμένεις μέχρι του Αγίου Βαλεντίνου για να σε αφήσει η καλή σου να βάλεις επιτέλους το δάχτυλο στο μέλι, ο Dave Wyndorf και η παρέα του είναι εδώ για σένα. Άσε την κουλτουρορομαντική διάθεση σου στην άκρη, συγκεντρώσου στον καμακοστόχο που περπατά ανυποψίαστος και βγάλε τον Τέλη Σταλόνε που τόσο καιρό έχει αραχνιάσει μέσα σου. Κλαρινογαμπροί της συμφοράς τρέμετε!
Νίκος Ζέρης
Δίσκοι:
VILLAGERS OF IOANNINA CITY – Riza
Πρώτος πρώτος δίσκος που θα φροντίσω να περάσω στο mp3 είναι ο “Riza” από τα πατριωτάκια VILLAGERS OF IOANNINA CITY, διότι δεν νοείται καλοκαίρι στην ελληνική επαρχία χωρίς κλαρίνο και μεταλλιά. Όλα τα προηγούμενα χρόνια, αυτά τα δύο τα απολάμβανες σε διαφορετικά μέρη. Το κλαρίνο σε ένα από τα αναρίθμητα πανηγύρια που λαμβάνουν χώρα ανά την επικράτεια, ενώ το metal στα κλεφτά σε κανένα ξεχασμένο “ηχοσύστημα” στο πατρικό. Ε λοιπόν, ήρθε η ώρα να ανατραπούν οι ισορροπίες και να προτείνουμε στον μπάρμπα μας να σύρουμε ένα τσάμικο με stoner υπόκρουση στο background.
COMEBACK KID – Die Knowing
Ωραία, το καλοκαίρι σημαίνει αμάνικα, γυμνασμένα μπράτσα χτυπημένα με πολύχρωμα μανίκια, bmx και αλητεία. Χμ… Μπορεί να μη κάνω τίποτα από όλα αυτά, αλλά μόλις πέσει η πρώτη hardcore πενιά και δη από τους μάστορες του είδους, COMEBACK KID, ο κόσμος γύρω σου αρχίζει να κινείται σε γρηγορότερους ρυθμούς. Το “Die Knowing” αποπνέει αυτό τον τσαμπουκά που αυτομάτως το καθιστά απαραίτητο συνοδηγό στις πολύωρες μετακινήσεις στην πόλη και τα περίχωρα. Δέκα λεπτά μονάχα, αρκούν για να σε οπλίσουν με ατσάλινες σιδερογροθιές που θα στοχεύουν κάθε παραφουσκωμένο μπαμπουίνο που κυκλοφορεί εκεί έξω. Τώρα αν καταλήξεις στο ΚΑΤ, εγώ δεν φέρω καμιά ευθύνη.
THE ALGORITHM – Octopus4
Οι THE ALGORITHM είναι ένα ιδιαίτερο μουσικό σχήμα. Ουσιαστικά αποτελείται από τον αξιότιμο κύριο Rémi Gallego, ο οποίος έχοντας σαν κύρια βάση των συνθέσεών του το djent, προσθέτει αναρίθμητα μπλιμπλίκια, βαρύγδουπα drop bass και πριόνια αλά dubstep. Το ξέρω, μπορεί η μουσική του να μην εκφράζει το μεγαλύτερο μέρος του metal κοινού, μπορεί ακόμα κι εγώ που το επιλέγω να μην είμαι τρομερός οπαδός του είδους, αλλά διάολε, από το να φάω στην μάπα κάθε αποπαίδι του τραχανοπλαγιά David Morales τη μία και μοναδική φορά που θα πάω σε ένα καλοκαιρινό venue, χίλιες φορές να περάσω μια βδομάδα με το “Octopus4” στη διαπασών.
SWANS – To be kind
Τέτοιοι δίσκοι έχουν την τιμητική τους εκεί στις αρχές του φθινοπώρου, όπου η φύση συμβάλει στο να δημιουργηθεί το ανάλογο ψυχολογικό υπόβαθρο. Παρόλα αυτά, το καλοκαίρι είναι μια εποχή όπου ο άνθρωπος ωθείται σε μια παρατεταμένη συνύπαρξη με τον συνάνθρωπο, με το περιβάλλον, αλλά και με τον ίδιο του τον εαυτό. Το αποκύημα αυτής της συνεχής επαφής έρχεται να εκφραστεί σε εκείνα τα λίγα λεπτά πριν την ανατολή του φεγγαριού. Εκεί είναι όπου κάνει την είσοδό του το “To be kind”. Κουβαλώντας τόνους μεσμερικού χαρμανιού, αταβιστικές συμπεριφορές και πολυσέλιδες δοκιμιακές εμπειρίες, ο δίσκος, δια χειρός Gira, βρίσκεται δίπλα σου, απαντώντας σε κάθε φιλοσοφική ή μη, αναζήτηση.
Τραγούδια:
BEASTMILK – “Genocidal Crush”
Γιατί έχει κολλήσει στο repeat από τον περασμένο Νοέμβριο. Τώρα το καλοκαίρι θα σταματήσουμες;
KILLER BE KILLED – “Wings Of Feather And Wax”
Επειδή αρκετά ψαγμένοι το παίξαμε πιο πάνω.
GEOFF MULDAUR – “Brazil”
Πέρα από τους ευνόητους μουντιαλικούς λόγους, το “Brazil” είναι μια τρομερή ταινία με ενα εκπληκτικό soundtrack.
Γιώργος Κόης
Δίσκοι:
CASUALTIES OF COOL – Houses of the mole
Ας ξεκινήσω με το απόλυτα ενδεικνυόμενο άλμπουμ για την παραλία. O Devin Townsend με τις ακουστικές του κιθάρες και τα απαλά πλήκτρα και η Che Aimee Dorval με την αισθαντική φωνή της, δημιούργησαν ένα σύνολο τραγουδιών που, χωρίς να έχουν την υπνηλία του “Ki”, σε ταξιδεύουν, αγναντεύοντας τη γαλάζια θάλασσα. (Τσουπ, ένα μπαλάκι του τένις).
MASTODON – Once more ‘round the sun
Δε νομίζω ότι υπάρχει κάτι που να μην έχει ειπωθεί για τη δισκάρα αυτή. Σταθερά καλοί, οι MASTODON κυκλοφόρησαν φέτος ότι καλύτερο από τη μακρινή εποχή του “Leviathan”. Προσωπικά, μετά από καιρό, συνεχώς ανακαλύπτω πράγματα και τα growing albums είναι η καλύτερή μου. Και για να μην το ξεχάσω, δύσκολα θα βγει φέτος καλύτερο τραγούδι από το “The motherload”.
BODY COUNT – Manslaughter
Αυτό λέγεται proper comeback! Ο Ice-T παράτησε για λίγο όλες αυτές τις reality αηδίες με τη σιλικονούχα σύζυγό του και είπε να ξεσκάσει με τους παλιόφιλούς του. Το αποτέλεσμα; Ότι καλύτερο έχουν κυκλοφορήσει από το “Born dead” και η πιο εμπνευσμένη διασκευή της χρονιάς στο “Institutionalized”. Α ναι, και φυσικά είναι το κατάλληλο άλμπουμ για να τρομάξετε αυτούς τους ηλιοκαμένους με τις ρακέτες που σας πέταξαν λίγο πιο πάνω το μπαλάκι.
MIAZMA – Miazma
Εδώ έχουμε μία one-man band κατευθείαν από την παγωμένη Σουηδία. Ουσιαστικά πρόκειται για μια συλλογή από τα 3 CD-Rs που προηγήθηκαν, αλλά και πάλι μιλάμε για ότι πιο συναρπαστικό κυκλοφορεί στο gothic rock τον τελευταίο καιρό. Άφθονοι SISTERS OF MERCY με διακριτικές τζούρες από STAR INDUSTRY και PARALYSED AGE. Δηλώνω εθισμένος!
INCURA – Incura
Στην χώρα τους, τον Καναδά, κυκλοφόρησε πέρυσι, αλλά στον υπόλοιπο κόσμο στις αρχές του έτους, οπότε μια χαρά εντάσσεται στο concept του αφιερώματος αυτού. Ένα ακόμη παράδειγμα growing album. Βγάλε τα περίεργα φωνητικά που ακροβατούν μεταξύ του djent και του Mercury και μουσικά έχεις ένα περιπετειώδες άλμπουμ, με ποικιλία μουσικών και συναισθημάτων, που δύσκολα θα βαρεθείς. Ακόμη και μέχρι να πιάσουν τα πρωτοβρόχια.
Τραγούδια:
MALAISE – “Wait for the ghost”
Ωραιότατο, δροσερό gothic rock από την παγωμένη Σουηδία, με πολλά πλήκτρα και μεράκι. Έρχονται για πρώτη φορά στην Αθήνα στις 12 Σεπτεμβρίου. Μην τους χάσεις για κανένα λόγο.
TYPE O NEGATIVE – “Summer breeze”
Για κάποιο λόγο που ακόμη δεν έχω εξηγήσει, τους TYPE O NEGATIVE τους έχω συνδυάσει άρρηκτα με το καλοκαίρι. Ίσως και να φταίει το συγκεκριμένο τραγούδι.
JOE SATRIANI – “Flying in a blue dream”
Καλό, ιερό και άγιο το “Summer song”, αλλά δοκίμασε το συγκεκριμένο με ακουστικά στο ηλιοβασίλεμα και έλα να τα ξαναπούμε.
CHRIS ISAAK – “Blue hotel”
Και για το τέλος κάτι κλασικό και λατρεμένο. Για το απόλυτο σβήσιμο στη σεζλόνγκ. Που να έχει χαθεί άραγε αυτή η ψυχή ο Chris Isaak;
Στέλιος Μπασμπαγιάννης
Δίσκοι:
RIVAL SONS – Great western Valkyrie
Μετά από καιρό, βρέθηκε επιτέλους το σχήμα, που θα πάρει την σκυτάλη από τους ROLLING STONES, LED ZEPPELIN, WHITE STRIPES. Ρυθμός, πάθος, και μια φωνή, με βάθος, πάθος, τσαμπουκά, το γρέζο του McCafferty, την ένταση του Axl Rose, το 60s ηχόχρωμα του Robinson (BLACK CROWES), τις κραυγές του Plant . Ψυχεδέλεια, μπλουζ, κλασικό ροκ, hard rock και heavy metal μαζί με garage σε συσκευασία του ενός. Με τον ύμνο της χρονιάς “Rich and the poor”
TESLA – Simplicity
Το πιο όμορφο- άσχημο συγκρότημα του hard rock, ξαναγυρνά. Δεκατέσσερα νέα τραγούδια στο έβδομο μόλις άλμπουμ τους, αν και έχουν χρόνια καριέρας στην πλάτη τους. Με αυτή τη νέα τους δουλειά, συνέχεια του πολύ καλού “Forever more” , οι Αμερικάνοι εμφανίζονται και πάλι με διάθεση και καλά τραγούδια. Ακόμα ένα πολύ καλό άλμπουμ, ακόμα μια μουσική απόλαυση από τα παλικάρια του Σακραμέντο, με το hard rock τραγούδι της χρονιάς, το “Honestly”.
VANDENBERG MOONKINGS – Moonkings
Η επιστροφή ενός μεγάλου κιθαρίστα. Hard rock, με παραγωγή 00s, συνθέσεις 80s και 70s παίξιμο, κιθάρες που απλά σου θυμίζουν την μαγεία του Ολλανδού, με αναφορές σε Schenker, Roth και τον προσωπικό του τόνο παντού. Μια δουλειά που συγκαταλέγεται άνετα στις καλύτερες της τρέχουσας χρονιάς και δείχνει οτι όταν θέλει ο Vandenberg μπορεί να μαγεύει αισθήσεις, μυαλά και οπαδούς.
STEVE CONTE – The Steve Conte NYC album
Ο πρώην NEW YORK DOLLS, νυν Michael Monroe κιθαρίστας, Steve Conte, κυκλοφορεί ένα ακόμη προσωπικό άλμπουμ με προφανείς επιρροές τους Keith Richards, ROLLING STONES, BLACK CROWES. Αν τα άλμπουμ των Izzy Stradlin και Gilby Clark (ex- GUNS N ROSES), αλλά και Dan Baird σας μίλησαν, τότε αυτό το άλμπουμ θα το λατρέψετε.
NEAL SCHON – So U
Η προσωπική καριέρα του Neal Schon είναι πάντα ιδιαίτερη και παραγωγική. Αυτή τη φορά, έρχεται να μας εκπλήξει με ένα ακόμα άλμπουμ που συνδυάζει, αλήθεια τι; Μα κλασικό fusion , κιθαριστικό shredding και κυρίως, ολοκληρωμένα τραγούδια, με φωνητικά, που χάρη στον εκπληκτικό drummer/τραγουδιστή που ακούει στο όνομα Dean Castronovo, θα ήταν κορυφαίες στιγμές στα άλμπουμ των JOURNEY. Ο Schon δε φοβάται τον πειραματισμό, αλλά και το να δείξει οτι πριν και πάνω από όλα, είναι συνθέτης.
Tραγούδια:
GEORGE THOROGOOD – “Bad to the bone”
Αναγκαίο άσμα για προετοιμασία πριν φύγω για διακοπές και καθόλη τη διάρκειά τους. Όταν όλοι σε κοιτάνε περίεργα, εσύ απλά το τσιτώνεις και τα χαμόγελα κόβονται.
CIRCUS OF POWER – “Mama tequila”
Όταν έρχεται η ώρα για καλοκαιρινό ποτό, οι CIRCUS OF POWER έχουν τη λύση, γεμάτη αλκοολικούς βαθμούς και ντεσιμπέλ.
DEEP PURPLE – “Soldier of fortune”
Τραγούδι για να περνά η ώρα στα πλοία της άγονης γραμμής και των φοιτητικών καλοκαιριών
W.A.S.P. – “Fuck like a beast”
Το απόλυτο καλοκαιρινό σεξο-τράγουδο, ακόμη και όταν γυρνάγαμε όπως φύγαμε, solo (Hans Solo, ίσως;)
RAMONES – “Somebody put something in my drink”
Όταν γίνεσαι άντρας, παρέα με μια δηλητηρίαση, από υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ και πιθανό blackout.
VENOM – In league with Satan
Απίθανο σπάσιμο σε φλωρο-παρέες, βράδυ σε κάμπινγκ, όταν τσιτώναμε το κασετόφωνο, εις βάρος του «Μιχαλάκη» και είχαμε και «σατανικό» image
LYNYRD SKYNYRD – “Free bird”
Καλοκαίρι. αλλά και η ίδια μας η ζωή δεν έχει νόημα, χωρίς την μουσική της παρέας από το Νότο. Ακόμη και αν δεν πάω διακοπές, με ταξιδεύει
Σάκης Νίκας
Δίσκοι:
NIGHT RANGER – High road
Μακράν η καλύτερη hard rock κυκλοφορία για το πρώτο εξάμηνο της χρονιάς που διανύουμε. Οι NIGHT RANGER έχουν επιστρέψει για τα καλά μετά το εντυπωσιακό “Somewhere in California” και δεν δείχνουν καμία διάθεση να σταματήσουν, όπως αποτυπώνεται με τον πλέον εμφατικό τρόπο στο νέο τους άλμπουμ. Χαρακτηριστικές NIGHT RANGER μελωδίες και απόλυτα highlights τα “I’m comin’ home”, “X Generation” και το ομώνυμο κομμάτι.
BRUCE SPRINGSTEEN – High hopes
Το Αφεντικό έχει βαλθεί να μας τρελάνει τα τελευταία 12 χρόνια, αφού μετά το αξεπέραστο “Rising” του 2002, έχει κυκλοφορήσει έξι ακόμη studio άλμπουμ. Το “High hopes” μπορεί να συγκεντρώνει ορισμένα ακυκλοφόρητα τραγούδια της περασμένης δεκαετίας, καθώς και διαφορετικές εκτελέσεις αγαπημένων κομματιών, αλλά παρουσιάζει μία συνοχή, ενώ δε γίνεται φυσικά λόγος για την ποιότητα του υλικού. Η επανεκτέλεση του επιβλητικού “The ghost of Tom Joad” είναι ανατριχιαστική με τον Morello (RAGE AGAINST THE MACHINE) να βγάζει μάτια στην κιθάρα.
DOWN N’ OUTZ – The further adventures of…
To side project του Joe Elliott αποδεικνύεται σαν κάτι παραπάνω από ένα… project, αφού ο τραγουδιστής των DEF LEPPARD έχει κάθε πρόθεση να το διατηρήσει σαν ένα κανονικό συγκρότημα και μάλιστα να ηχογραφήσει και δίσκους με αυθεντικό υλικό. Το “The further adventures of…” συνεχίζει το ταξίδι της μπάντας στο μαγικό κόσμο του Ian Hunter στη δεκαετία του ’70, αφού, όπως και το ντεμπούτο, αποτείνει φόρο τιμής σε όλα τα συγκροτήματα από τα οποία πέρασε το είδωλο του Elliott με προεξέχον, φυσικά, τους MOTT THE HOOPLE.
GRAND MAGUS – Triumph and power
Η απόλυτη επική κυκλοφορία της χρονιάς που διανύουμε (μαζί με το “Blood of legends” των BATTLEROAR)! Οι GRAND MAGUS παρουσιάζουν έναν αριστουργηματικό δίσκο που θα συναρπάσει όλους τους φίλους του epic metal, αλλά πιστεύω θα ξενίσει ακόμη περισσότερο τους παλιούς fans των Σουηδών. Το “Steel versus steel” μπορεί να θυμίζει HAMMERFALL των late 90s, αλλά είναι απίστευτα κολλητικό.
AXEL RUDI PELL – Into the storm
Κάποιοι μουσικοί δεν πρόκειται ποτέ να αλλάξουν και εμείς χαιρόμαστε ιδιαιτέρως για αυτό. Ο Axel Rudi Pell, πιστός στο δισκογραφικό ραντεβού του (ένα άλμπουμ κάθε δύο χρόνια), επιστρέφει με το “Into the storm” που δε θα κερδίσει κανένα νέο οπαδό, αλλά θα συγκινήσει σίγουρα τους πιστούς οπαδούς του. Αυτή τη φορά έχει μαζί του στα τύμπανα τον Bobby Rondinelli, πρώην drummer του Ritchie Blackmore, που μακάρι και αυτός να μην έκανε μία τόσο δραματική μουσική στροφή.
Τραγούδια:
JIMI JAMISON – “I’m always here”
Αναρωτιέμαι αν υπάρχει κάποιος εκεί έξω άνω των 30 που να μην έχει συνδέσει έστω ένα καλοκαίρι του με το “Baywatch”, την απόλυτη καλοκαιρινή σειρά (μετά το “Κάμπινγκ” με τον τεράστιο Καλογερόπουλο). To opening theme ανήκει στον Jimi Jamison και θα το θυμόμαστε πάντα για τη μελωδία του, την Pamela και τους ρουφηγμένους κοιλιακούς του David Hasselhoff!
JEAN BEAUVOIR – “Feel the heat”
To soundtrack του “Cobra” ήταν ένας φόρος τιμής για το μελωδικό rock των 80s και το καλύτερο κομμάτι ανήκε στον… μοικάνο Jean Beauvoir. Επιπλέον, θα θυμόμαστε την ταινία και για τον Sylvester “Marion Cobretti” Stallone, την Brigitte Nielsen και την πρώτη σκηνή με το super market.
MARK SAFAN – “Win in the end”
Άλλο ένα εξαιρετικό κομμάτι από soundtrack (“Teen wolf”)! Φανταστικοί στίχοι, μελωδία που σε στοιχιώνει και η πιο ξεκάθαρη απόδειξη γιατί τα 80s ήταν η καλύτερη δεκαετία για το hard rock/heavy metal. Αν, μάλιστα, κάποιος μου βρει ποιός στο καλό είναι ο Mark Safan, δώρο το “Kill, fuck, die” (W.A.S.P.) για σουβεράκι για τα καλοκαιρινά καφεδάκια σας.
PRAYING MANTIS – “Best years”
Το αγαπημένο μου τραγούδι των PRAYING MANTIS, το οποίο πάντα θα με γυρίζει πίσω στις καλοκαιρινές μου διακοπές, αφού οι στίχοι παραπέμπουν απευθείας σε όμορφες αναμνήσεις που τυγχαίνει προσωπικά να τις συνδέω με κάμπινγκ, παραλία, κάλους φίλους κτλ.
ΕΞΟΡΙΣΤΟΙ – “Δόξα και τιμή”
Ο Δημήτρης Κατής και το ομώνυμο άλμπουμ των Εξόριστων είναι παντός καιρού και κάθε εποχής! Ωστόσο, θυμάμαι πολύ έντονα το καλοκαίρι του 1990 να το έχω μόνιμα στο φορητό κασετοφωνάκι μου στην παραλία της Τέμενης του Αιγίου. Το video-clip στη Λιβαδειά είναι αξεπέραστο!
Γιάννης Παπαευθυμίου
Δίσκοι:
MASTODON – Once more ‘round the sun
Για άλλη μια φορά κάνουν την έκπληξη και ξεπερνούν ακόμα και το “The hunter”.
Ο δίσκος έχει μέσα απίστευτες κομματάρες, όπως το “Aunt Liza”, που μου έχει κολλήσει ότι πρέπει ο Αλατάς να τους πάσαρε με κάποιο τρόπο το “Μοsquito” των PSYCHOTIC WALTZ και να τους προέκυψε αυτό το άσμα. Δεν βρίσκω άλλη εξήγηση. Πλάκα στην πλάκα, με το ζόρι το έβγαλα από τα αμάξι πριν από μια εβδομάδα και άνετα θα το άκουγα όλο το καλοκαίρι.
VILLAGERS OF IOANNINA CITY- Riza
Μετά από πολύ προσεκτικές ακροάσεις του CD-ιού αυτουνού, πιστεύω ακράδαντα ότι η μπάντα αυτή προσφέρει έναν εξαιρετικό δίσκο και πολύ χαίρομαι που αγόρασα το CD τους και μπορώ να το βάζω στο αμάξι και να ακούω τσίτα το “Γιάννη μου το μαντίλι σου”, το “Κρασί” και την “Περδικομάτα” και να κάνω headbanging με το κλαρίνο. Καλοκαίρι έρχεται, εμείς στην Πελοπόννησο ξέρουμε να τιμούμε την καλή μπύρα και την γουρνοπούλα (if you know what I mean).
THE BLACK KEYS – Turn blue
Πάντα μου άρεσαν οι ΒLACK KEYS, τουλάχιστον από το 2008 που τους παρακολουθώ πιο στενά. Στο “Turn blue” αφήνουν τα blues και καταπιάνονται με τον κλασσικό rock και arena rock ήχο των 70s, θυμίζοντάς μου όμορφα ακούσματα, από FLEETWOOD MAC μέχρι AMERICA, STEELY DAN και άλλα, τα καταφέρνουν μάλιστα τόσο υπέροχα, που θα ήθελα να τους είχα απέναντί μου αυτούς τους δύο, να πίναμε μπύρες και να μιλάγαμε για 70s rock και γενικότερα περί μουσικής.
ΡIXIES – Indie Cindy
Μου είπαν τα παιδιά ότι μπορώ να γράψω για όποιο δίσκο θέλω, πέρα από τα metal, οπότε να σημειωθεί ότι η δισκογραφική επιστροφή των Bοστονέζων PIXIES, 23 χρόνια μετά τον τελευταίο τους δίσκο, μπορεί στην εποχή της μουσικής θολούρας να πέρασε κάπως απαρατήρητη, όμως ουσιαστικά, αν και χωρίς την Κim, αποτελεί ένα μουσικό διαμάντι στο είδος του. Αφήστε τους άλλους να ψάχνουν…
JUDAS PRIEST – Redeemer of souls
Γιατί μαζί με το ACCEPT που βγαίνει τον Αύγουστο, είναι οι ιδανικές προτάσεις για να μην ξεχνάς τις μουσικές σου ρίζες, απλά βοηθάει να θυμάσαι στις ώρες της περισυλλογής και της χαλάρωσης από πού ξεκίνησες όταν είχες πέντε κασέτες και τις άκουγες από το πρωί μέχρι το βράδυ.
Τραγούδια:
Eddie Cochran- “Summertime blues”
Aυτό το παλικάρι μπορεί να έφυγε στα 22 του από αυτοκινητιστικό, αλλά κατάφερε στα πρώτα χρόνια του rock’ n’ roll να καταγράψει μερικά σπουδαία κομμάτια. Πολύοργανίστας ο ίδιος, σχεδόν σε όλα τα κομμάτια έπαιζε τα πάντα μόνος του και απλά ψάξτε να δείτε πόσα από τα κομμάτια του έχουν διασκευαστεί από hard rock και metal μπάντες. Δεν θα το πιστεύετε. Ένα από τα πιο ωραία τραγούδια που έχουν γραφτεί ποτέ!
SAVATAGE – “Summer’s rain”
Γιατί πάντα όταν βρέχει τον Αύγουστο είναι το πρώτο τραγούδι που μου έρχεται στο μυαλό. “And do you know, how it feels inside to be all alone, a fool and his pride”. Όταν το ερμηνειόμετρο φθάνει στα ουράνια και ο λυρισμός αδυνατεί να περιγραφτεί με λέξεις.
Janis Joplin –“Summertime”
Η ερμηνεία της Janis σε αυτό το κομμάτι είναι ανυπέρβλητη, έκανε τόσα σπουδαία πράγματα στην τόσο σύντομη παρουσία της στην μουσική σκηνή, που θα λάμπουν για πάντα. Ένα από τα πολλά σπουδαία κομμάτια που “έντυσε” με την φωνή της, είναι και αυτό εδώ και πάντα θα έχει μια ιδιαίτερη θέση στην καρδία μου.
RATT- “You’re in love”
Το κομμάτι που θα μου θυμίζει πάντα τον πρώτο μου καλοκαιρινό έρωτα. Τριάντα χρόνια μετά ακόμα θυμάμαι το όνομα της, το βλέμμα της , το κορμί της, τα πάντα. Οι πρώτες αγάπες δεν ξεχνιόνται λένε και είναι αλήθεια. Θυμάμαι να το ακούω όλη μέρα μέχρι να βγω στην γειτονιά να την αντικρύσω.
URIAH HEEP: “The Park”
Ένα από τα λιγότερο δημοφιλή κομμάτια των HEEP, ονειρικό και jazzy με ονειρεμένη ερμηνεία από τον Byron, ενδείκνυται για ακρόαση βλέποντας το ηλιοβασίλεμα με μια μπύρα συντροφιά και τις σκέψεις να χάνονται.
Φραγκίσκος Σαμοΐλης
Δίσκοι:
ANIMALS AS LEADERS – The joy of motion
Τι κι αν είναι παικτικά φέρνει ζαλάδες; Μήπως η ζέστη δεν το κάνει αυτό καλοκαιριάτικα; Ή μήπως δεν σας προκαλεί ευχάριστες ζαλάδες και “η χαρά της κίνησης” στην παραλία; Μια χαρά ταιριάζει με το καλοκαίρι, ειδικά αν θέλετε μία instrumental μουσική συνοδεία.
MASTODON – Once more ‘round the sun
Δεν περίμενα με τίποτα να μου αρέσει τόσο πολύ το νέο άλμπουμ των MASTODON που με τη groove-α και τις μελωδίες του είναι από τις πλέον ιδανικές προτάσεις και για το καλοκαίρι. Χαλαρά, με τη μπυρίτσα σου (ή όποιο άλλο ποτό θες εσύ ιερόσυλε που δεν πίνεις μπύρα) και πάρα πολύ καλή μουσική.
ALESTORM – Sunset on the golden age
Ε διάολε. Θάλασσα και θα λείπουν οι πειρατές; Ειδικά οι πιο διάσημοι της εποχής τους; Εδώ πήγε κροκόδειλος στην Κρήτη, στο αν υπάρχουν πειρατές ή όχι θα κολλήσουμε; Και με κομμάτια όπως “Drink”, “Hangover”, “Walk the plank” (μπορούμε να το κάνουμε και “τα ήθελε ο κώλος σου” σε καλοκαιρινή μετάφραση του τίτλου ελέω των πειρασμών), αλλά και “Sunset on the golden age”, έτσι γιατί όταν πέσει και το σούρουπο, μια χαρά είναι. Μπύρα δε λέγαμε πριν; Κάντε το ρούμι για τώρα…
THE CHANT – New haven
Κάποια στιγμή θα πρέπει να μαζευτείς. Δεν πρέπει; Δε θες να πας στο δωμάτιο/σκηνή/εκεί που τέλος πάντων θα κοιμηθείς (με εισαγωγικά ή χωρίς) ρε παιδί μου; Θα είσαι αργά το βράδυ στην παραλία; Θες κάτι πιο χαλαρό, πιο ταξιδιάρικο. Και αφού το συγκεκριμένο είναι και από τη Φινλανδία, ας εύχεσαι όπως το απολαμβάνεις να φέρει και λίγη δροσιά από τις χίλιες λίμνες.
URIAH HEEP – The outsider
Βάλε και τα «παππούδια» μέσα, έτσι γιατί μπορούν ακόμα να γράφουν μελωδίες που απλά τις έχεις στο background, παίζουν και γουστάρεις. Τώρα πότε να το ακούσεις ε; Ε όταν δεν ακούς τα υπόλοιπα. Βρες και κάτι μόνος σου επιτέλους! Είναι ωραίος δίσκος!
Τραγούδια: (με χιουμοριστική διάθεση)
VOLBEAT – “Still counting” και “Lola Montez”
Το πρώτο προφανώς αφιερωμένο στους κάγκουρες και τις καγκούρισσες (sic) που θα κάνουν τα μάτια μας να ψάχνουν διέξοδο. Το δεύτερο απλά επειδή σου φτιάχνει τη διάθεση και χαμογελάς!
SABRINA – “Boys, boys, boys”
Ας λέτε ότι θέλετε. Και που δεν είναι metal; Το βίντεο είναι “heavy” και η Sabrina το κορίτσι μας, μια χαρά απελευθερωμένο άτομο. Γιατί άλλο νομίζατε;
ALEKSANDAR PISTOLETOV – “K beregam”
Εγώ φέτος το ανακάλυψα (να είναι καλά το φιλαράκι ο Αντώνης) και δηλώνω πλέον πιστός και ταπεινός οπαδός του τιτάνιου αυτού Λευκορώσου γυμνιστή (να το καλοκαιράκι). Δείτε το βίντεο, κλάψτε υπεύθυνα, ψάξτε εισιτήρια για Λευκορωσία να τον δούμε live.
ΚΩΣΤΑΣ ΜΠΙΓΑΛΗΣ – “Του Αιγαίου τα μπλουζ”, “Μικρή μου μέλισσα” και λοιπά
Μπερδεύομαι. Αλλά τι δεν καταλαβαίνεις;;;
DIRE STRAITS – “Sultans of swing”
Απλά προσωπική «ανωμαλία». Αυτό το κομμάτι πάντα το είχα συνδεδεμένο για κάποιο λόγο με το καλοκαίρι. Είπαμε. Προσωπική «ανωμαλία», αλλά και κόλλημα.
Νίκος Χασούρας
Δίσκοι:
EAGULLS – Eagulls
Λαμβάνοντας υπόψη το στιχουργικό περιεχόμενο στο ντεμπούτο των Βρετανών EAGULLS, αυτός ο δίσκος δε θα έπρεπε να ακούγεται τουλάχιστον το καλοκαίρι, που στην κοινή συνείδηση είναι συνδεδεμένο με ανεμελιά και χαλάρωση. Όμως, το νευρώδες punk/post-punk του, βγάζει όλη την πίεση και τη σαπίλα που μπουχτίζουν ένα μεγάλο μέρος της συγκεκριμένης γενιάς, με έναν τρόπο σχεδόν ανυψωτικό (όλως περιέργως), κυρίως μέσα από τα τεράστια hooks. Πανεύκολα ένας από τους πιο έντονους και πιασάρικους δίσκους της χρονιάς. Ο ντόρος που έχει κάνει δεν είναι ούτε τυχαίος ούτε άδικος.
CLOUD NOTHINGS – Here and nowhere
Τί καλύτερο από έναν καλό emo (μην τρομάζετε, από την άποψη του συναισθηματικού/μελαγχολικού) δίσκο να συνοδεύει τις πιο ευαίσθητες στιγμές μας. Ο τέταρτος δίσκος των CLOUD NOTHINGS είναι βέβαια κάτι παραπάνω από απλά καλός, χωρίς καν να διεκδικεί δάφνες πρωτοτυπίας. Με συγχορδίες γνώριμες, αλλά τόσο συναισθηματικά φορτισμένες, με μελωδίες που βρίσκουν κατευθείαν στόχο και μια δυναμική, που πηγάζει κυρίως από το απίστευτο rhythm section και τα επαναλαμβανόμενα σλόγκαν, να κρατάει τον ακροατή σε πλήρη εγρήγορση.
PARQUET COURTS – Sunbathing animal
Ο δίσκος της χρονιάς μέχρι στιγμής για τον γραφόντα, από μια μπάντα που όμοιά της δεν υπάρχει σήμερα. Ο ήχος των PARQUET COURTS είναι τόσο χαρακτηριστικός και cool, κάτι που πηγάζει κυρίως από το εύρος των επιρροών, την lo-fi προσέγγιση στην παραγωγή, και την – φαινομενική – απλότητα σε δομή και παίξιμο. Το “Sunbathing animal” είναι λίγο πιο παλιoροκάδικο από το επίσης καταπληκτικό “Light up gold” (2012), με μεγαλύτερες διάρκειες και ένα πιο ράθυμο feeling που ταιριάζει γάντι με την τρέχουσα περίοδο του χρόνου. Το ακαταμάχητο groove κατά τα άλλα, παραμένει η κινητήριος δύναμη της μπάντας, και οι πανέξυπνοι και απολαυστικά γραμμένα στίχοι, προσδίδουν ακόμη μεγαλύτερη αξία, σε ένα έτσι κι αλλιώς απαραίτητο άκουσμα.
BRIAN JONESTOWN MASSACRE – Revelation
Ανεξάρτητα από το γεγονός ότι οι αναμνήσεις από την live-άρα των BJM στην Αθήνα είναι ακόμα νωπές, το “Revelation” είναι και θα είναι από τα πιο πολυακουσμένα άλμπουμ για φέτος. Χωρίς ιδιαίτερες εκπλήξεις όσο αφορά την ηχητική του κατεύθυνση, αλλά με την ικανοποίηση που δημιουργεί το γεγονός ότι μετά από τόσα χρόνια και άπειρους δίσκους, ο Anton καταφέρνει να γράφει τέτοια κομμάτια/μελωδίες που φαντάζουν διαχρονικά και ικανά να συνδεθούν με τις πιο προσωπικές στιγμές του καθενός.
Τραγούδια:
BEACH FOSSILS – “Clash the truth”
RAMONES – “The KKK took my baby away”
GROUNDATION CHANT – “Groundation”
THE GHASTLY ONES – “Haulin’ hearse”
